Eigenlijk zou een ster als Maxwell geen introductie nodig moeten hebben, maar anno 2025 blijft r&b toch een beetje een nichegenre, dus in een notendop: naast D’Angelo was deze Amerikaanse zanger een van de grote dekhengsten in de neosoul wedloop in de jaren negentig. Zijn debuut, Maxwell’s Urban Hang Suite, is een klassieker in de categorie baby making music. Stomende, aalgladde soul met sexy titels als Ascension en Til The Cops Come Knockin…
Na zijn debuut bleek Maxwell echter meer in zijn mars te hebben dan liedjes schrijven over all-nighters. Hij roerde mensen tot tranen met het reflecterende Lifetime en een bloedstollende cover van This Woman’s Work. Zijn imago veranderde van een geilneef in een goed mens en van nineties ster in een hofleverancier van geweldige r&b. Tot op de dag van vandaag heeft de man nog geen matige plaat uitgebracht.
Maar: Maxwell wordt oud en het kan gênant zijn, op je 52ste doen alsof je weer negentien bent. Om volwassener te ogen, trad de zanger de vorige keer dat hij in Nederland was op in een driedelig pak en met zijn korte haartjes netjes in de gel. Het stond hem niet en hij kwam er stijfjes door over. Vanavond is hij lekker zichzelf. Dreadlocks, pornosnor, wijd zittende zwarte kleding, zodat een bobbel in de broek zichtbaar wordt wanneer de ventilatoren het linnen aan zijn onderlijf doen wapperen. Hij beweegt soepel, oogt in topvorm en het plezier is van zijn gezicht af te lezen. Niet gek dat het publiek bijna smelt wanneer de zanger Sumthin’ Sumthin’ inzet en de Nile transformeert in zijn Urban Hang Suite.
Maar het is niet alleen zijn uitstraling waarmee Maxwell de zaal inpakt. De man klinkt nog steeds exact hetzelfde als in de jaren negentig. De ijscappucinomachines zijn buiten werking door de warmte vanavond, maar aan mokka gekleurde, suédezachte zoetigheid is geen gebrek. Vocaal virtuoos glijdt Maxwell van de hoog gezongen begeerte in klassieker Ascension (Don’t Ever Wonder) naar de pijn en frustratie van Fistful Of Tears.
Prachtig is zijn gepassioneerde uitvoering van Lifetime, waarin hij het publiek meeneemt en de ruimte geeft de song woord voor woord mee te brullen. Ook heeft hij een groep muzikanten om zich heen verzameld die van wanten weet. Perfect gedoseerde solo’s op bas, synths, gitaar en orgel maken dit optreden meer funky en jazzy dan we van Maxwell gewend zijn. Niet alleen een zeldzame aangelegenheid, maar ook een onvergetelijk hoogtepunt dus, dit optreden van de soulgigant.
Gezien: North Sea Jazz 2025, zaterdag (20.30 uur) in de Nile.
Fotografie: Dimitri Hakke
