We noemden hem eerder deze week al in ons verslag van Santana, maar pas vandaag is ‘ie er officieel: de hittegolf. Op de warmste (zater)dag van het jaar valt er echter weinig te relaxen, want de zonnevloed valt samen met een aantal niet te missen evenementen. Zo is er in Utrecht de Grand Depart van le Tour de France. Uw verslaggever maakte een tussenstop bij de tijdrit en voelde het asfalt bijna door z’n schoenzolen gloeien. Hollandse wielrenners deden het er echter goed op. Eerder vandaag was er ook nog de halve finale van het WK beachvolleybal aan de Haagse hofvijver. De Nederlandse mannen wonnen op het nippertje van Brazilië. En dan is er ook nog een immens buitenluchtconcert in het Goffertpark. Met het matig ontvangen Wilder Mind op zak, moet ook Mumford & Sons vandaag presteren.

Het verbaal afbranden en vervolgens links laten liggen van de banjo heeft de band in ieder geval geen fans gekost. Het Nijmeegse park is afgeladen; tienduizenden, veel meer dan eerder in de Ziggo Dome, zijn vandaag afgereisd om de Britten te aanschouwen. Daarmee hoort Mumford & Sons bij een selectief gezelschap dat echt populair genoeg is voor een eigen show in het Goffertpark. En na vanavond vergaart de groep ook het lidmaatschap van het nog selectievere clubje dat de locatie daadwerkelijk aan zijn voeten krijgt. De band pakt het publiek volledig in met een show die in ieder opzicht sterker, strakker en muzikaler is dan wat de heren tot nu toe lieten zien en horen.

Die show begint met Snake Eyes, een vroeg hoogtepunt dankzij het krachtige brullen van de little lion man himself, zanger Marcus, en een vurig rockend einde. Ineens weet je het weer; Mumford & Sons is nooit een plaatjesband geweest. De hits van Sigh No More en Babel klonken live destijds ook tien keer beter en dat is met het materiaal op Wilder Mind niet anders. Zelfs de meest opvallende Coldplay-kopieën (Tompkins Square Park, Believe) klinken vanavond goed en bovenal: als Mumford & Sons-songs. Live heeft de band namelijk wél een geheel eigen smoel, gemarkeerd door bakken aan energie en overtuigingskracht. Vrijwel ieder nummer volgt dan wel de bekende weg, van klein naar climax, maar wanneer het boeltje bij deze band tot ontploffing komt, voelen de knallen altijd lekker.

Na al die berichten voorafgaand aan de nieuwe, elektronische plaat – fuck the banjo, zou gitarist Winston Marshall hebben gezegd – is het grappig hoe snel het kenmerkende instrument hem vanavond wordt aangereikt. De banjo evenals de kickdrum blijven grote onderdelen van de Mumford & Sons live-ervaring en I Will Wait en Little Lion Man zijn grote hoogtepunten van ook dit concert. Veel wannabe hillbillies gaan vanavond weer volledig los op de briljant gevonden, geweldig gespeelde stadionfolk. Het oude stampwerk en het nieuwe rockgeluid staan echter zelden echt los van elkaar. Er is nauwelijks sprake van een grote botsing van stijlen; de muziek komt als consistent geheel over. De succesvolle formule achter de nummers is dan ook praktisch hetzelfde, alleen de instrumenten zijn anders.

Dat maakt het makkelijk voor Mumford & Sons om wat nieuw leven te blazen in oud materiaal, een hoognodige mogelijkheid waar gelukkig niet voor wordt geschroomd. Dust Bowl Dance sluit met een flinke portie elektrische gitaarherrie en bij Thistle & Weeds geven alleen de tekst en blazers het lied nog een folky smaakje. Bijzonder is een akoestisch blok van twee nummers, één oud (Timshel), de ander nieuw (Cold Arms), die naadloos op elkaar aansluiten: de bandleden verzamelen rondom één microfoon, Marcus begeleidt het viertal op akoestische gitaar en de zachte samenzang van zowel band als publiek overstemt alle overige geluiden op het veld, van het (onvermijdelijke) gebabbel tot de constant krakende bekertjes. Het creëren van dit soort magistrale, intieme momenten op onwaarschijnlijke locaties, ligt alleen binnen de macht van de echt Groten Der Aarde.

Oftewel, het ligt binnen de macht van Mumford & Sons, die de transformatie van uit de kluiten gewassen gimmickband naar stadionrocker to stay met succes doorstaat. Want dat kunnen we na deze show, in tegenstelling tot na het beluisteren van Wilder Mind, wel concluderen. De Britten hebben geen moment moeite de aandacht van pakweg vijftigduizend man twee uur lang vast te houden en bezorgen al dat volk vanavond, met een spectaculaire zonsondergang als grootste visuele stimulans, talloze momenten die ze niet snel zullen vergeten. Meer kun je van een band als deze niet vragen.

Fotografie: Mitchell Giebels

Gezien: 4 juli 2015, Goffertpark, Nijmegen