concert

Lowlands dag 1: bijna alleen maar hoogtepunten

Een nieuwe Alpha, een nieuwe Bravo, een nieuwe terreinindeling en een nieuwe huisstijl. De 25ste Lowlands is er eentje van veranderingen. Zo is de scheiding tussen camping en festivalterrein vervaagd, zijn er twee ingangen en is Lowlands, nog meer als voorgaande jaren, een echt 24 uurs festival geworden. Sommige dingen zijn ook hetzelfde gebleven: er is regen (maar eigenlijk minder dan vooraf gedacht), er zijn 60.000 bezoekers die zich daar weinig van aantrekken en er is één man die er over 25 jaar waarschijnlijk ook weer gewoon bij is: Iggy Pop. Team OOR zag natuurlijk nog veel meer op de vrijdag van Lowlands 2017.

De Californische punkband Culture Abuse (India, 12:00 uur) opent Lowlands 2017 onder het pseudoniem Fuck Donald Trump. Want over die in schijnbaar toenemende mate monsterlijke man gaat het vandaag vooral bij het vijftal, vooral naar aanleiding van de schokkende gebeurtenissen in Charlottesville, Virginia. De eerste paar keer dat frontman David Kelling dat onderwerp aansnijdt, is het nog best bijzonder, maar al snel volgt vanuit het publiek het verzoek om te eh… ‘SPEULUH!’ En op dat gebied schort er soms wat aan bij Culture Abuse, wiens punk heerlijk onversneden maar ook een beetje oubollig is. De songs, die precies zo klinken als je van westkustpunk verwacht, zijn simpelweg niet sterk genoeg en Kellings stem laat ook wel wat te wensen over. Recente single So Busted motiveert links en rechts wat verkrampte nekken om zich los te headbangen, maar daar blijft het bij. Het zijn fucked up tijden en het is nog vroeg, zo luidt Kellings verdediging meermaals. En eigenlijk heeft ‘ie in beiden nog gelijk ook. (DB)

Verrassing! En wat voor een. Opeens is daar Linde Schöne (X-Ray, 12:30 uur). Ingevlogen om Raye te vervangen, omdat die wegens stemproblemen moet afzeggen. Op Killer Heels betreedt de Nijmeegse het podium alsof ze al jaren vaste klant is en binnen een paar nummers heeft ze de loods om haar vinger gewonden. Vooral voorin, waar de fans staan, wordt driftig meegezongen en geklapt. Helaas is de X-Ray niet de perfecte locatie voor haar muziek, want hoe verder je naar achteren gaat, hoe slechter haar teksten te verstaan zijn. Regelmatig kijken mensen elkaar vragend aan als ze tussen de nummers wat zegt. ‘Lamaland’, zegt een meisje naast me enthousiast, ‘die ken ik nog niet’. Het blijkt Lavalamp. Het boeit niet, want de aanwezigen hebben duidelijk een zwak voor Linde en haar persoonlijke teksten. Het ene moment is ze kwetsbaar en gevoelig, het volgende moment beveelt ze iedereen te motherfucking springen tijdens Sorry, Maar. En dan gebeurt het ook. De Nijmeegse is een van de eerste muzikale acts van deze Lowlands en blijkt de ideale invaller. Langzaam warmt ze iedereen op, van de mensen die op donderdag al vroeg zijn begonnen en nu brakjes het terrein op strompelen tot de mensen die net fris binnen zijn. Als iemand tijdens het laatste nummer tegen zijn vrienden zegt dat hij even naar de wc gaat, wordt hij vermanend toegesproken door een buurvrouw. ‘Nee joh, dit is het beste nummer!’. Linde zet Liefde Van De Vloer in, en laat iedereen springend weer richting de uitgang gaan. (SG)

