concert

Lowlands dag 2: N.E.R.D. vlamt op dag vol hoogtepunten

Bijgekomen van de wilde nacht en nog altijd Clint Eastwood neuriënd lopen we de kenmerkende schoorstenen tegemoet: de Lowlands-zaterdag is begonnen. Met Pharell Williams (zou hij deze keer wel weten dat hij niet in Amsterdam staat?) en de rest van N.E.R.D. natuurlijk als voornaamste publiekstrekkers. Met naast hen klinkende namen als Nile Rodgers en Chic, James Bay en Miles Kane op papier een festivaldag waar iedereen wel aan zijn trekken kan komen. Team OOR ging kijken hoe dat in de praktijk uitpakte.

De lucht boven de zee van koepeltenten is bewolkt, alsof de slaap, de nacht en de wolken in onze hoofden nog niet helemaal zijn opgetrokken. Een frisse wind probeert de camping zachtjes nieuw leven in te blazen, net als even verderop de speelse en hypnotiserende stem van Tessa Douwstra, ofwel Luwten (India, 12:00 uur) de grauwe middag inkleurt met haar folktronica. Ze heeft nog maar één album uitgebracht, maar de reactie op de aankondiging van Go Honey verraadt dat ze al veel bekendheid heeft gezaaid. Ook het prachtige en dynamische Turn Off the Lights Now en het swingende In Over My Head vallen zeer in de smaak en ontketenen kippenvel, een daverend applaus èn de eerste dansbewegingen van vandaag. Haar vierkoppige band omlijst Douwstra’s jeugdige en soulvolle zang met strijkers, toetsen, drums en elektrische gitaar. Met die laatste is ze zelf ook gewapend. Dat de Amsterdamse singer-songwriter vóór Luwten al veel meters op podia heeft gemaakt, als bandlid van onder andere Chef’Special en Baskerville, is duidelijk zicht- en hoorbaar: ze beweegt en zingt zelfverzekerd en speelt met haar publiek alsof dit niet haar Lowlandsdebuut is. We zijn zelden op zo’n fijne manier gewekt na een korte nacht. Volgende keer misstaat Luwten niet op een later tijdstip, als er nóg meer mensen de camping af zijn. (LDO)

Voor wie de wekker laat ging vandaag, is Gavin James (Alpha, 13:45 uur) de perfecte ontbijtdeal van de zaterdag. Vijf minuten voordat de Ierse zanger ten tonele verschijnt is de Alpha nog niet eens voor de helft gevuld en lijkt het erop dat Lowlands niet bepaald zit te wachten op een bak zoete folkpop. Gelukkig is er kort na de aftrap geen lege vierkante meter veld meer te zien en kan James vol vertrouwen aan de bak. Hij zelf lijkt ook niet zo’n fan van een uurtje gevoelige liedjes kwelen, want dankzij de vierkoppige band achter hem schuilt er een prettige punch in de nummers. De inmiddels netjes gevulde Alpha doet de koortjes en klapjes en Gavin doet de rest, totdat de show het hitje Nervous bereikt. Daar gaat de band af en speelt hij het nummer solo, geholpen door het publiek met zijn breekbare – maar loepzuivere – uithalen. Maar zoals gezegd, Gavin laat de Alpha niet graag stil zitten, behalve als het om een sitdown gaat tijdens Hearts On Fire. Het feestje op het podium slaat steeds beter over op het publiek, die dankzij de opperpositieve James steeds wakkerder wordt. Het gevoelige Book Of Love mag natuurlijk niet ontbreken, het is alleen een beetje jammer dat dit vlak voor het einde gebeurt en zo de show wat afremt. Het wordt allemaal ruimschoots goedgemaakt wanneer er een uitbundige pubstamper wordt ingezet en James tot slot een podium bij de geluidstafel beklimt. Voor een singer-songwriter is de set behoorlijk actief en voor zowel fan als voorbijganger een verfrissend uurtje, zo vroeg op de middag. (JS)

