Model/Actriz, de New Yorkse band rondom Cole Halden, handelt in industriële beukmuziek met fluwelen randje: de queer thematiek uit het leven van de gay frontman is een voorname inspiratiebron. Ook tegenover een nieuw publiek houdt hun sterke boodschap prima stand, blijkt vrijdag in Hilvarenbeek.

De gestage opmars van de New Yorkers naar het collectief bewustzijn laat zich mooi als drieluik lezen in opeenvolgende festivalseizoenen. Op Lowlands 2024 overdonderde de band elke nietsvermoedende ziel die zich per ongeluk in de X-Ray bevond met hun industriële noise en diva voorganger. Een jaar later op Down The Rabbit Hole werd hun komst al meer geanticipeerd door de liefhebbers van een pogopartijtje en dit weekend op Best Kept Secret weet het viertal zelfs nieuwsgierigen buiten de bubbel te trekken.

Wellicht heeft het interview in de Volkskrant begin deze week hieraan bijgedragen, met alle respect te oordelen naar de gemiddelde leeftijd om ons heen. Geamuseerd neemt men de frontman in zich op, vandaag gekleed in zwarte pumps, leren rok en zwart kapje. Op zijn verwassen T-shirt hebben alle Disney-prinsessen zich verzameld.

Halden merkt dat er wat zieltjes te winnen zijn vandaag en peilt wie van de aanwezigen de band eerder heeft gezien: een stuk of twintig, zo concludeert hij. “We must be the best kept secret of them all”, klinkt het triomfantelijk, alsof hij daarmee de uitdaging aangaat.

Dat is nog geen gelopen race: openers Vespers en Mosquito, toch nummers met een vrij centrale plek in het oeuvre, krijgen een lauwe ontvangst. Had de band bij voorgaande gelegenheden een halve suggestie van een beukende bas nodig om de tent te veranderen in een losgeslagen feest der sensualiteiten, vandaag moet er iets harder aan getrokken worden.

Wat ook niet helpt is dat het geluid in de grote open tent van The Secret vrij vlak uit de speakers waait en niet weet te imponeren als muur. Dit dwingt minder tot directe overgave van het publiek vergeleken met voorgaande ontmoetingen maar dan kennen we Cole Haden nog niet.

In het bewuste interview vertelt hij dat zijn nadrukkelijke stage presence stamt uit zijn theaterverleden. Het repertoire danspasjes is inderdaad uitgebreid en roept parallellen op met de dragqueen shows die verderop worden verzorgd in de Cul de Sac. Zijn aanwezigheid is er verder vooral eentje náást het podium: al snel maakt hij zijn eerste uitstapje om ons in de ogen aan te kijken. En dan is het ijs gebroken.

Eenmaal losgewoeld heeft het publiek geen moeite zich een houding aan te nemen: meespringen op de stuiterende bassen natuurlijk. Halden ben je voortdurend kwijt totdat ie opeens naast je blijkt te staan als iedereen om hem heen op zijn commando door de knieën gaat. Hij heeft dan het publiek waar hij het wil hebben: gewillig en aan zijn voeten. Hij krijgt ons zelfs zo ver “I’m addicted to sucking dick” mee te scanderen.

In al zijn enthousiasme heeft de harde kern vooraan al een circle pit gevormd voor het volgende nummer, als de band net andere plannen blijkt te hebben. We blijken ook nog aan zijn lippen te kunnen hangen als Halden een prachtig breekbare Acid Rain ten gehore brengt. Hij bedankt voor het luisteren waarna de band overgaat tot de orde van de dag en het feest weer losbarst.

Voorlaatste nummer Cinderella verklaart de Disney-prinsessen op zijn T-shirt: voor zijn vijfde verjaardag wilde Halden zijn kinderfeestje in Assepoester thema vieren, maar zag hier uiteindelijk toch vanaf. We hopen dat het partijtje van vandaag een deel van het gemis kan compenseren.

Gezien: Best Kept Secret 2026, vrijdag (20.00 uur).

Fotografie: Anne-Marie van Rijn