De carrière van Mitski wordt voor een groot deel getypeerd door een haat-liefdeverhouding met haar nogal toegewijde fanbase. Want het is natuurlijk fijn dat idolate fans alle teksten kunnen meeschreeuwen en elke muzikale koerswijziging blindelings volgen, maar het is minder fijn dat diezelfde fans zich vooral bezighouden met memes en het filmen van optredens. In de eerste van twee AFAS Live-shows, haar grootste optredens in Nederland tot nu toe, zorgt dat voor een extra spanningsboog.
Mitski Miyawaki staat nog geen minuut op het podium als er al een fan ‘I love you!’ schreeuwt, dwars door het breekbare openingsnummer In A Lake heen. Even lijken we een grimas te bespeuren, maar niet lang daarna laat Mitski de zaal weten dat die liefde wederzijds is. Dat zal ze gedurende het optreden nog vaak benadrukken, al komen de spaarzame momenten van publieksinteractie wat ingestudeerd en gespeeld enthousiast over.
Een gegarandeerd spontaan moment komt in de vorm van een akoestische uitvoering van I Don’t Smoke, een Mitski-klassieker die deze tour op de setlist ontbreekt, maar op verzoek van een fan toch wordt gespeeld. Of de frisse tegenzin waarmee ze het nummer inzet nu gespeeld of echt is: het levert in ieder geval een heerlijk intiem moment op.
Die zijn verder wat spaarzaam in deze grote, sfeerloze zaal. Al zorgt het feit dat de zaal niet bepaald vol is – twee AFAS Live-shows was misschien wat ambitieus – er wel voor dat we de singer-songwriter vanaf een redelijke afstand kunnen zien. Het huiselijke decor op het podium, met aan de linkerkant een bureau en aan de rechterkant een fauteuil, had ook niet misstaan in een kleinere zaal. In deze meer massale setting voelt het wat absurd dat Mitski het gros van de show-opening zittend doorbrengt.
De aankleding mag dan vrij relaxt zijn, alsnog lopen de emoties hoog op. Zo is het ijzingwekkende Dead Women, een van de hoogtepunten op de nieuwe plaat Nothing’s About To Happen To Me, bijzonder intens. Als die gevolgd wordt door een euforisch I Bet On Losing Dogs, kan de show eigenlijk al niet meer stuk.
Hoewel er niets mis is met de nieuwe plaat, is het hoogtepunt van de show toch een blok met werk uit het vorige decennium. Beginnend met Circle en eindigend met Francis Forever, passeren halverwege de show vijf grotendeels rauwere gitaargedreven nummers achter elkaar. Daarbij is vooral ook de begeleidende band in topvorm, met gitarist en toetsenist Emily Moore als uitschieter. Hoewel een puntig rocknummer als Dan The Dancer waarschijnlijk nog doeltreffender is in een kleinere zaal, is het toch mooi te zien dat Mitski zo’n ongepolijst nummer in deze setting op het publiek afvuurt.
Naarmate de show vordert, benut de singer-songwriter de grotere schaal van dit optreden ook steeds beter, vooral door middel van het gigantische videoscherm op het podium, met veel beelden uit oude film noirs en klassieke horrorfilms als The Invisible Man en Dracula. Vooral die laatste komt goed tot zijn recht tijdens Stay Soft, wanneer Bela Lugosi als Dracula zijn hoektanden laat zien tijdens de sleutelzin ‘open up your heart like the gates of hell’.
Zulke krachtige momenten zijn dan weer wél effectiever in een zaal van dit formaat, net als de euforische afsluiter That White Cat, die tot een lekker luide instrumentale climax komt. Dat Mitski zelf al van het podium vertrokken is voordat het nummer zijn einde heeft bereikt, geeft aan dat ze zichzelf misschien toch nog niet helemaal comfortabel voelt in deze grote zaal. Toch is ze met deze sterke show uiteindelijk zeker op haar plaats.
Gezien: 6 mei 2026 in AFAS Live, Amsterdam
Fotografie: Willem Schalekamp