De eerste paar momenten met Sofi Tukker (India, 15:20 uur) lijken wel de rituelen van een tropische party-cult. Na een aantal langzame synchrone armbewegingen vlamt de dreunende bass van Energia erin en is de India overgeleverd aan Sophie Hawley-Weld en Tucker Halpern. Zij zingt en danst, hij ramt op de drumcomputers en op ieder ander stuk decor. Grote kans dat de eerste zweetdruppels hier gaan ontstaan, want ieder nummer drijft op fijne house- en technobeats en dat is op Lowlands als olie op een heerlijk vuur. Met tracks als Awoo, Fuck They, Batshit en Best Friend heeft het Amerikaanse duo een handvol razend lekkere partystarters op zak, en die gaat helemaal leeg in de India. Waar Sophie eerst het podium op en neer danste, maakt Tucker zich steeds vaker los van z’n computers en vult hij (lees: playbackt) met uitdagende moves de zware mannenvocals van Batshit en Best Friend in. In een set met zoveel computergeweld is het even vreemd kijken als Sophie opeens een gitaar tevoorschijn tovert. In de nummers die volgens verdwijnen de puntige riffs jammer genoeg in de dikke muur van bass en drums. Het is bijzonder zonde van hekkensluiter Drinkee, dat dankzij het fijne loopje een instant classic werd. Gelukkig heeft Tucker een oplossing: ‘You know the melody? Then sing it!’ (JS)

Een nieuwe aanwinst voor het compendium van expres verkeerd gespelde bandnamen: Phlake (X-Ray, 15:45 uur). Deze Scandinaviërs zitten ergens op het snijveld tussen R&B, electronic en pop en stonden vorig jaar nog op het ADE maar zouden ook prima op hun plaats zijn in het voorprogramma van een frisse indieband als Glass Animals. Ook op de zaterdagmiddag van Lowlands is het goed toeven met de lome songs van de band. Zanger Mads Bo ziet er door zijn grote zonnebril uit alsof hij net zo’n zware nacht heeft gehad als gros van het publiek en klinkt af en toe wat slaperig, maar hij lijkt het goed naar zijn te hebben. Het songmateriaal van de band lijkt af en toe wat op elkaar, maar nummers als het naar een prettige climax opbouwende The Rascal of het dansbare Pregnant houden Lowlands wakker. Geen bijzonder memorabel optreden, maar Phlake bracht wel even wat zomerse warmte op deze vrij frisse festivaldag en alleen daarom zijn we de heren al dankbaar voor hun komst. (RvdZ)

Op bijna dezelfde spot als Protomartyr gisterenavond zien we nu weer zo’n ongezellige band in de India: Ho99o9 (India, 16:55 uur). Deze hiphopformatie met een voorkeur voor, je raadt het nooit, horror is al een paar jaar graag geziene gast in de nachtprogrammering van diverse festivals, maar mogen nu op Lowlands los in de late middag. Een bijzondere keuze, die zich uit in een halfvolle India waarbij de helft van het publiek al na tien minuten verschrikt wegloopt. Toegegeven, Ho99o9 vuurt ook wel het een en ander op de nietsvermoedende festivalganger af, zo op de zaterdagmiddag. Twee hondsdolle rappers – waarvan eentje in een bebloede bruidsjurk – een drummer die zijn best doet zijn drumstel te molesteren en een videoscherm waarop allerlei onaangenaamheden worden geprojecteerd. Dan hebben we het nog niet eens gehad over de muziek, die met zijn fusie van experimentele hip hop en hardcore punk ook niet voor tere zieltjes is. Het is alleen jammer dat er door de vele interludes maar weinig vaart in de show zit en de sound met alleen live drums en de rest van een bandje soms wat aan de kale kant is. Vooraan gaat het goed los, maar verder staat de India er maar een beetje beduusd bij. Een uurtje horrorcore is ook best vermakelijk op dit tijdstip, maar we ontkomen toch niet aan de indruk dat we hier een paar uurtjes later pas echt koude rillingen van hadden gekregen. (RvdZ)

