concert

Melkweg draagt Frank Carter op handen

Er springen natuurlijk wel eens vaker artiesten vanaf het balkon het publiek in. Hier is Frank Carter dus niet uniek in. Wel uniek aan deze stunt: de ex-Gallows-frontman haalt ‘m al uit tijdens het derde nummer van deze uitverkochte show van Frank Carter & The Rattlesnakes in de Melkweg. Eerst zingt hij het stuwende Juggernaut al staand op de handen van en vervolgens ondersteboven hangend in het publiek, maar zodra hij weer het podium opgetakeld is, moet dat nog eens dunnetjes over worden gedaan. Dus draagt de uit zijn voegen barstende Oude Zaal Carter letterlijk op handen, totdat hij vervaarlijk op het randje van het balkon balanceert. En dan, als de show dus nog geen tien minuten onderweg is, duikt hij er onder luid gejoel weer vanaf.

Dat het dat heerlijk ontsporende tafereel toch geen moment voelt alsof het concert al over zijn hoogtepunt heen is, komt door de de ijzersterke punkrockshow die Carter en zijn Rattlesnakes in handen hebben. Ongeveer om de tien minuten doet er zich wel zoiets voor, een stunt, moment of speech waar je het hele concertjaar nog met een grote grijns op je gezicht aan terug zal denken. De meeste bands zouden een moord doen voor één zo’n moment in hun show, bij Carter zijn ze niet op één hand te tellen. Ook al gaat het niet altijd vlekkeloos. De zanger draagt Wild Flowers op aan alle vrouwen in de zaal en stelt dat dit het nummer is waarbij alle vrouwen die altijd al eens wilden crowdsurfen, maar dat niet durfden omdat ze bang waren ongepast aangeraakt te worden, dat nu naar hartenlust veilig kunnen doen.

Mochten er mannen in het publiek zijn die toch hun handen plaatsen op plekken waar ze niet gewenst zijn, hakt Carter hoogstpersoonlijk hun handen, penis en hoofd er af. Dat u het even weet. Een uiterst nobel streven dus, maar binnen een halve minuut storten er al een paar vrouwen ter aarde. Dat is natuurlijk niet de bedoeling, dus nodigt de zanger de slachtoffers uit op het podium voor een tweede poging. Als er één ding is dat je niet moet doen tijdens een sowieso al vrij ongeremde punkshow, is dat mensen uitnodigen om te komen stagediven. Dus staat het podium al snel vol met zo ongeveer iedere vrouw die in de zaal te vinden was. Carter lijkt enigszins verbouwereerd, maar lacht het weg en start het nummer weer in. Alleen, dan storten die vrouwen zich vervolgens allemaal tegelijkertijd het publiek in, waardoor ze natuurlijjk niet allemaal op te vangen zijn.

Dus wordt het nummer weer stilgelegd, en ontpopt Carter zich tot een soort stagedive klaar-over. Met handgebaren geeft hij aan wie er wanneer van het podium af mag springen, en dat alles terwijl hij ook nog de longen uit zijn lijf staat te schreeuwen. De situatie is zo absurd dat het hem niet altijd lukt zijn lachten te onderdrukken, maar verder brengt hij het er prima vanaf. Hoewel vrij lachwekkend, maakt dit tafereel wel meteen één ding duidelijk: Frank Carters wil is wet. Wil hij dat er tijdens het ultrakorte Jackals een circlepit is die zich tot achter de geluidstafel uitstrekt? Dan zal hij die krijgen ook, zelfs al is dat vanwege de palen die het balkon omhoog houden en dus de weg versperren makkelijker gezegd dan gedaan.

Wil Carter dat we tijdens een akoestische uitvoering van tranentrekker Loss allemaal onze bek houden en naar het nummer luisteren? Dan is het ook écht muisstil. Is er iemand in de zaal zijn of haar bril kwijt en moeten we daar met zijn allen naar zoeken? Dan verandert het concert al snel in CSI: Melkweg Oude Zaal en staat iedereen naar de grond te turen. Zo komt de zanger over als een volgetatoeëerde schoolmeester. Zo eentje die je met een blik al tot op het bot af kan branden, maar dat altijd opvolgt met een vriendelijke glimlach. Dat geldt ook voor The Rattlesnakes. De drie heren zijn uitstekend op elkaar en hun frontman ingespeeld en blijken ook stuk voor stuk meermaals in voor een lolletje. Wat ook wel een vereiste is als je podium tachtig procent van de tijd wordt overspoeld door stagedivers. Vooral gitarist Dean Richardson doet qua rare fratsen nauwelijks onder voor de man van de avond.

Zo bestijgt hij tijdens Paradise al spelend de handen van het publiek. Carter laat die kans natuurlijk niet onbenut en komt vervolgens al crowdsurfend recht tussen de benen van zijn gitarist terecht, waar hij het leeuwendeel van het nummer met zijn microfoon gevaarlijk dicht bij het kruis van Richardson gedrukt ten gehore brengt. Ondertussen gebeurt er zo veel dat je haast zou vergeten dat de band ook nog gewoon een arsenaal een uitstekende nummers in huis heeft. Vooral God Is My Friend, Devil Inside Me en Lullaby slaan in als een bom, maar eigenlijk komt er geen enkele zwakke schakel langs. Dankzij de tomeloze energie van de vier heren op het podium vliegt de show van een dik uur dan ook zo voorbij. Als gedoodverfde afsluiter en übermeezinger I Hate You ons onder een uitbundige uitroep (‘you’re a fucking mistake, you’re an embarassment, mate!’) weer de nacht instuurt weten we: zolang Frank Carter springlevend is, is de punk dat ook.

Fotografie: Luuk Denekamp

Gezien: 2 april 2018, Melkweg, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Driemaal Melkweg
nieuws
Anathema

Driemaal Melkweg

Buiten hangt de herfst alweer in de lucht, binnen is het behaaglijk. Ook in de Melkweg, zo weten we uit ...
True Meanings
album
Paul Weller

True Meanings

Paul Weller houdt er de vaart in. Vorig jaar bracht hij A Kind Revolution uit, nu ligt er met True ...
OOR Tipt: Left Of The Dial
achtergrond
SONS

OOR Tipt: Left Of The Dial

Left Of The Dial is de laatste aanwinst binnen de Nederlandse verzameling van showcasefestivals. Het Rotterdamse evenement biedt een spannende ...

Recensie: Melkweg draagt Frank Carter op handen (concert) | OOR