concert

Lowlands dag 3: Kendrick is de Koning, ook op halve kracht

Zondagochtend. De dag die Heineken-opener Spinvis bezingt in een van zijn populairste singles is gelukkig nog ver weg (Hallo Maandag) en Lowlands is er klaar voor om er nog één keer tegenaan te gaan. Het is de laatste dag van een festivaleditie die niet de geschiedenisboeken in zal gaan als legendarisch, maar al wel een flink aantal hoogtepunten kende. Met namen als Patti Smith, Dropkick Murphys, King Gizzard & The Lizard Wizard en natuurlijk ongekroonde Lowlands-koning Kendrick Lamar op het programma heeft het er alle schijn van dat er nog wel een paar bij zullen komen.

Nieuwe muziek ontdekken: dat is óók waarvoor je op Lowlands bent. Marlon Williams (Lima, 12:15 uur) is zo’n vondst. De Nieuw-Zeelander met een Roy Orbison-achtige basstem neemt ons mee in zijn liefdesverdriet om zijn stukgelopen relatie. Denk niet dat dat zachtmoedig is: met zijn driekoppige band, die opkomt na het eerste nummer solo op akoestische gitaar, speelt hij krachtige, meerstemmige gitaar-, piano- en vioolstukken, die al snel doen denken aan Nick Cave. In het prachtige Beautiful Dress begeleidt Williams zichzelf op de piano. Halverwege laat de drummer per ongeluk iets vallen. De harde klap legt het nummer even stil, waarna Williams ‘good morning!’ roept en het nummer weer oppakt, nóg energieker, gevolgd door luid applaus. De Lima is wakker. En Williams ook: voor hij verder gaat met Come To Me, Waiting For You, I Know A Jeweller en zijn bekendste nummer What’s Chasing You trekt hij een blik bier open en roept een vrolijke ‘cheers!’ dat contrasteert met zijn tragische teksten en waarmee hij proost op zijn laatste optreden van zijn tour door Europa. Wij kunnen alleen maar hopen dat Williams gauw terugkomt. (LDO)

Lowlands en emobands, het is niet bepaald een vriendschap te noemen. Toen de Britse alternatievelingen Moose Blood (India, 13:05 uur) werden aangekondigd voor Lowlands, schoten even de beelden van een nagenoeg lege Bravo voorbij tijdens de set van Sleeping With Sirens, twee jaar geleden. Het is dus maar goed dat Moose Blood ‘slechts’ de India krijgt, die – met wat gaten her en der – toch best gevuld is. De band trapt wat lauw af met Honey, toch een fanfavoriet die opeens gortdroog door de India klinkt. Dit element of surprise weet alleen kreten uit te lokken bij de echte fans, die met eyeliner, zwarte sweaters en geblokte Vans opvallen tussen de gehavende Lowlanders. Tussen de nummers van nieuwe plaat I Don’t Think I Can Do This Anymore en wat oudere nummers (Knuckles, Swim Down) prevelt zanger Eddy Brewerton wat dankwoordjes of kondigt zo kort mogelijk het volgende nummer aan. In een zaal als de Melkweg of Dynamo slaat de vlam binnen no time in de pan bij dit soort bands, maar op de vroege zondagmiddag blijft het fikkie uit. Niet dat de mannen het actief willen uitlokken: die willen zo snel mogelijk weer naar huis, zo lijkt. Voordat Moose Blood afsluiter I Think I’ve Had Enough inzet bedankt Brewerton ons voor het uurtje dat we met de band hebben gespendeerd, maar het merendeel van de India is al bezig om te vertrekken, op zoek naar een voedzame lunch. Voordat de laatste tonen goed en wel zijn weggestorven is de band ook al vertrokken. Lowlands en emo sluiten ook in 2018 geen vriendschap. (JS)