Wie een rustig akoestisch bandje verwacht om de middagdip mee door te komen, is bij Grizzly Bear (Heineken, 17:00 uur) aan het verkeerde adres. Althans, als je vooraan staat. In hun meeste nummers overheersen gitaren, bassen en drums, die net te hard staan afgesteld om de prachtige samenzang van Ed Droste en Daniel Rossen tot zijn recht te laten komen. Het volume zorgt ook voor grote lege plekken voorin de tent: achterin en buiten de tent is het drukker dan voorin, en dat is niet gek: van een afstand klinkt het stukken beter dan van dichtbij. Hier en daar last de Amerikaanse band wat rustige intermezzi in, zoals het nummer Fine For Now, waarin hun geweldige stemmen floreren, maar over het algemeen rocken ze harder dan een groot deel van het publiek verwachtte. Hit Two Weeks roept veel herkenning op in de langzaam slinkends menigte. Al blijven er genoeg fans over om mee te zingen met oudere bekende nummers èn nieuwere van hun album Painted Ruins, dat vaandaag precies een jaar geleden uitkwam. Als het geluid volgende keer wat zachter staat, hoeft het van ons niet wéér negen jaar te duren voor Grizzly Bear weer op Lowlands staat. (LDO)

Het was lang wachten op nieuw material van De Staat (Alpha, 17:45 uur). Begin vorig jaar speelden ze al een nieuw nummer in de AFAS Live, tijdens hun speciale in the round shows eind vorig jaar in Nijmegen werden er nog wat meer proefballonnetjes opgegooid, maar studioversies bleven uit. Tot daar vorige week dan toch een teken van leven was: Kitty Kitty. Een heerlijk uitgesponnen dance-rock kraker die in de laatste minuten ontspoort zoals alleen De Staat dat kan. Vanmiddag bewaren ze die voor het laatst en krijgen we eerst drie andere nieuwe nummers te horen. Opener Me Time klinkt nu al als een Staat-klassieker en ballad met Hans Zimmer-achtige synth-ontploffingen The Line is een zinderend hoogtepunt. Alleen een vrij melig nummer over Pikachu, met ingestudeerde dansjes, slaat vanmiddag een beetje dood. Dat mag de pret verder niet drukken, want de Alpha eet uit de hand van de Nijmegenaren. Een goede mengeling aan nieuw en oud werk voert de energie steeds verder op, tot bij Get On Screen en Witch Doctor het dak er echt af gaat. Bij die laatste klimt Torre Florim natuurlijk weer op een platform bij de frontstage barrières en vormen er weer een groot aantal circlepits in het publiek, die bij De Staat zelfs mensen aantrekken die waarschijnlijk vanmorgen een groot blokje om de X-Ray heen liepen toen Employed To Serve daar stond te spelen. Door na deze beproefde truc dus af te sluiten met de nieuwe single bewijzen Florim en consorten ook nog eens dat ze niet bang zijn om vooruit te kijken. Kom maar door met die nieuwe plaat. (RvdZ)

Børns (India, 18:30 uur) staat bij voorbaat al met 0-1 achter, als zijn set halverwege De Staat en tegelijkertijd met Nile Rodgers begint. De Amerikaanse zanger moet het de eerste drie nummers dan ook doen met een tent waarin nog veel mensen binnenschuifelen, of juist weer naar buiten. De verleidelijke electropop van Børns knalt dan wel met gepaste kracht de tent door, de emoties op het podium blijven nog kalm. Børns’ stem is van nature al geen krachtig element, maar live heeft hij de eerste helft van zijn performance moeite om boven de backing vocals uit te komen. Als die problemen dan eindelijk verholpen zijn, sukkelt het uurtje wat kabbelend voort. Ook de dansende voorste rijen kunnen de zanger niet verleiden tot een actievere performance, laat staan wat (verstaanbare) zinnen richting het publiek. En toch zorgt dan iets kleins voor een ommekeer: richting het einde van de show struikelt Børns bijna over een microfoonsnoer, waarna hij lachend opeens iets losser in z’n schoenen komt te staan. Steeds vaker huppelt hij het podium op en neer, gooit er een sensuele dansmove uit en voert de bassiste een slokje rosé. Het zijn geen grote gebaren, maar ze geven de show wel wat schwüng. Sowieso scoort ie qua sound een dikke voldoende scoort. Helaas laat Børns zijn uitbundige kant pas zien bij afsluiter Electric Love, waarbij band en publiek elkaar dan eindelijk vinden in een bruisende finale. Het had de blauwdruk moeten zijn voor deze show, want inmiddels druppelt de tent ook alweer drie nummers leeg. (JS)