Even leek het erop alsof de Nederlandse Naaz (Lima, 13:00 uur) haar eigen land zou overslaan in haar hernieuwde opmars. De eerste eigen singles van de Rotterdamse, die twee jaar na haar deelname aan Holland’s Got Talent en een samenwerking met Yellow Claw verschenen, werden meteen opgepikt door verscheidene buitenlandse blogs. En dat terwijl Naaz Mohammad pas 19 jaar is. Ze droomde altijd al van een zangcarrière, maar mocht van haar ouders niet naar de studio. Ze zagen hun dochter liever arts of advocaat worden. Nu schrijft Naaz er prachtige popnummers met pit en een boodschap over, is de familie aan boord en staat ze, door een afzegging van haar Scandinavische evenknie Skott, op Lowlands. Daar wordt ze direct in de armen gesloten door een volle tent, die zomaar getuige zou kunnen zijn geweest van de geboorte van een superster. Als ze zingt over Amsterdam, de stad waar ze haar vrijheid vond, wordt de zomer van verdriet om voetballer Abdelhak Nouri op een vreemde manier óók de zomer van vreugde om Naaz Mohammad. (DB)

X Ambassadors (Bravo, 13:15 uur) is zo’n act die gemaakt is voor de stadions, een bombastische rockband met een sound die eigenlijk alleen tot zijn recht komt in de grootste ruimtes. Een prima act om de gigantische nieuwe Bravo-tent te openen dus. Vanaf de ronkende opener Jungle vreet het publiek dan ook uit de hand van de Amerikanen. Een van je twee grote hits meteen aan het begin spelen en de andere, Renegades, helemaal tot het einde bewaren, zorgt er wel voor dat het middenstuk wat inkakt, maar de strakke uitvoering van de songs zorgt er voor dat het altijd wel vermakelijk blijft. Dat is ook te danken aan het talent dat de band heeft voor fijne hooks, naast de twee hits blinkt oudje Love Songs Drug Songs er op dat gebied uit. Echt memorabel wil het maar niet worden, maar er zijn ergere manieren om het festival mee in te luiden. (RvdZ)

En jij maar denken dat er veel water was in Nederland. Guess what? Australië wordt erdoor omringd! En er zit iets in het water aan de westkant van het eiland. Daar vormt Perth sinds dit decennium het epicentrum van een psychedelisch zoekplaatje. Vaandeldragers zijn Kevin Parkers projecten Tame Impala en POND, maar in hun voetsporen volgt nu Methyl Ethel (India, 13:25 uur). Dat drietal (live viertal) rondom Jake Webb is stiekem veel subtieler en spannender dan zijn collega’s, al blijkt dat in de studio duidelijker dan op het podium. Daar blijft het kwartet, niet geholpen door Webbs wat zwakke zang, enigszins hangen in zijn eigen zweem van mysterie. De set wordt daardoor een soort waakvlammetje dat continu wat warmte biedt, maar dat de vonk nooit echter over dwingt te slaan. Gelukkig valt de eerste bui van het festival tijdens het saaiste blokje en zorgt de ingehouden introversie daarna juist voor spanning. Op die momenten – het gejaagd gespeelde L’Heure des Sorcières en ‘oudje’ Shadowboxing en de meezingbare uitsmijter Ubu – vangen we glimpen op van de grootsheid waar Methyl Ethel nog naartoe kan groeien. (DB)