Gisteren was de eer aan Luwten, vandaag heeft Spinvis (Heineken, 13:10 uur) de wakker worden-spot op Lowlands. Dat we dat met een gerust hart aan Erik de Jong over kunnen laten weten we inmiddels wel, in 2012 stond hij om ongeveer dezelfde tijd in dezelfde tent. Toch is het aan het begin even afwachten of de Lowlandsgangers niet wat te uitbundig zijn ingesteld voor de mooie kleine liedjes van de singer-songwriter. En ja hoor, de fluisterende gezongen openingsregels van Oostende worden verstoord door de bulderende lach van iemand in de tent. Gelukkig duurt het niet lang voordat De Jong en zijn band de Heineken dusdanig in hun greep hebben dat je een speld kan horen vallen. Eigenlijk heeft hij Lowlands al beet bij de gestaag opbouwende maar immer ontroerende climax van Oostende, ieder nummer dat daarop volgt wakkert de euforie alleen nog maar verder aan. Alleen een experimentele op drumcomputers leunende medley van Dag 1 en Smalfilm komt een beetje knullig over, verder kan Spinvis vanmiddag niks fout doen. Zelfs de zingende zaag-solo in Ik Wil Alleen Maar Zwemmen kan op een daverend applaus rekenen. In een van zijn charmant ongemakkelijke podiumpraatjes zegt De Jong over zichzelf: ‘Ik denk graag dat ik een held ben, maar er is voorlopig nog niks wat daar op wijst.’ Daar denkt Lowlands wel anders over. (RvdZ)

Op de laatste dag van Lowlands vechten de zondag-acts om de schamele restjes energie van de bezoekers. Het lijkt erop dat Tom Odell in de Bravo de slag wint van het Australische Chase Atlantic (Lima, 14:10 uur), vijf jonge honden die alternatieve rock snoeihard mengen met r&b. Ze moeten het doen met een matig gevulde tent, en zo eentje die ook nog eens graag de kat uit de boom kijkt. Zanger Mitchel Cave is niet zo’n type en spoort ons ieder nummer aan om freaky te worden, terwijl hij met z’n dunne hiphopdreads wild heen en weer zwaait. Het mag dan iets te ruig, popi-jopi en weinig diepgaand zijn, Chase Atlantic heeft iets unieks, dat zowel de rock als hiphopfanaat kan aanspreken. Cave smijt water in het publiek, roept op tot springen bij de dreunende drops en hangt al snel in de hekken vooraan. In sound en performance is Chase Atlantic z’n geld meer dan waard, maar krijgt het in de Lima niet voor elkaar de tent te laten trillen. Er staan wel wat grijnzen op de smoelwerken die naar de band kijken, maar daar doet het vijftal het niet voor. Het stijve Lowlandspubliek is voor een keertje de boosdoener van een geflopt uurtje, want aan het ijverige Chase Atlantic heeft het niet gelegen. (JS)

Tom Odell (Bravo, 14:30 uur) is vandaag voor de derde keer in Biddinghuizen en de liefde tussen hem en Lowlands is niet pril meer. Hij noemt het ‘the best festival in the world’ en wordt ontvangen in een barstensvolle Bravo, waar hij opent met I Know. Met zijn krachtige soulstem, het al staande rammen op zijn vleugel en zijn instrumentale verlengingen van bijna ieder nummer speelt hij een energie de zaal in waarbij stilstaan haast onmogelijk is. Odell blinkt dan ook uit in het opbouwen van een klein, intiem begin naar een bombastisch climax vol uithalen. Na Can’t Pretend en Hold Me beklimt hij zelfs zijn dichtgeklapte vleugel, om staand daarop zijn bassist, gitarist en drummer te dirigeren. Hit Another Love bewaart hij niet tot het einde, waardoor hij uiteraard een deel van zijn publiek al kwijtraakt vóór afsluiter Magnetized. Zonde, want in dat nummer overtreft hij zichzelf in zijn contrast van kwetsbaarheid en krachtigheid. De blonde Brit bevestigt vanmiddag weer dat hij live nog veel beter is dan op plaat. (LDO)