Alvast een tip voor de organisatie: mochten Nile Rodgers & Chic (Bravo, 18:30 uur) over een paar jaar nog steeds alive and kicking zijn (en laten we dat hopen), gun de beste man en zijn aanhang dan alsjeblieft een plekje in de Alpha. De Bravo is al afgeladen voordat het optreden begint en als het eenmaal bezig is gaan zelfs ver buiten de tent de voetjes van de vloer. Rodgers ziet het met een brede glimlach aan en vuurt hit na hit op het publiek af. Vooral hits waar hij aan meeschreef dan. Chic staat prominent vermeld op het blokkenschema en in het programma, maar dit ruime uur in de Bravo is toch vooral de Nile Rodgers-show. Als hij na twintig minuten aankondigt dat het tijd is om wat van zijn ‘number one records’ ten gehore te brengen, blijkt dat geen klein blokje, maar het leeuwendeel van de show te zijn. Door de grote hoeveelheid herkenbare hits – een We Are Family hier, een Like A Virgin daar – lijkt het geheel af en toe behoorlijk op een avondje karaoke, maar wat zou het. De Bravo en alles daarbuiten houdt van Nile Rodgers, nadat hij vertelt hoe hij inmiddels weer kankervrij is na een paar angstige jaren klinkt er een luider applaus dan dat de meeste bands dit weekend hebben gekregen. En toegegeven, als je een hand gehad hebt in Get Lucky, Let’s Dance en Le Freak én die achterelkaar in een waanzinnig blokje op een uitzinnig festivalpubliek af kan vuren, ben je een hele grote. (RvdZ)

Vanaf het moment dat David August (Heineken, 19:00 uur) aan het begin van dit decennium zijn intrede deed als ambient- en houseproducent bleek dat de Duitser méér in zijn mars heeft dan dat. Zijn achtergrond als klassiek pianist sijpelde door in zijn elektronische werk en met de combinatie van die twee stijlen verlegde hij muzikale grenzen. Zo trad hij laatst nog op met een symfonieorkest èn is hij net afgestudeerd als universitair geluidsproducent. Ondertussen heeft hij dit jaar ook nog zijn tweede album uitgebracht, dat maar liefst vijfentwintig tracks telt. De verwachtingen liggen dan ook hoog vanavond. En die belofte lost de jonge Tonmeister in: zijn performance is extatisch, avontuurlijk en een snufje experimenteel. Naast zijn synthesizers, laptop en knoppen speelt hij gitaar (over een loop van een computerstem heen, wat een spannend contrast oplevert) en dat andere instrument: zijn stem. Want zingen kan hij ook, al is het wat vervaagd met een lichte galm. Het is jammer dat veel mensen juist deze show uitkiezen voor achtergrondgeluid bij het uitgebreid doornemen van hun weekend, dat de gedetailleerdheid van de muziek velen van hen ontgaat en dat er tijdens een langzame maar wonderschone opbouw zelfs wordt geschreeuwd: ‘Jongens, waar blijft de muziek?’ Terwijl het juist zo mooi is dat hij gerust een paar minuten stilte laat vallen, of met vocalen en minimale geluiden heel geleidelijk opbouwt naar trage beats. Dat dat niet begrepen wordt, zegt meer over een deel van het publiek dan over August. Gelukkig houden we het èchte experimenteren tegoed voor eind dit jaar in TivoliVredenburg, waar hij vanavond goede reclame voor maakt. (LDO)