Na Linde Schöne en Naaz is Léon (Heineken, 13:40 uur) de volgende krachtvrouw. Met een celliste als moeder en een vader die componeert en dirigeert is het niet verwonderlijk dat Lotta Lindgrin, zoals de zangeres eigenlijk heet, de muziek in ging . De jonge Zweedse begon haar carrière door een hiphop- en soulgroep te fronten, maar met heldinnen als Amy Winehouse, Janis Joplin en Beyoncé is het niet verwonderlijk dat ze besloot solo te gaan. Ze betreedt nonchalant het podium, blaakt van het zelfvertrouwen. Als ze begint met Think About You blijkt dat volkomen terecht. Haar warme en krachtige stem blaast per direct iedereen omver. Als een bazin struint ze sierlijk over het podium, en echoot bij haar bewegingen een jonge Tina Turner. Na een paar up tempo en catchy popliedjes gaat ze even een tempo omlaag met wat nummers, waaronder Léon’s Lullabye, waarbij ze het publiek tevergeefs probeert te laten meezingen. Voor Liar waarschuwt ze dat ze de sfeer niet wil bederven, maar dat ze even een uiterst persoonlijk liedje moet zingen. Haar hartezeer (‘Why am I not enough […] Screamed until I cried’) kan de aandacht van de Heineken moeilijk vasthouden en het publiek dat eerder naar binnen vluchtte voor een grondige stortbui dunt snel weer uit. De vertrekkenden hebben pech, want direct daarna schakelt ze bij. Vooral laatste single Surround Me, die klinkt als een pas ontdekte opname van Amy Winehouse, is van ongekende schoonheid. Met haar stem en ongemakkelijke publiekpraatjes wint ze veel nieuwe harten. En wat de mensen die Léon een beetje kennen allemaal hoopten, gebeurt ook. Na een korte introductie over haar liefde voor Fleetwood Mac zet ze de cover Dreams in. Bij de eerste woorden die ze zingt verschijnen overal gelukzalige glimlachen en her en der zie je mensen elkaar hun kippenvel tonen. (SG)

Het was nog even spannend of de show van Nothing But Thieves (Alpha, 14:15 uur) wel door kon gaan. Het optreden op Sziget lastte de band af omdat – echt waar – er een mespunt vast zat in het gezicht van frontman Connor Mason. Als de Britten vanmiddag de nieuwe Alpha mogen dopen, is daar gelukkig al niks meer van te merken. Twee jaar geleden stond Nothing But Thieves nog in de Charlie, maar door een hele reeks radiohits is de band inmiddels gepromoveerd naar het hoofdpodium. Daar is de bombastische rock van het vijftal ook bij uitstek voor geschikt, maar helaas zorgt het open karakter van de Alpha er voor dat het geluid een beetje verwaait. Zo komt het venijnige Painkiller vanmiddag helemaal niet over. Het helpt ook niet dat de band vrij routineus staat te spelen en menselijk luchtalarm Mason wel eens beter bij stem is geweest. Bij de gierende meeschreeuwer Excuse Me haalt hij zonder moeite al zijn uithalen, maar bij andere nummers laat hij zo nu en dan eens een steekje vallen. Met als gevolg dat de show nooit echt los komt, pas bij afsluiter Amsterdam komt er eindelijk wat van de ontlading vrij die je van een rockshow van dit formaat kan verwachten. Helaas komt dat vandaag wat te laat. (RvdZ)

Balthazar staat op pauze, maar diens leden duiken met soloprojecten overal op. Zo ook Jinte Deprez, die J. Bernardt (India, 15:00 uur) als een uitlaatklep gebruikt. Een beetje een showmannetje is Jinte wel, met zijn lange, bruine regenjas die het hele optreden aanblijft, maar kwaliteit staat dat niet in de weg. J Bernardt wordt namelijk vooral gebruikt om electronisch R&B eigen te maken. Zijn stem en liedjes zijn daar best voor gemaakt, al doet het vooral aan Chet Faker denken. Sommige stukken op Running Days halen ook daadwerkelijk dat niveau. Met The Other Man – heerlijk uitgerekt, inclusief speels funkend outro – krijgt hij de tent op de knieën. Hij krijgt het er zelf ook warm van. De jas gaat toch nog uit. (DK)