Het is weer tijd voor het ongezellige uurtje in de India, vandaag is de beurt aan Amenra (India, 14:40 uur). De liveshows van deze Belgische doommetaltitanen staan bekend als intense, haast religieuze ervaringen, waarbij frontman Colin van Eeckhout dikwijls fysiek en mentaal tot het uiterste gaat. Hij maakt het op Lowlands (gelukkig) niet zo bont als tijdens de releaseshow van het laatste album Mass VI in de AB in Brussel, waarbij hij zichzelf aan vleeshaken op liet hangen. Wel is het duidelijk dat hij ook vandaag compleet in trance is door de muziek. Na een stemmige opening waarin hij met zijn rug naar het publiek toe op een koebel slaat, beweegt hij de rest van het optreden als een bezetene. Hij schreeuwt, rent over het podium en kijkt maar zelden in de richting van het publiek. Ook de rest van de band bevindt zich duidelijk in zijn eigen wereld en voert lang uitgesponnen tracks vol tempowisselingen als Razoreater stoïcijns uit. Daar is op zich niks mis mee, maar vandaag komt het geen moment over. Het publiek schrikt zich iedere keer collectief een hoedje als de nummers tot uitbarsting komen, maar zit net zo snel weer op de praatstoel zodra er een rustige passage voorbij komt. Zo is de spanningsboog die deze muziek echt nodig heeft om interessant te blijven geen moment voelbaar. Technisch is er niks op het optreden aan te merken, dus laten we het er dan maar op houden dat Amenra simpelweg niet de juiste band op de juiste plaats was vanmiddag. (RvdZ)

Na Bazart vrijdagmiddag in de Bravo zien we nu een nog indrukwekkendere doorgroeier: Rag’n’Bone Man (Alpha, 15:40 uur) stond twee jaar geleden nog in de piepkleine Lima. Net als die Belgen lijkt ook deze Britse brulboei helaas ten prooi te vallen aan de one hit wonder-status. Human was een (wereld)hit, maar het gelijknamige album kon dan weer weinig potten breken. Rory Graham lijkt zelf ook enigszins verbaasd te zijn dat hij voor zo’n groot publiek mag spelen. Hij is zelfs zo van zijn à propos dat hij naar eigen zeggen de tekst van een van zijn nummers compleet door de war haalt. Die openheid gecombineerd met zijn ruige uiterlijk maakt Graham wel een uiterst innemende verschijning, dus het duurt ook niet lang voordat hij de Alpha compleet uit zijn hand laat eten. Muzikaal gezien heeft Rag’n’Bone Man naast Human niet bijster veel te bieden, het is vooral veel eenzijdige witte soulpop dat de klok slaat. Maar ach, Graham houdt van Lowlands en Lowlands houdt van hem, dus er zijn ergere manieren om een uur op de zondagmiddag te besteden. (RvdZ)

Als Patti Smith en DMA’s niet je ding zijn, kan het zomaar dat je naar binnen bent gewaaid bij Amber Run (India, 16:25 uur). Sinds 2012 maakt de Britse band al indierock in de meest voorspelbare zin van het woord. Luchtdichte arrangementen, koortjes en liedjes over ‘home’ en ‘lost’ zijn. Het klinkt overigens wel heel aardig, vooral op momenten waarop de band hard een instrumental aanvliegt. En die strot van de frontman Joshua Keogh (en dus niet Jon Snow), ook heel aardig. Eigenlijk is Amber Run als band dusdanig doorsnee dat het in alle aardige voorspelbaarheid ook afkoerst op de titel ‘snelst vergeten show van Lowlands’. Een echt hitje om naar uit te kijken is ook nog niet in de pocket, dus spuwt de band de ene na de andere gespierde track de tent in. Keogh spreid na ieder nummer zijn armen voor het applaus, dat in de India steeds harder klinkt. Afsluiter No Answers lokt zelfs een daverend applaus uit voor de Britten, die met diezelfde aardigheid dus ook nog een dikke voldoende mogen wegslepen van Lowlands. (JS)