De vorige keer dat James Bay (Alpha, 19:45 uur) hier stond, zag hij er nog uit alsof hij zo uit de Engelse pub was komen lopen met lang haar en hoed. Wie niet op de hoogte is van zijn metamorfose van afgelopen jaar zal even in verwarring zijn geweest bij het opvangen van een eerste glimp van de Engelsman: zijn haar warrig, kort en diepzwart, zijn shirt knalrood. Gelukkig is aan zijn muziek live weinig veranderd. We vallen in bij hit Let It Go, dat hard wordt meegezongen tot op beide heuvels naast de tent. Vaak wisselt Bay van zang met zijn twee achtergrondzangeressen, waarmee hij hen een grote rol in zijn show geeft. De twee vrouwen bieden zacht tegenwicht aan de rauwe stem van de man met de strakke kaaklijn en ingevallen wangen. Het nieuwe nummer Just For Tonight, zijn daarop volgendecover van Simply the Best èn afsluiter Go Back the River swingen en het is moeilijk stil blijven staan in en om de Alpha. Om spanning op te rekken bouwt hij de nummers uit met extra lange intro’s en outro’s. Vlak voor dat laatste nummer tokkelt hij een tijdje op zijn gitaar. Niemand lijkt door te hebben dat dat nergens naartoe gaat, we dromen rustig weg op de melodie, tot hij zegt: ‘Do you see I’m just wasting time? I don’t wanna leave. The sound is so fucking great here.’ Vandaag is zijn beste dag van de wereld, zegt hij daarna. En dat ie graag wil terugkomen. Wat ons betreft mag dat. Want wát kan Bay zingen en, vooral, gitaar spelen. (LDO)

Retrobroeders The Lemon Twigs (India, 20:15 uur) weten van geen ophouden. Debuutalbum Do Hollywood stamt uit 2016, vorig jaar was daar nog een EP (Brothers of Violence) en over een week ligt album nummer twee Go To School alweer in de schappen. En dan zijn de broertjes Michael en Brian D’Addario nog maar 19 en 21, respectievelijk. Jonge honden dus, die met hun anachronistische seventies-look en –sound al veel (festival)podia op stelten zetten. Ook vanavond is het weer een bonte bedoening, niet in de laatste plaats omdat Go To School een heuse musical is, eentje over een goedaardige chimpansee. Dus krijgt de India vanavond aardig wat verhalende musicalnummers voorgeschoteld, al zitten er tussen het nieuwe materiaal ook gewoon lekker voortjakkerende rocksongs als Always In My Heart, Never In My Arms. Daar gedijt de India dan ook prima op, hoewel het na een kwartiertje al lang niet meer vol staat. Het is begrijpelijk dat de rare fratsen van de hyperactieve broertjes sommigen op de zenuwen werken, maar wie daar doorheen kijkt ziet een band met een groot aantal fijne nummers. Vooral afsluiter As Long As We’re Together mag de boeken in als een bescheiden festivalhit. Als de heren na dat nummer van het overgebleven publiek een waar heldenapplaus krijgen blijkt The Lemon Twigs levend bewijs dat die oer-Hollandse dooddoener ‘doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’ gelukkig niet opgaat op Lowlands. (RvdZ)

Was u erbij? Twee jaar geleden stond Miles Kane (Heineken, 21:00 uur) technisch gezien al in de Alpha, toen met maatje Alex Turner als The Last Shadow Puppets. Nette gitarist Kane moest toen alle aandacht over laten aan waggelende lounge-crooner Turner, die een bijna bezopen indruk maakte. Vandaag mag Kane in het midden van de spotlights van de Heineken staan en alles van z’n zware hart af schreeuwen. Zijn laatste plaat Coup De Grace is een bittere break-up plaat, maar weinigen zijn hier gekomen om een zwaargewicht uit de Britrock op z’n breekbaarst te zien. Gelukkig zijn zelfs Kane’s zwaarmoedigste verhalen verpakt in fijne gitaarrock en als er oldies als Better Than That en Rearrange tussen plakken is het Britrock-uurtje compleet. Kane grijnst, haalt theatraal uit over zijn gitaar en rekt Don’t Forget Who You Are uit tot er geen ‘la’s’ meer over zijn. Crying On My Guitar is op het halfuur een nieuwe track die rechtstreeks uit Kane’s gebroken hart vloeit. Een show met oude krakers en nieuw hartzeer lijkt een stroeve combi, maar Miles Kane blijft een rocker in (gebroken) hart en nieren. (JS)