Tassen, selfiesticks en huisdieren zijn dit jaar verboden op Lowlands. Dat is nog best coulant, want Reading en Leeds hebben ook ananassen op de zwarte lijst staan. Komt gewoon door Glass Animals (Heineken, 15:20 uur) en hun fanatieke fanbase. Het zit zo: in uitsmijter Pork Soda zit een griezelig aanstekelijke hook met – u voelt hem aankomen – ananassen! We zien ze dan ook in alle soorten en maten; tassen, luchtbedden, ballonnen en de retro, eetbare ananas. De band overklast iedereen met een gigantische ananas-discobal. Nu is Glass Animals geen inhoudsloze band, hoewel dit ook niet de scherpste set is die we ze hebben zien spelen. De logge bas staat hard en overstemt soms de rest van de band. Neemt niet weg dat deze publieksfavoriet de sound, de liedjes en de fans heeft. Dat kunnen er gerust méér worden: Glass Animals is een vrolijk alternatief voor mensen die Foals te ongezellig vinden. (DK)

Het eind van de middag, voor velen toch een inkakmomentje. En dus deed Lowlands de meesterzet om op dat tijdstip Sean Paul (Alpha, 16:00 uur) te programmeren! Hij is de Kevin Bacon van de muziekindustrie, want via zijn vele featurings is iedereen die ooit een noot gezongen heeft wel met elkaar te verbinden. En, zo blijkt, hij is ook een gigantische mensentrekker. Na een dip in zijn carrière blijft de zanger-rapper profiteren van de dancehall-liefde die er de laatste jaren rondgaat en duikt overal op waar een Jamaicaans sausje gewenst is. Major Lazer, Enrique Iglesias, Sia, Clean Bandit, Little Mix, Ed Sheeran en Beyoncé, allemaal wilden ze een hapje. Veel van hun hits eigent hij zich vervolgens toe, en dat maakt van zijn optredens ware pophit-festijnen. Perfect om bij wat regenachtig weer het stramme festivalpubliek verder op te warmen. Als de nieuwe Alpha nog voegen had, zou de tent er uit barsten en het massaal aanwezig publiek krijgt precies wat het kan verwachten. Complete chaos en gekte, matige muzikale kwaliteit. Met felgele patta´s, een kekke outfit en stoere zonnebril zingt Sean Paul wat van zijn eigen materiaal als Get Bus en rapt hij verder mee met andermans liedjes. Terwijl op de videoschermen de clips meespelen die bij de nummers horen, golft er bij iedere hit-herkenning een vernieuwd enthousiasme door het publiek. Met een complete band, een dj, een extra rapper en twee danseressen heeft Sean Paul genoeg hulp op het podium. Maakt dat het optreden goed? Zeker niet. Maar het publiek heeft zin in een feestje, en daar is het genoeg voor. (SG)

PVRIS (India, 16:40 uur) is een verwarrende band. Om te beginnen spreek je de v in de bandnaam niet uit als een u (zoals we gewend zijn van Chvrches), maar als een a. Nog verwarrender is met wat voor band we hier nou precies te maken hebben. Op de site van het festival wordt de sound van dit viertal beschreven als: ‘kick-ass posthardcore met een vleugje electropop en andersom’, maar zowel op plaat als vanavond op het podium is van dat eerste maar bitter weinig te bespeuren. Onder leiding van frontvrouw Lyndsey Gunnulfsen schotelt de band een redelijk gevulde India een klein uur lang volstrekt tandeloze electropop voor, die op muzikaal gebied meer raakvlakken heeft met bijvoorbeeld (daar zijn ze weer) Chvrches dan een post-hardcore band als Fugazi. Daar is op zich niks mis mee, maar de songs van PVRIS zijn wel heel erg veilig en gepolijst. In de zeldzame momenten dat het volume toch wat omhoog gaat, heeft het geheel door de immer beheerste vocalen van Gunnulfsen en de vrijwel altijd aanwezige handclaps weer een onaangenaam groot EO-jongerendag gehalte. Daar had PVRIS misschien de tent afgebroken, maar voor Lowlands is het teveel een gevalletje vlees noch vis. (RvdZ)

