concert
Rock

Muse als een hitkanon in het Goffertpark

Drie jaar geleden is het alweer dat het Muse-ruimteschip voor het laatst in Nederland neerstreek. Met de tour rond het vorig jaar verschenen – en vrij matig ontvangen – Simulation Theory keren Matthew Bellamy, Chris Wolstenholme en Dom Howard weer terug naar het Goffertpark, waar de band in 2010 een zeer geslaagde show neerzette. Maar dat waren andere tijden. Toen had Bellamy nog geen gekke brilletjes en overstuurde jaren tachtig-synthesizers ontdekt en had de band nog geen enkel matig album op zijn naam staan. Gelukkig bewijst Muse vanavond dat de liveshow in de kern nog altijd als een huis staat.

Qua esthetiek en voor een groot deel ook qua sound laat Muse zich op het nieuwe album beïnvloeden door de jaren tachtig – voorafgaand horen we ook nog het thema van Stranger Things over het grasveld schallen – maar al snel wordt duidelijk dat de band hier niet is om een throwback-show neer te zetten. Muse heeft dan duidelijk een voorliefde voor de eighties ontwikkeld, de podiumpresentatie ademt nog altijd futurisme – en niet van de retro-variant. De fraaie filmische opener Algorithm (Alternate Reality Version) zet meteen goed de toon. We zien als robots uitgedoste blazers het podium opmarcheren, terwijl de bombastische climax van het nummer niet zou misstaan in de soundtrack van een Christopher Nolan-film. Daarna komt met het frisse Pressure, waarbij de blazers meteen los mogen gaan, direct een van de fijnste Simulation Theory-nummers voorbij.

Dat de show nooit echt inzakt, komt dan ook vooral doordat de band wijselijk de grootste draken links laat liggen. Alleen het wat nikserige Break It To Me aan het begin van de set behoort echt tot de mindere broeders vanavond, verder steekt geen van de nieuwe nummers heel bleek af tegen de krakers van weleer. En dat Muse heel wat krakers geschreven heeft wordt in het bomvolle Goffertpark zeker duidelijk: de band bewijst zich als niets minder dan een waar hitkanon. Daarbij helpt het dat de setlist goed in balans is, want na ieder nieuw nummer volgt een hit, de een nog uitzinniger ontvangen dan de andere. Zo zit het eerdergenoemde Break It To Me keurig ingeklemd tussen Psycho en Uprising. En zo galmt de riff van Psycho nog na in je hoofd voordat dat nummer is afgelopen, waarna het meeblèren van Uprising je hem meteen doet vergeten.

Zo dendert de show door, af en toe opgeleukt door een fijne gimmick. We zien dansers over het verticale videoscherm wandelen en een soort Starship Troopers-variant op de ME zijn geweren op zowel de band als het publiek richten. Deze toevoegingen maken het dat je je ogen uitkijkt, maar nemen gelukkig nooit de overhand, daarvoor is het songmateriaal simpelweg te sterk én de band te goed op elkaar ingespeeld. Dat het drietal echt alles wat we horen zelf voorbrengt is al lang niet meer geloofwaardig, maar wat ze wel écht doen, doen ze ook écht goed. Bellamy blijft vooral een frontman waar je je ogen niet vanaf kan houden en lijkt vandaag ook in een bijzonder goede bui te zijn. Hij slingert regelmatig even wat vriendelijke woorden of een welgemeend ‘denkyouwel!’ het publiek in en plaagt ons met zichtbaar plezier door het intro van Plug In Baby eindeloos uit te rekken.

Dat nummer is de enige keer dat de band volledig teruggrijpt naar magnum opus Origin Of Symmetry uit 2001, of überhaupt naar hun beginperiode. Een prijsnummer van die plaat als New Born horen we alleen ingekort in een medley, tussen ander heviger werk. Fans van debuutalbum Showbiz uit 1999 komen er met nul nummers helemaal bekaaid van of, al neemt voorprogramma Andy Burrows als schrale troost wel een cover van Unintended voor zijn rekening. Het is Muse op zich niet te verwijten dat ze zich vooral op het radiovriendelijkere materiaal focussen, maar het aantal telefoons dat tijdens die al aangehaalde medley in de lucht gaat ligt echt niet alleen aan het hele vette, metershoge skelet dat op het podium verschijnt. Het veld zit duidelijk op nummers als Stockholm Syndrome en Assassin te wachten.

Dat de show niet helemáál bevredigend is, ligt voor een deel dus ook aan wat we er van verwacht dan wel gehoopt hadden. Want wie niet iedere Muse-show stiekem zit te hopen op Citizen Erased of Dead Star en meer dan tevreden is als hij gewoon Supermassive Black Hole en Starlight op de top van zijn kunnen mee kan schreeuwen, heeft ongetwijfeld de avond van zijn leven. Bij afsluiter Knights Of Cydonia worden beide doelgroepen gelukkig op hun wenken bediend, daarbij kunnen we meeschreeuwen én helemaal losgaan, wat allebei ook veelvuldig gedaan wordt. Zo heeft Muse in een kleine twee uur het veld toch helemaal plat gespeeld, al kijken we na afloop eigenlijk vooral uit naar de show die de band in september in de Ziggo Dome gaat spelen. Wie weet hebben ze in die relatief intieme setting, niet geplaagd door daglicht bovendien, toch wat meer verrassingen voor ons in petto.

Gezien: 27 juni 2019, Goffertpark, Nijmegen

Fotografie: Marcel Poelstra

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Muse zit vast in z’n eigen spelletje, blijkt in Ziggo Dome
concert

Muse zit vast in z’n eigen spelletje, blijkt in Ziggo Dome

De reguliere ‘stadionshow’ van Muse in het Nijmeegse Goffertpark is nog geen drie maanden geleden, maar voor Nederland heeft de ...
Daniel Johnston (1961-2019): als een bang kind in het donker
nieuws

Daniel Johnston (1961-2019): als een bang kind in het donker

Daniel Johnston, held van vele beautiful freaks in de popmuziek, is overleden aan een hartaanval. Dat nieuws bracht de lokale krant ...
Ayreon in 013: kasteelheer Lucassen verbindt werelden
concert

Ayreon in 013: kasteelheer Lucassen verbindt werelden

Zijn glimlach aan het eind van de avond had niet breder kunnen zijn. Het was er een van grote tevredenheid ...

Recensie: Muse als een hitkanon in het Goffertpark (concert) | OOR