Veertig jaar nadat ze haar eerste album uitbracht staat Patti Smith (Bravo, 16:30 uur) voor het allereerst op Lowlands. Niet dat de organisatie haar nooit benaderde, integendeel: ze stond vaak bovenaan het verlanglijstje, maar de Mother of Punk vierde in augustus altijd vakantie met haar kinderen en kleinkinderen. Toevallig was ze deze zomer wèl aan het werk en in Europa, om geld te verdienen voor de verzorging van haar autistische kleinzoon; vanmiddag is het allerlaatste optreden van haar ‘minitour’. Nu we toch in de familiesferen zitten: Smith nam vaste gitarist Lenny Kaye niet mee, maar in plaats daarvan haar zoon Jackson. Geen gek idee, want gitaar spelen kan hij, zo laat hij horen in een van zijn solo’s. Kon ook niet anders natuurlijk, met zo’n moeder. De 71-jarige punkpionier opent met Dancing Barefoot, gevolgd door Ghost Dance en later haar versie van Because The Night alsof het nog geen klassieker is en nog niet twee keer zo oud als de gemiddelde bezoeker dit weekend, alsof het haar om veel meer te doen is dan haar kleinzoon en haar muziek nog steeds het protestwapen is zoals het dat in de jaren zeventig was. En dat is het: ze zingt over het Great Barrier Reef en zet haar leesbril op om voor te lezen uit haar recent verschenen boekvullende prozagedicht The New Jerusalem, over de stad die haar lief is, over vrijheid en macht. Macht heeft ze zelf overigens ook, maar dan puur dankzij haar intimiderende persoonlijkheid: ze stuurt al aan het begin van haar show alle fotografen weg en tussen het zingen door spuugt ze schaamteloos op het podium. En, met haar linkerpols en ringvinger in het gips, sluit ze iets eerder dan aangegeven af met de woorden ‘We are healthy, free people’ en met het nummer People Have The Power. Om vervolgens wat selfies te maken met haar band en ons als achtergrond. ‘We’re going home tomorrow,’ zegt ze, ‘but we’re taking you with us.’ Natuurlijk gaat ze niet naar huis zonder oproep aan de generatie van nu, die helaas in minder grote getale naar de Bravo kwam, waardoor de gemiddelde leeftijd een stuk hoger lag dan op de rest van Lowlands en juist degenen voor wie het bedoeld was, haar afsluitende woorden niet hoorden: ‘Don’t forget it: use your voice.’ (LDO)

Met namen als Dua Lipa en Kendrick Lamar kunnen de Dropkick Murphys (Alpha, 17:45 uur) zomaar in de dode hoek van het blokkenschema vallen. Gelukkig worden de heren uit Boston begroet door een volle Alpha die klaar is voor een potje baldadigheid en biersmijten, pub style. The Boys Are Back klinkt al snel uit de kelen van de band en het publiek, dat de eerste pits al aanzwengelt en de restjes bier met andere omstanders deelt. Dat er al tweeëntwintig jaar ervaring door het bloed van de bandleden stroomt is te merken aan hoe de groep alles en iedereen in beweging houdt, zodat je amper merkt dat er ondertussen tussen allerlei snaarinstrumenten wordt gewisseld en er opeens een doedelzakspeler op de stage staat. Nieuwe plaat 11 Short Stories Of Pain And Glory komt in stukjes voorbij, maar niet alle nummers (zoals het tamme Blood) krijgen de tent in beweging. Bij het recente Pay My Way weet het achterste gedeelte wel raad met het lagere tempo: er ontstaat een enorme roeiboot die over de hele breedte van de tent gaat. Maar met Rose Tattoo, First Class Loser en hometown-anthems The State Of Massachusetts en I’m Shipping Up To Boston hebben de folkrockers nog zat rake pijlen op hun boog. De lucht van zweet en bier steeg dit weekend nog nooit zo vroeg op van Lowlands. (JS)

Hier en daar galmt zijn voormalige pseudoniem nog door de tent. Nog lang niet iedereen is ervan op de hoogte dat Nick Murphy (Heineken, 19:00 uur) tot anderhalf jaar geleden Chet Faker was. Is ook niet heel gek, want onder zijn echte naam heeft hij nog niet bijster veel nummers uitgebracht. Maar genoeg om te horen dat zijn sound is mee veranderd: die is rauwer, elektronischer en robuuster geworden, maar nog steeds herkenbaar aan Murphy’s karakteristieke stem. Zo ook zijn optreden vanavond. De paar nummers uit zijn Chet Faker-tijdperk, waaronder 1988, The Trouble With Us en hit Talk Is Cheap steekt hij in een nieuw, donkerder jasje. En die nieuwe stijl valt in de smaak. Ook nummers die onder zijn echte naam zijn uitgekomen, zoals een Forget About Me, afsluiter Medication en een aantal volledig instrumentale stukken, worden ontvangen met een universeel ingehouden adem èn uitbundige dansbewegingen van degenen die daar de energie nog voor hebben. Daarmee geeft de Australiër een sterk visitekaartje af voor zijn nieuwe identiteit en binnenkort te verwachten langspeler en bewijst hij dat zijn metamorfose de verwarring over zijn naam waard was. (LDO)

