Aan een uitverkocht TivoliVredenburg vertelt Ella Yelich-O’Connor, beter bekend als Lorde, over de gekste, wildste nacht die ze ooit heeft meegemaakt. Het betreft een feestje bij haar thuis; vrienden die haar koelkast plunderden, vreemdelingen die op haar bank sliepen en een beste maat waarmee ze vriendschappelijk het bed deelde. Anders dan in Disney-stallen gefokte types als Miley Cyrus, weet deze jonge popsensatie hoe het is om te leven als een normaal, doorsnee meisje, in ‘cities you’ll never see on screens’. Dat maakt haar liedjes inhoudelijk eerlijk, wat verfrissend is in een popwereld vol leugens en overdrijvingen. Haar razendsnelle doorbraak eind vorig jaar bewijst wat velen bestrijden: dat goede, intelligente popmuziek helemaal niet moeilijk of interessantdoenerig hoeft te zijn.

Als normaal meisje staat Lorde vanavond op het podium. Soms met haar hand in haar zak, zo nu en dan ietwat nerveus ijsberend. Ze draagt donkere lippenstift en haar donkere krullen hangen er wild bij. Ze wordt minimaal belicht, maar net wanneer je denkt dat ze door wil gaan voor het afstandelijke goth-meisje van de klas, gaan de lichten aan, gooit ze haar jasje uit, kijkt ze met geheven hoofd de zaal in en spreekt ze het publiek open en vriendelijk toe. Het is alsof haar label haar een bepaalde stijl en sfeer wil aanmeten, maar ondanks een blitse lichtshow en rococo podiumaankleding, komt Lorde over als een nuchtere griet die haar muziek voorop stelt. Door een combinatie van het fantastische geluid in de Ronda-zaal en de duidelijke articulatie van de zangeres, slaan de sterke openingszinnen van haar beste liedjes – ‘I remember how your head caught flame’ begint ze in vroeg hoogtepunt Buzzcut Season – in als een bom.

De minimalistische, the xx-achtige productie van sterke albumtracks als Royals, Team en Tennis Court dient echt als omlijsting voor Lorde’s gezongen verhalen. Live is dat niet anders. De band van de zangeres bestaat uit een toetsenist en een drummer die zo vervangbaar zijn dat ze niet eens even aan het publiek worden voorgesteld. De instrumentale verlenging van een song, zodat Lorde snel en super nonchalant een gouden jurk kan aantrekken voor het slotnummer, is tevens het enige echte zwakke moment van het concert. De andere kritische noot – dat de achtergrondzang niet live is – doet er eigenlijk niet toe.

Lorde’s liedjes zijn namelijk zo goed en zijzelf is een dusdanig boeiende verschijning, dat haar eerste show op Nederlandse bodem van begin tot eind blijft boeien, ondanks de kale aankleding. Het optreden duurt slechts een uur, maar ook dat is fijn. Er worden geen overbodige covers of andere ‘filler’ songs gespeeld om de lengte plichtmatig op te rekken. Een kort maar krachtig debuut dus, van een popster die met betere instrumentale en vocale omlijsting weleens zou kunnen uitgroeien tot een echte grootheid. Daar heeft ze gelukkig alle tijd voor. Lorde is pas zeventien.

Door Randy Timmers / Fotografie: Daniël de Borger

Gezien: 26 mei 2014, TivoliVredenburg, Utrecht