concert

Maar weinig valse noten bij Bring Me The Horizon in AFAS Live

Hoewel de release van vijfde plaat amo nog een paar maanden op zich laat wachten, staan de (ex)metalcore-grootheden van Bring Me The Horizon vanavond al in de AFAS Live. Met nog maar twee nieuwe nummers op zak, maar wel weer met een legioen aan uitzinnige fans op de vloer. Zo stampvol als twee jaar geleden – toen de band in de nasleep van doorbraakalbum That’s The Spirit hier ook al stond – is het niet, maar wanneer de voltallige zaal op aandrang van frontman annex cultleider Oliver ‘Oli’ Sykes de AFAS Live op zijn grondvesten laat schudden, merk je daar niks van. Door de connectie die de band met zijn publiek heeft en een goed uitgebalanceerde setlist met veel hits en wat verrassingen voor de oude fans is het een avond zonder noemenswaardige valse noten.

Daarin zit meteen ook het probleem van het optreden. Het is allemaal wel érg gelikt. Dat Sykes zijn stembanden het tijdens de Count Your Blessings- en Suicide Season-periodes van de band – toen Bring Me The Horizon nog hárd hard was – dermate belast heeft dat hij lang niet alles meer live zingt, mag geen verrassing meer heten. Toch zijn de momenten waarop we hem horen brullen terwijl zijn microfoon ergens langs zijn benen bungelt vanavond wel erg talrijk. Aan de ene kant is het ergens wel in hem te prijzen dat hij de fans tenminste niet voorliegt, aan de andere kant is het wel erg schaamteloos. Nummers als amo-leadsingle Mantra of hit Happy Song zitten vol met computerstemmen en koortjes, dus het is logisch dat die dingen van een bandje komen, maar als Sykes denkt dat zijn geplayback op andere momenten daardoor minder opvalt zit hij er toch naast.

Soms verzuimt hij zelfs te zingen als er géén bandje meeloopt. Wie Sleepwalking vanavond voor het eerst hoort, denkt dat na Sykes’ gepijnigde ‘Should I sink or swim?’ aan het einde van de breakdown een weifelende stilte komt, in plaats van het gierende ‘Or simply disappear!’ uit de studioversie. Dat de frontman er af en toe een rommeltje van maakt, mag verder geen afbreuk doen aan het optreden van de rest van de band. Die is namelijk ijzersterk. Keyboardspeler Jordan Fish krijgt iedere plaat een grotere rol en ontpopt zich daardoor vanavond bijna tot de facto bandleider. De rest van de band volgt hem gestaag, waardoor de muur van geluid waaruit ieder nummer bestaat keer op keer weer als een geoliede stoomwals door de zaal dendert.

Sykes mag dan misschien niet meer alles live zingen, showmannetje spelen kan hij als de beste. Hoewel hij er met zijn recentelijk kortgeknipte kapsel tegenwoordig meer uitziet als een Lil Peep-adept dan als een ruige scenekid, zit hij nog vol bravoure. Er is niemand die met zo veel overtuigingskracht een moshpit, circlepit of wall of death kan sommeren als hij. Ook verkent hij alle hoeken van het podium en de kleine catwalk vooraan. Tijdens de vrij uitgesponnen instrumentale passages in Can You Feel My Heart – waar hij niet eens hoéft te doen alsof hij zingt – stuitert hij met zo veel verve over het podium dat je haast zou vergeten dat hij de frontman van dienst is en geen interpretatieve danser die is ingehuurd om de performance nog wat kracht bij te zetten.

Hij zweept het publiek zo op dat je je af kunt vragen of de zin ‘Do you want to start a cult with me’ uit Mantra wel zo metaforisch bedoeld was. Sykes zou een prima sekteleider zijn, de pak hem beet 5.000 aanwezigen eten in ieder geval moeiteloos uit zijn hand. Moet iedereen springen? Dan trilt het volk op de tribunes en het balkon ook echt bijna uit zijn stoeltje. Moet het publiek om hem met zijn verjaardag te feliciteren naar de catwalk crowdsurfen om hem een high five te geven? Dan zijn de crowdsurfers binnen tien seconden al niet meer op een hand te tellen. Dat het concert toevallig op zijn verjaardag plaatsvindt, blijkt nog een mooie bijkomstigheid ook, want als verjaardagscadeau van hem aan ons trakteert de band AFAS Live op een soort medley van al jaren niet gespeeld oud werk. In een kleine zes minuten passeren stukjes en beetjes van – neem even een lange adem en hou je vast – The Comedown, (I Used To Make Out With) Medusa, Diamonds Aren’t Forever en Re: They Have No Reflections de revue.

Op zulk geweld was de geluidsmix duidelijk niet berekend, dus klinkt deze brei van nummers ook als, jawel, een brei. Dat mag de pret echter niet drukken, helemaal als onze oren ons niet bedriegen en Sykes inderdaad weer eens wat ouderwetse screams uit zijn longen perst. Met die energiestoot kan de band volop los in de finale, met een drietal aan That’s The Spirit nummers – een akoestisch Drown, Doomed en allesverzengend Throne – als gedoodverfde maar zeer effectieve uitsmijters. Eigenlijk is het een beetje een gemiste kans dat de band slechts de twee eerder uitgebrachte singles van amo ten gehore brengt. We hadden graag alvast gehoord hoe het naar verluidt nogal eclectische overige songmateriaal live tot zijn recht komt. Dat moet dan maar wachten tot de volgende passage van de band in ons land. Wij gokken: zelfde plaats, zelfde tijd. Dan nu maar hopen dat Sykes op zijn verjaardagsfeestje zijn stembanden niet nóg verder verziekt heeft.

Fotografie: Luuk Denekamp

Gezien: 20 november 2018, AFAS Live, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nieuwe keuzes!
abo-actie

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nieuwe keuzes!

OOR deelt uit! Neem nu een halfjaar- (€34,-) of jaarabonnement (€66,95) op OOR en kies je eigen doldwaze cd-pakket uit. We ...
Live In Buenos Aires
album
Coldplay

Live In Buenos Aires

In 2016 vestigde ik mij als de zuurste popjournalist van Nederland door een negatief verslag te schrijven over een Coldplay-concert ...
Editors, Thom Yorke, Vampire Weekend en meer naar Down The Rabbit Hole
nieuws

Editors, Thom Yorke, Vampire Weekend en meer naar Down The Rabbit Hole

Down The Rabbit Hole heeft de eersten namen voor de zesde editie bekendgemaakt. Onder meer Editors (foto), Thom Yorke Tomorrow’s ...

Recensie: Maar weinig valse noten bij Bring Me The Horizon in AFAS Live (concert) | OOR