De nacht valt op Lowlands steeds vroeger. Vandaag al om tien voor vijf. Dan treedt Mura Masa (Bravo, 16:50 uur) namelijk aan in een bomvolle Bravo. De 21-jarige Alex Crossan groeide op op het geïsoleerde Britse eiland Guersney, maar had als kind van het digitale tijdperk daardoor juist de hele wereld aan zijn voeten. Op zijn langverwachte debuutalbum dat vorige maand verscheen schotelt hij allerlei instrumentalen en vocalen op waarvan we zeker weten dat ze niet voor de kust van Groot-Brittannië te vinden zijn; onder meer Héloïse Létissier van Christine and the Queens, Damon Albarn en Charli XCX leenden hun stem aan het album. Zijn grootste hit maakte Crossan echter met A$AP Rocky, en met dat Love$ick bijt de Brit het spits af, bijgestaan door een opzwepende gastzangeres/-danseres die het geheel wat platter maakt dan het op plaat was. Hoe banaler de beat, hoe beter. Wat heet: halverwege vult een gapend gat de Bravo (nog zo’n voordeel van een tent zonder pilaren) om plaats te maken voor een moshpit van formaat. Second 2 None (helaas zonder Létissier) en Who Is It Gonna B brengen het tempo omlaag, voor What If I Go? en Firefly van stal worden gehaald om er een eind aan te breien. Crossan speelt rustig wat percussiepartijen weg: weer staat ‘ie op een eilandje en weer heeft ‘ie de wereld aan z’n voeten. (DB)

Feist (Heineken, 17:20 uur), dat is toch dat schattige meisje van hit 1234? Nee, Leslie heeft vooral pit. Charismatisch pit. Ook op Lowlands, waar haar oudere materiaal het steeds wint van nieuw werk. Haar jongste album Pleasure is dan ook een moeilijk te doorgronden plaat. Niks lieve indiehitjes, louter rauwe folk. Eind april verschenen, nu alweer in de aanbiedingsbak van Concerto. Onterecht en Feist en haar driekoppige band laten dat horen door hier met precisie te musiceren. Het is bij vlagen melancholisch op een bloedmooie manier, maar wij worden pas echt warm tijdens het gelaagde The Bad In Each Other of tijdens de zinderende rockfinale van My Moon My Man. Inderdaad, allemaal eerdere zetten die niks aan glans verloren hebben. (DK)

Dit weekend is het precies een jaar geleden dat Tom Searle, gitarist van Architects (India, 18:25 uur), stierf aan de gevolgen van kanker. Natuurlijk wordt de show van vandaag aan hem opgedragen, maar zoals frontman Sam Carter het treffend verwoordt: alles wat de band doet, is eigenlijk voor Tom. Ondertussen drumt Dan Searle – tweelingbroer van de overleden gitarist – als een bezetene, zijn de dubbele bassen niet van de lucht en zijn de showelementen (beetje CO2, verpletterende lichtshow) eigenlijk te groots voor de intieme India. Architect geeft hier een metalcoreshow uit het boekje. En dat is vandaag precies genoeg. Lowlands heeft het even nodig, een beetje pit tijdens deze jubileumeditie waar de harde genres nauwelijks vertegenwoordigd zijn. Meest opvallende aan de show is overigens Carter, die zich terecht boos maakt op een mannelijke fan die een crowdsurfende vrouw bij haar borsten pakt. De frontman neemt de tijd om zijn punt te maken: ‘Het is fucking walgelijk en er is geen plek voor deze shit’, spuwt hij de dader toe, die helaas anoniem blijft. (TV)

