Meerdere malen dit weekend horen we mensen mopperen over Lorde als zondagafsluiter van de Alpha. Te sad, te ingetogen, niet genoeg hits of dat ze simpelweg niet groot genoeg zou zijn om zo’n slot te mogen dragen. In de laatste anderhalf uur van Lowlands 2026 snoert de Nieuw-Zeelandse zangeres al die zeurpieten vakkundig de mond, met een tot in de puntjes verzorgde popshow bomvol bangers.

Zou het komen door het feit dat de carrière van Lorde – doorgebroken op haar zestiende (!) – inmiddels al bijna anderhalf decennium beslaat, dat we verrast worden door het salvo aan hits die ze in sneltreinvaart op ons afvuurt? Of is het de schuld van het door zowel critici als fans verworpen album Solar Power (2021), waardoor we ons al die tracks voor aanvang niet meteen kunnen heugen? Niet voor niets staat van dat album alléén de titeltrack op de setlist.

Hoe het ook zij, van de 21 liedjes die op de setlist staan, kunnen we minimaal de helft als bonafide hit bestempelen. En als we afgaan op het uitzinnige enthousiasme dat de hele Alpha beslaat, misschien zelfs driekwart. Het succes heeft echter met meer te maken dan met de sfeer in de tent, of de hoeveelheid goede liedjes. Lorde speelt hier ook een slim geregisseerde popshow. Kijk maar wat er gebeurt als ze tijdens Shapeshifter op het enorme zwevende blok in het midden van het podium gaat liggen, met haar gezicht naar beneden, waarbij ze van onderen gefilmd wordt. Het had afstandelijk kunnen voelen, maar door de intense close-up voelt het juist dichtbij en kwetsbaar.

Zo maakt ze vaker onorthodoxe keuzes, iets dat we haar ook eind vorig jaar in de AFAS zagen doen. Toch zijn het deze keer andere keuzes, die deze Lowlandsshow uiteindelijk nóg beter maken. Ze maakt korte metten met de opvatting dat het een doodzonde is om als artiest je rug naar het publiek te keren. Dat durft ze meerdere keren te doen, zoals bij Buzzcut Season (óók gewoon een hit, trouwens), als ze samen met haar dansers door middel van een camera- en lichtspel voor spannende beelden zorgt. Slimme zet: zo blijft het tenslotte ook boeiend voor de mensen die achterin de Alpha of op de heuvels staan.

Lorde heeft de afgelopen jaren een flinke ontwikkeling doorgemaakt, zo zegt ze zelf, niet in de laatste plaats door de problemen waar ze mee worstelde: haar relatie liep op de klippen, ze leed aan een eetstoornis, moest uitzoeken hoe ze haar genderidentiteit zag en had het überhaupt moeilijk met volwassen worden. Veel van die zaken horen we terug tijdens een nogal taai praatje halverwege de show, waarin ze de Lowlanders onder meer op het hart drukt om trouw aan jezelf te blijven. De boodschap an sich is best mooi, maar het duurt wél erg lang voordat ze daar is. Maar als ze vervolgens, te midden van een kleurrijk laserspel het prachtig uitgevoerde Liability inzet, is dat snel weer vergeten.

Vlak voor elven voel je dat Lowlands zich nog één keer oplaadt. Green Light zit nog in het vat en Ribs komt er ook nog aan. Nog één keertje alle remmen los, nog één keertje met de armen over elkaars schouders die pure extase voelen die alleen festivals je kunnen geven, en met tranen in de ogen de ander alvast weemoedig aankijken, omdat het weekend er bijna opzit. Lorde levert met haar goed uitgedachte show de allerbeste soundtrack bij dit gevoel.

Gezien: Lowlands 2026, zo 21.30 uur (Alpha)

Fotografie: Arend Jan Hermsen