Toen Dua Lipa (Alpha, 19:45 uur) in 2016 haar Lowlands-debuut maakte in de Heineken, was het niet de vraag of ze ooit in de Alpha zou komen te staan, maar hoe lang dat nog zou duren. Twee jaar dus, uiteindelijk. Lipa heeft in die tijd bepaald niet stil gezeten en heeft hit na hit aan haar repertoire toegevoegd. Dat uit zich in een stadionwaardige productie in de Alpha, compleet met band, achtergrond dans- en zangeressen en twee met LED-schermen uitgeruste platforms. Het is alleen jammer dat deze show per sé een uur in het blokkenschema op moet vullen. In veertig minuten had Lipa een show in handen gehad die zich qua hitdichtheid had kunnen meten met die van Nile Rodgers gisteren. Nu worden krakers als Be The One, Hotter Than Hell, One Kiss en Martyn Garrix-samenwerking Scared To Be Lonely afgewisseld met weinig enerverende albumtracks als Lost In Your Light en Dreams, die de vaart dus uit de show halen. Dat deert verder niet al te veel, want bij iedere hit die voorbij komt wordt er tot ver buiten het overdekte gedeelte van de Alpha gedanst. Nu is het niet meer de vraag of Dua Lipa die tent ooit mag afsluiten, maar hoe lang dát nog duurt. Als ze er tegen die tijd nog een paar hits bij verzameld heeft, komt dat vast helemaal goed. (RvdZ)

Nog een doorgroeier: King Gizzard & The Lizard Wizard (Heineken, 20:45 uur) stond twee jaar geleden nog in de Charlie, die al uit zijn voegen barstte voordat er in de eerste seconde van de show een flinke pit uitbrak. Deze Australiërs zijn in de tussentijd wel een stuk productiever geweest dan Bazart en Rag’n’Bone Man, vorig jaar verschenen er maar liefst vijf nieuwe King Gizzard-platen. Die werden overigens progressief matiger, maar laten we het daar maar niet over hebben. De band heeft inmiddels dermate veel materiaal dat een uur en een kwartier lang de gigantische Bravo vermaken geen enkel probleem is. Onder leiding van meesterbrein Stu Mackenzie smelt de band al hun materiaal samen tot een heerlijk zompige psychrocksoep, waarin tracks continu door elkaar heen vloeien. Dus bevat Lord Of Lighting halverwege een passage uit Robot Stop, zeurt de openingsriff van Rattlesnake opeens door Sleep Drifter heen en ga zo maar door. Ben je de draad al kwijt? Geen probleem, King Gizzard is ook nog steeds leuk als je niet zo diep in het Gizzverse zit dat je precies weet welk riffje uit welk nummer komt. De Bravo is duidelijk allang blij dat de band uitgebreid de mogelijkheid biedt om te springen, te moshen en te crowdsurfen en grijpt die kans op een lekker ongeregeld feestje met beide handen aan. We krijgen bijna zin in een nieuwe plaat, het is immers al weer acht maanden geleden sinds de vorige. (RvdZ)