Bij sommige bands merk je dat de vocalisten zich wat ongemakkelijk voelen op het podium als er niet gezongen hoeft te worden, maar daar heeft Charlie Steen van Shame (X-Ray, 18:30 uur) geenszins last van. Als hij niks te doen heeft klimt hij op de barrière voor de fotopit en kijkt hij met wijd gespreide armen indringend het publiek in, in die Jesus Christ pose (om wijlen Chris Cornell maar eens te citeren) staat hij er dan bij alsof hij de verlosser van de Britse punk is. Hij komt aardig in de buurt. Samen met zijn band – drie gitaristen die er stuk voor stuk uit zien alsof ze niet weten op welke planeet ze zijn en een uitstekende drummer – zet hij namelijk een zeldzaam vlammende show weg. Vanaf de eerste seconde brengt de combinatie van gierende noise en heerlijk meeschreeuwbare refreinen het publiek in vervoering. Het duurt dan ook niet lang voordat er totale gekte uitbreekt. Steen rukt zijn overhemd af, spuugt wild in het rond en wrijft meermaals een soort van verleidelijk over zijn tepels, terwijl het publiek inmiddels niet meer te houden is. Als hij tegen het einde van de show probeert te crowdsurfen, wordt er zo druk gemoshed dat niemand tijd heeft om hem op te vangen, dus dondert hij recht naar beneden. Het is een vrij droogkomisch gezicht, waar ook de band zelf geen drama van maakt: vallen, opstaan en weer doorgaan is het devies. Het eerste onverwachte hoogtepunt van Lowlands 2017 is een feit. (RvdZ)

Het verhaal van Solange (Bravo, 18:45 uur) leek bekend. Ze was het zusje van, dat wel aardige muziek maakte maar altijd in de schaduw stond van iemand anders. Jarenlang was Solange prinses in het koninkrijk van Queen B. Beyoncé Knowles dus, de belangrijkste popmuzikant van het moment. Maar stiekem bleef Solange bezig: zeven jaar naar haar laatste plaat kwam ze vorig jaar met A Seat At The Table, een avontuurlijk en adembenemend album over wat het betekent om vrouw en afro-Amerikaan te zijn in de VS. Nu vindt die plaat zijn visuele vorm, een volledig uitgedachte en uitgebalanceerde verschijning met choreografie van Knowles zelf die soms een levend schilderij lijkt te zijn. Onder een bloedrode zon komt Solange – net als haar band in het rood – op en neemt ze zonder een spoor van twijfel de touwtjes in handen. De show is gecontroleerd, bijna klinisch zelfs, maar de emoties die aanleiding hebben gegeven tot nummers als Cranes In The Sky en toegift Don’t Touch My Hair zijn desalniettemin voelbaar. Nadat de technische problemen die Solange soms onverstaanbaar maakten zijn opgelost toch zeker. Tijdens F.U.B.U. springt Solange het publiek vanuit het pastelkleurige palette tegemoet. ‘This shit is for us’, zingt ze vastberaden en veelbetekenend, oog in oog dansend met een fan die de tekst – in tegenstelling tot alle witte mensen in de tent – wél met recht mee mag zingen. Het publiek lijkt zich soms bijna schuldig te voelen om te dansen op zulke zwaar gethematiseerde muziek, maar Solange zelf wil daar niets van weten. Wat ze wel wil? Zien hoe Lowlands danst op haar hit Losing You! De wat leeggelopen Bravo blijft haar het antwoord een beetje schuldig: mensen kletsen liever wat terwijl ze kijken hoe Solange en de haren bewegen. Het geheel betovert daardoor net wat minder dan waarschijnlijk verwacht was. Maar toch: vanaf vandaag is Solange niet slechts meer het zusje van Beyoncé, maar Beyoncé ook een beetje het zusje van Solange. (DB)