Het is min of meer dezelfde nostalgie die het veld gisteren bij de Gorillaz vulde die het op de zaterdag weer doet: N.E.R.D. (Alpha, 21:45 uur) is tegenwoordig toch ‘dat ding dat Pharrell ooit deed’ en die verkoopt tegenwoordig de zalen in zijn eentje wel uit. Desondanks puilt de Alpha uit en om stipt kwart voor tien rennen Pharrell, Shay Haley en Chad Hugo het podium op tijdens een oog-en-oor terroriserende intro. De ADHD-hiphop laait op als een vuur in een tankstation en geheel volgens plan staat geen poot in de Alpha meer stil. Vanuit Anti Matter bouwt de band hun ‘most lit’ feestje op, en duikt via Spaz al snel in nieuwer werk 1000 en Don’t Don’t Do It. De verse van Kendrick Lamar in laatstgenoemde komt wel van een bandje, wat ervoor zorgt dat Pharrell en Hayley zo nu en dan wat doelloos rondrennen en maar iets tofs over Nederland roepen. Het doet in ieder geval geen afbreuk aan wat er in de tent afspeelt, want de flitsende visuals, dansers en een duidelijk happy Pharrell mogen goed gevierd worden. Over happy gesproken, na Everyone Nose begint Pharrell aan een ereparade van alles waar hij ooit met z’n tengels heeft aangezeten – en dus live mag brengen. Hollaback Girl, Hot In Here, Blurred Lines en Get Lucky onderstrepen nog even de grootheid van deze man, die het wel erg leuk vind zichzelf op deze manier een schouderklopje te geven. Of hij ook iets te maken heeft gehad met Seven Nation Army betwijfelen we, maar het nummer wordt desondanks (kort) gespeeld. We hopen dat de Duitse bezoekers ons onze versie van het nummer voor een keer kunnen vergeven.

In Nederland kreeg het collectief vooral voet aan de grond met She Wants To Move, dat met de eerste drumritmes al op bijval kan rekenen. De refreinen gaan hard en snel en alles wat geen instrument in z’n handen houdt gebruikt het hele podium. Het kan niet verhullen dat Pharrell soms wat details in z’n tekst vergeet en af en toe verzuimt om op de maat te blijven. Dan krijgt hij zin in moshpits. Veel moshpits. Hij kapt het intro van Lemon zelfs af omdat het beter kan. Als de gaten in het publiek (het zijn er veel) hem eindelijk deugd doen volgt het hoogtepunt van de show: een uit elkaar klappende tent van uitbundige dansende mensen die na een minuutje moshen eindigen in saamhorige danscirkels. De band rekt het nummer tot het niet meer kan: het simpele bassriffje en Pharrells ‘bouncing around, bouncing’ houden de Alpha tot elf uur in z’n greep. Allemachtig wat trapt N.E.R.D. de nacht goed af. Er zit geen veeg slijtage in de sound en performance, die het in 2018 dus nog gewoon tot geslaagde festivalheadliner kan schoppen.

Door Lisanne Didi Onderwater, Jaap Smit en Reinier van der Zouw

Fotografie: Arend Jan Hermsen

Gezien: 18 augustus 2018, Lowlands, Biddinghuizen

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Driemaal Melkweg
nieuws
Anathema

Driemaal Melkweg

Buiten hangt de herfst alweer in de lucht, binnen is het behaaglijk. Ook in de Melkweg, zo weten we uit ...
True Meanings
album
Paul Weller

True Meanings

Paul Weller houdt er de vaart in. Vorig jaar bracht hij A Kind Revolution uit, nu ligt er met True ...
OOR Tipt: Left Of The Dial
achtergrond
SONS

OOR Tipt: Left Of The Dial

Left Of The Dial is de laatste aanwinst binnen de Nederlandse verzameling van showcasefestivals. Het Rotterdamse evenement biedt een spannende ...

Recensie: Lowlands dag 2: N.E.R.D. vlamt op dag vol hoogtepunten (concert) | OOR