concert

Metronomy zorgt voor avondgymnastiek in de Melkweg

De liveshows van Metronomy staan altijd in contrast met diens albums. Waar boegbeeld Joseph Mount op plaat vrijwel ieder nummer in zijn eentje in elkaar knutselt, is Metronomy op het podium altijd écht een band, waarbij ieder lid uitgebreid zijn momenten krijgt om te shinen en de kracht van de show in het samenspel zit. Dat maakt de optredens van de band altijd nog net iets beter dan de albums. De Melkweg heeft geluk, want vanavond staat in teken van het in september verschenen Metronomy Forever, de beste plaat die Mount afleverde sinds The English Riviera uit 2011 en dus ook eentje die garant staat voor een héél goede show. 

De eerste tonen van opener Lately maken meteen duidelijk dat zowel de band als de uitverkochte zaal zin heeft in een feestje. Er wordt direct al voorzichtig gesprongen vooraan en ook op het podium staat bijna niemand langer dan noodzakelijk stil. Op de beste momenten lijkt het alsof je een uurtje avondgymnastiek bijwoont. Die momenten zijn veelvuldig, zeker in het eerste uur van de set. Zo komen in de vorm van The Bay en Corinne – niet toevallig allebei afkomstig van The English Riviera – binnen een kwartier al twee van de beste nummers voorbij. Vooral de tweede blijkt live extra onweerstaanbaar, zeker wanneer drummer Anna Prior de vocalen overneemt in het refrein. 

Daarna stuitert de set met een fijne mix van nieuw en oud(er) materiaal vrolijk door. Mount heeft in de tien jaar sinds Metronomy’s doorbraakplaat Nights Out ontelbaar veel fijne nummers op zijn naam gezet, waardoor het optreden zeker in het begin aanvoelt als een greatest hits-show, maar dan eentje waarbij eigenlijk geen van de nummers een hit is geweest. Zonde, zo wordt vanavond bewezen, want vrijwel ieder nummer slaat in als een bom en kent wel een refreintje of melodietje dat je de rest van de avond niet meer uit je hoofd krijgt. Ongeveer halverwege komt in de vorm van het flauwe Walking In The Dark pas een mindere broeder voorbij, al moet gezegd worden dat het één-tweetje van het instrumentale Boy Racers en het daaropvolgende synthesizerduel Lying Low echt de vaart uit de show haalt. 

Gelukkig weet Mount zich te herpakken. Niet met podiumpraatjes – hij doet zijn best, maar een charismatische babbelaar zal de lange, wat ongemakkelijke Engelsman nooit worden – maar met nog een wagonlading steengoede nummers. Na het wat kabbelende middenstuk mogen we in de tweede helft onder meer het swingende Insecurity, een gemoedelijk I’m Aquarius en een stampend Love Letters noteren als hoogtepunten, maar eigenlijk laten Mount en zijn band geen enkel steentje meer vallen. Bassist Olugbenga Adelekan is de absolute blikvanger. Zijn dansmoves zijn minstens zo opzwepend als iedere synthriedel die vanavond voorbijkomt en de paar woordjes Nederlands die hij spreekt – hij heeft een deel van zijn jeugd in Den Haag gewoond – kunnen op het grootste applaus van de avond rekenen.

Tenminste, tot het tegen het eind van de set tijd is voor The Look. Het prijsnummer van The English Riviera – en stiekem van de volledige discografie – wordt perfect uitgevoerd en van de eerste tot de laatste noot euforisch meegezongen, de tu-tu-tu-tu-tu-melodie incluis. Zo’n hoogtepunt lijkt lastig te evenaren, maar in de vorm van oudjes On Dancefloors en Radio Ladio doen Mount en zijn band het in de toegift zonder zichtbare moeite. Als we rond half elf vrolijk neuriënd – én met volledig opgewarmde spieren – de Melkweg uitlopen, kunnen we dan niets anders dan de albumtitel van Mount’s laatste worp beamen: Metronomy Forever!

Gezien: 28 oktober 2019 in De Melkweg, Amsterdam

Fotografie: Arend Jan Hermsen

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Time
album
Kensington

Time

Zouden de mannen van Kensington het eigenlijk erg vinden dat ze nou niet bepaald worden erkend als kwaliteitsmuzikanten? Zouden ze ...
De 5 albums en tracks van deze week: Tindersticks, Meindert Talma, Billie Eilish e.a.
nieuws

De 5 albums en tracks van deze week: Tindersticks, Meindert Talma, Billie Eilish e.a.

Vrijdag, releasedag! Maar waar begin je met luisteren? En – zeker zo belangrijk – waar hou je op? OOR‘s hoofdredacteuren Erik van ...
No Treasure But Hope
album
Tindersticks

No Treasure But Hope

Wie had in 1993 gedacht dat dit magistrale treurwilgenorkest het zo lang zou volhouden? No Treasure But Hope is alweer ...

Recensie: Metronomy zorgt voor avondgymnastiek in de Melkweg (concert) | OOR