Tijd voor een luchtig intermezzo met Mac DeMarco (Heineken, 19:10 uur). De Canadees, die eigenlijk Vernor Winfield McBriare Smith IV heet, staat bekend als clown en die status maakt hij vanaf zijn introductie waar. Met de presentator die hem moet aankondigen als een baby in zijn armen stapt hij het podium op. Na haar praatje verruilt hij haar voor bier en een sigaret en heeft er, net als het publiek, duidelijk zin in. Hij opent volkomen ontspannen en serieus met On The Level, maar na slechts twee nummers neemt zijn onvoorspelbare kant het over. Terwijl het festivalseizoen op standje maximum is, besluit Mac een kerstklassieker te zingen. Het moet gezegd, zijn versie van Chestnuts Roasting On An Open Fire is indrukwekkend. Het publiek vindt het fantastisch en zo grapt en grolt hij door. Dat werkt trouwens niet altijd. Een merkwaardig spelletje waarbij de zanger de microfoon bij intieme lichaamsdelen van zijn bandleden houdt verzandt in puberale flauwigheden. Mac maakt dat ruimschoots goed door iemand uit het publiek de avond van zijn leven te geven. ‘Mac can I play a song with you?’ stond er op een bord, en Mac is niet te beroerd om de maker van dat bord op het podium te roepen. Als Thijs zegt dat hij de akkoorden van het volgende nummer wel mee kan spelen kijkt de frontman sceptisch, maar hij haalt zijn schouders op en besluit: ‘We’ll see how it goes’. Thijs blijkt een prima gitarist en speelt mee alsof hij al jaren met de band toert, tot grote verrassing en bewondering van DeMarco. Halverwege zakt de energie even in als er net teveel rustige nummers achter elkaar volgen, maar dat wordt in de tweede helft van de show weer rechtgetrokken. Met Still Together, opgedragen aan zijn sweet heart, vlecht hij muzikaliteit en persoonlijkheid ineen. Een prachtig nummer, dat in de live-uitvoering alle kanten op schiet. Hij speelt het nummer door continu om te schakelen in tempo, van slow-motion tot hyperdrive. Ondertussen huilt hij zijn teksten als een wolf en dolt met het publiek. (SG)

Geluid op festivals blijft vaak een ding. Soms zit het tegen, soms zit het mee, maar zo subliem als bij Moderat (Alpha, 19:30 uur) in de vroege avond is een unicum. Ze zijn wel een beetje het paradepaardje van Mojo: de laatste jaren vaak geboekt, eind juni nog Down The Rabbit Hole afgesloten. Verre van exclusief dus, deze liedjestechno meets kunstfilms, maar diezelfde show, met wat accentverschuivingen, verschilt qua beleving sterk. Buiten is het licht, zowaar even zonnig, waardoor de baanbrekende visuals in de nieuwe Alpha niet het optimale effect hebben. De muziek heeft dat wel. De pompende bassen waaien als windhozen over het podium, maar ieder detail – inclusief de betoverende zang van Sascha Ring – blijft hoorbaar. Niet kapot te krijgen, deze act. (DK)

Er is in 25 jaar tijd veel veranderd, in de wereld en daarmee in de zogeheten Free State of LLow. Eén ding – want zo mogen we dit ongeleide projectiel inmiddels wel noemen – is dat niet: Iggy Pop (Bravo, 20:35 uur). De Amerikaanse rocker stond in 1993 op de eerste editie van Lowlands, is inmiddels zeventig en ziet eruit zoals de gemiddelde festivalganger zich maandagmiddag voelt. En toch, terwijl zijn tijdsgenoten links en rechts het loodje leggen, houdt de Stooges-frontman zich staande. Dat doet ‘ie niet zomaar: zoals zijn skelet dient als een kapstok voor zijn vel, zo dienen Iggy’s songs als kapstok voor zijn energieke set. Als een bloedhond met blonde manen springt de pensioengerechtigde vol vuur en passie het podium op voor een vertolking van I Wanna Be Your Dog. Hoef je niet zo lief te vragen hoor, Iggy, want het publiek is dan eigenlijk al om. Zijn heldenstatus lijkt eerder gegroeid dan gekrompen, zozeer wordt meneer Pop hier op handen gedragen. Tot ver buiten de Bravo probeert een nieuwe generatie een glimp op te vangen van het felste fossiel aller tijden. Als de tijdloze klassiekers The Passenger en Lust For Life (waar Iggy nog altijd meer van lijkt te hebben dan pakweg Lana del Rey) ook al vroeg voorbij komen weten zij het zeker: ze zullen hun kinderen of kleinkinderen in 2042 vertellen dat zij lang geleden getuide waren van de onsterfelijke Iggy Pop. ‘Je weet wel, die man die net is bevestigd voor de vijftigste editie van Lowlands.’ (DB)