‘Damn’ en ‘The Return of the King’, gonst het hier en daar over het terrein deze laatste festivaldag. Kendrick Lamar (Alpha, 21:30 uur) staat namelijk voor de derde keer op Lowlands en is dé headliner dit weekend. Daarmee blijft Lowlands met de tijd meebewegen. De Alpha was dit weekend nog niet eerder zó afgeladen, alsof de bezoekers die tijdens eerdere edities al zondagmiddag op huis aan gingen, nu tóch nog even blijven voor de hiphopkoning. Komt ook door weinig anders op het blokkenschema dit tijdstip, maar vooral door Lamar zelf, die zich nu naast Kung Fu Kenny ook Pulizer Kenny noemt: de bijnaam staat in koeienletters op het scherm. En terecht: als rapper een literatuurprijs winnen, daar mag je trots op zijn. Hij hoeft er niet veel voor te doen om samen met zijn muzikanten, weggestopt aan de zijkanten van het podium,  zijn status te benadrukken. De Alpha danst, springt en rapt mee met Bitch Don’t Kill My Vibe, Loyalty, Goosebumps, All the Stars en hit King Kunta. Want waar de millennials al het hele weekend uitkijken naar vanavond, lijkt Lowlands voor de rapper zelf weinig bijzonders. Niet dat het slecht is, maar hij lijkt ook niet álles te geven. Rondom de palen van de Alpha, op de heuvels, wordt dan ook minder uitbundig meegedanst en -gerapt, maar vooral rustig gekeken naar de kung fu-filmpjes en geluisterd naar de rapper die met verbazingwekkende snelheid zijn woorden uitspuwt. Kenny bevestigt dat dit inderdaad het geluid van deze generatie is en sluit Lowlands 2018 af met Humble, het hoogtepunt van zijn show, en de woorden ‘Remember my words, I’ll be back.’ (LDO)

Black metal/bluesformatie Zeal & Ardor (India, 21:45 uur) kreeg een cultstatus door Bandcamp-album Devil Is Fine en gaf al indrukwekkende shows op Le Guess Who?, Roadburn en Best Kept Secret. Nu plaat nummer twee Stranger Fruit net een paar maanden uit is zou een show op Lowlands wel eens de grote doorbraak kunnen betekenen… als het project van Manuel Gagneux niet tegenover een van de grootste rappers van het moment was geprogrammeerd. Dat gezegd hebbende, de India stroomt gaandeweg steeds voller en het groepje headbangende fanatiekelingen vooraan groeit voortdurend in aantal. De duivelsmis die Gagneux en consorten in de India voert, blijkt dan ook al snel de ideale manier om de nacht in te gaan. De duistere teksten, dikwijls met een satanisch randje, zijn vaak precies clean genoeg gezongen om een hoog meeschreeuwgehalte te hebben en de constante wisselwerking tussen stuwende bluesgrooves, aan slavenliederen ontleende chants en daverende blackmetalgitaren houdt het publiek scherp. De band – op plaat speelt Gagneux vrijwel alles zelf in, live zijn er twee extra vocalisten, een drummer, een bassist en een gitarist op sleeptouw – zorgt ervoor dat de songs nog net iets vetter klinken dan de soms wat fletse studioversies. Met de ingebouwde toegift een kwartier voor het einde overspeelt Gagneux enigszins zijn hand, maar het daverende applaus dat hij krijgt als hij het titelnummer van Devil Is Fine inzet, bewijst wel dat Lowlands er een nieuwe held bij heeft gekregen. Tot volgend jaar! (RvdZ)

Door Lisanne Didi Onderwater, Jaap Smit en Reinier van der Zouw

Fotografie: Arend Jan Hermsen

Gezien: 19 augustus 2018, Lowlands, Biddinghuizen

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Driemaal Melkweg
nieuws
Anathema

Driemaal Melkweg

Buiten hangt de herfst alweer in de lucht, binnen is het behaaglijk. Ook in de Melkweg, zo weten we uit ...
True Meanings
album
Paul Weller

True Meanings

Paul Weller houdt er de vaart in. Vorig jaar bracht hij A Kind Revolution uit, nu ligt er met True ...
Compilatie Chris Cornell aangekondigd
nieuws
Chris Cornell

Compilatie Chris Cornell aangekondigd

Op 16 november verschijnt er een uitgebreide compilatie van de overleden Chris Cornell. Het album, simpelweg Chris Cornell genaamd, is bedoeld als ...

Recensie: Lowlands dag 3: Kendrick is de Koning, ook op halve kracht (concert) | OOR