Na een weekend met wisselvallig weer baadt zondagavond het veld voor de ONE in het gouden zonlicht. Op de flanken langs het veld zitten mensen met een biertje of cider in de hand te wachten op Mac DeMarco. De gloedvolle klanken van zijn band verdrijven al snel de laatste donkere wolken en maken van de set de ultieme beloning van een weekend lang hard werken in tenten en op dansvloeren.

Het leuke aan wonen met huisgenoten is dat je af en toe muziek van buiten je eigen Spotify-algoritme meekrijgt. Zo klonk over de gang van mijn studentenhuis steevast Chamber Of Reflection als de stonerhead in ons huis voor het middaguur zijn eerste opstak. Tot zo ver mijn eerste kennismaking met de singer-songwriter, wiens oeuvre toch wel veelzijdiger is dan melancholische synthpop voor bij het blowen.

De vriendelijke Canadees maakt wat in culinaire termen comfortfood heet. Muziek die het heel aardig doet in allerhande playlists en waar niemand zich een buil aan kan vallen. Ook perfect voor etentjes in gezelschap met tegengestelde muzieksmaken. Dat kan je saai vinden, maar op dit fijne festivalmoment kan je je geen betere programmering wensen.

De muziek van de band is mellow als de relaxte baslijntjes, zachtaardig als de iele synthklanken en laid back als de reverb op DeMarco’s elektrische gitaar. Vroeg in de set komen bescheiden hitjes For The First Time en 20191009 I Like Her al voorbij kabbelen.

DeMarco, in eeuwige houthakkershemd en op rode vans, lijkt met zijn petje zo uit 2014 het podium opgewandeld. De old school hipsterstijl voelt even vertrouwelijk als het vriendelijke spleetje tussen zijn tanden. Het is een fijn weerzien, als met een familievriend die met een pan soep op de stoep staat als je kat ziek is.

Op laatste album Guitar (2025) pakte hij – je zou het niet zeggen, zijn oude instrument er weer bij. Ook vanavond komt de akoestische gitaar op schoot. In kampvuursetting tokkelt DeMarco het iets minder toepasselijk getitelde Rock And Roll en weet ook op eigen kracht de toeschouwers op het zanderige steigerhout te bereiken.

Uiteindelijk klinkt dan toch de synthesizer van het introspectieve Chamber Of Reflection. Pavlovs hond begint al te kwijlen, maar de wietdampen blijven uit. Wel bereiken we collectief moeiteloos die net iets hogere staat van zijn. Op sommige momenten zijn vermoeide benen, een laagstaand avondzonnetje en een koud biertje voldoende.

Gezien: Best Kept Secret 2026, zondag (19.45 uur).

Fotografie: Anne-Marie van Rijn