Wie in 2012 voor het laatst iets van The xx (Alpha, 21:40 uur) hoorde moet even achter de oren hebben gekrabd bij het invullen van de headlinerspot. Die verbazing zal snel omgebogen zijn in begrip: de drie Londense vrienden, met een unieke dynamiek in de band, hebben zich namelijk ontwikkeld van schuchtere muurbloempjes tot zelfverzekerde supersterren. En die supersterren zitten in hun momentum, met een set met een razend interessante opbouw. De meeste hitjes komen in het begin met Intro, Crystalised, Say Something Loving en Islands. Het uitgeklede, maar daardoor nog meeslependere I Dare You is een verrassing: massaal meegezongen, als een soort verantwoorde Use Somebody. Nog gedurfder is het breekbare Performance, met alleen de jarige Romy op gitaar, die haar moment pakt als fantastische popzangeres. Oliver heeft met zijn zwoele bariton meer power en zwalkt regelmatig over het podium alsof ie een prooi gevangen heeft. Naarmate het concert vordert groeit ook het aandeel van Jamie, de onwaarschijnlijke breakout-ster van het stel. We zien de introverte man zelfs zijn tanden bloot lachen. De tweede helft van Fiction krijgt een onverwacht dansbare twist en de ‘remix’ van Shelter is veel opzwepender dan de studioversie. Als de Idris Muhammad sample uit Loud Places door de Alpha schalt is de euforie compleet. Als we moeten discussiëren wat het hoogtepunt van dag 1 is, weet je dat Lowlands een fantastische eerste dag achter de rug heeft. (DK)

Het is altijd maar de vraag wat voor show de waanzinnig productieve garagerocker Ty Segall (India, 22:00 uur) zijn publiek voorschotelt. Aan het begin van de set lijkt hij vanavond op de classic rock toer te gaan. Samen met zijn strak in het pak gegoten begeleidingsband rockt hij stevig door, maar de show is nog niet zo ongeremd als we van hem gewend zijn. Met de nadruk op nog, want als Segall ongeveer halverwege een enorm lang gitaarduel met een mede-bandlid aangaat breekt de gekte toch los. Al snel zweven er bijna ieder moment minstens drie crowdsurfers tegelijkertijd door de lucht en wint de pit voor het podium steeds meer aan kracht. De grote man op dat podium geniet er zichtbaar van en raast vervolgens met plezier steeds een tandje harder door, net zo lang totdat de tent is afgebroken. Af en toe verzanden hij en zijn band in iets te lange jams, maar een kniesoor die daar om zeurt. Een leukere manier om vol gas de nacht in te gaan is er niet. (RvdZ)

Door Dirk Baart, Sven Gerrets, Daan Krahmer en Reinier van der Zouw / Fotografie: Luuk Denekamp

Gezien: 18 augustus 2017, Lowlands, Biddinghuizen

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Driemaal Melkweg
nieuws
Anathema

Driemaal Melkweg

Buiten hangt de herfst alweer in de lucht, binnen is het behaaglijk. Ook in de Melkweg, zo weten we uit ...
Reünie-album The Smashing Pumpkins in november
nieuws
The Smashing Pumpkins

Reünie-album The Smashing Pumpkins in november

Op 16 november verschijnt de reünieplaat van The Smashing Pumpkins. Voor Shiny And Oh So Bright, Vol. 1 / LP: ...
True Meanings
album
Paul Weller

True Meanings

Paul Weller houdt er de vaart in. Vorig jaar bracht hij A Kind Revolution uit, nu ligt er met True ...

Recensie: Lowlands dag 1: bijna alleen maar hoogtepunten (concert) | OOR