concert

De muzikale overtuiging van Megadeth

Naar aanleiding van het optreden dat Megadeth op zondag 6 augustus gaf als onderdeel van de Lokerse Feesten schreef OOR-collega Willem Jongeneelen dat frontman Dave Mustaine er ‘zin in leek te hebben’. En dat de band ‘zijn stinkende best’ deed. De geluiden over recente optredens op de Duitse metalhappening Wacken Open Air en het Veenhoop Festival in Friesland waren eveneens positief. Dat belooft wat voor de enige Nederlandse clubshow die de groep geeft als onderdeel van de Dystopia World Tour. Helemaal omdat de thrashmetalband uit Los Angeles zonder supportact speelt en voor een avondvullend programma zal zorgen.

Het grillige karakter van de 55-jarige zanger/gitarist zorgde in het verleden wel eens voor problemen, boude uitspraken en tegenvallende shows. Niets van dat alles in de volle grote zaal van het Tilburgse Poppodium 013. Na vier nummers neemt Mustaine het woord en meldt dat het vanavond alleen ‘zij en wij’ zijn, er niemand haast heeft en de heren in ongeveer twee uur zoveel mogelijk nummers zullen spelen. De focus van de set ligt met vijf songs van de vorig jaar verschenen vijftiende studioplaat op Dystopia, inclusief de Grammy Award-winnende titeltrack. Toch opent de groep met de ruim vijfentwintig jaar oude single Hangar 18 van Rust In Peace, begeleid door videobeelden, rookfonteinen en een groep uitzinnige VIP-fans aan de zijkant van het podium.

Naast Mustaine bestaat de bezetting uit bassist en oudgediende David Ellefson, Braziliaanse stergitarist Kiko Loureiro (Angra) en de uit het Belgische Wilrijk afkomstige drummer Dirk Verbeuren (ex-Soilwork, Scarve, Bent Sea). De heren gaan gekleed in stemmig zwart en focussen zich aanvankelijk vooral op hun instrumenten. Dat komt het spel enorm ten goede. De band valt op geen fout te betrappen en speelt de ene spetterende gitaarsolo na de andere. Het podium staat vol met twee keer zes gitaarspeakers en twee keer vier basspeakers. Die flankeren het hoge drumpodium met daarop een imposante kit, voorzien van metalen tentakels en twee bassdrums met de woorden Mega en Deth, in die volgorde.

Loureiro en Ellefson maken volop gebruik van de trap voor de drumriser. Ze nemen poses aan, steken hun instrumenten in de lucht en hitsen het publiek op. Dat laatste is nauwelijks nodig. Met songs als het tot tweeluik vermaakte Wake Up Dead/In My Darkest Hour, Skin Of My Teeth en She Wolf (van het dit jaar twintig jaar oude album Cryptic Writings) komt het enthousiasme als vanzelf. De zaal – gevuld met aanzienlijk meer mannen dan vrouwen, voornamelijk tussen de dertig en de vijftig – klapt, juicht en zingt de refreinen luidkeels mee. Het lijkt de aanwezigen nauwelijks te deren dat de toch al dunne stem van Mustaine vanavond wel erg zacht staat. Hij mompelt geregeld en draait zijn hoofd van de microfoon af bij te hoog gegrepen stukken. Alleen als Ellefson en Loureiro hem bijstaan, of als Mustaine niet de hoogte in hoeft, weten de vocalen te overtuigen.

Wanneer de frontman voorafgaand aan Tornado Of Souls opnieuw het woord neemt, komt de aap uit de mouw; hij is schor. In plaats van zijn excuses aan te bieden, kondigt hij vol trots het nummer aan met zijn ‘favoriete gitaarsolo’. En dan te bedenken dat hij en Loureiro er dan al een uur aan imposant gitaarspel op hebben zitten. Ook Ellefson en Verbeuren maken indruk, niet alleen tijdens de reguliere songs, maar ook gedurende korte solomomenten. De drummer staat tijdens accenten zelfs geregeld op, zonder zijn gigantische hoofdtelefoon te verliezen. Ellefson trekt juist het door basgitaar gedragen Dawn Patrol naar zich toe en excelleert tijdens Trust. Hij kan rekenen op een high five van Loureiro.

De show is dan aanbeland bij een aantal van de grootste hits uit Megadeths vierendertigjarige carrière. Elk nummer wordt begeleid door videobeelden. Die gaan van officiële clips en cartoons tot de politiek geladen fragmenten tijdens Symphony Of Destruction en Peace Sells. Met hun zwarte bloezen inmiddels zeiknat van het zweet zet de groep dan nog een keer flink aan. Bandmascotte Vic Rattlehead vergezelt de heren zelfs even en slaat een arm om Mustaine heen. Alsof hij duidelijk wil maken dat de frontman het ondanks zijn stemproblemen goed gedaan heeft.

De zaal loeit en joelt, klapt tijdens het obligate voorstelrondje en vindt The Mechanix – de oorspronkelijke en beduidende snellere versie van Metallica’s The Four Horsemen – stiekem net iets gaver dan de uitvoering van Mustaine’s vorige broodheer. En als Megadeth dan ook nog afsluit met publieksfavoriet Holy Wars… The Punishment Due en een gemeend ‘Thank you all. Good night’, heeft niemand het meer over vocale tekortkomingen. Maar vooral over de muzikale overtuiging.

Fotografie Steph Byrne

Gezien: 15 augustus 2017, 013, Tilburg

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

OOR's Eindlijst 2019: Lana Del Rey maakt album van het jaar
eindlijst

OOR’s Eindlijst 2019: Lana Del Rey maakt album van het jaar

Norman Fucking Rockwell! van Lana Del Rey is door de verzamelde Nederlandse muziekcritici uitgeroepen tot het beste album van het ...
De 100 beste songs & tracks van 2019 (volgens OOR's Koen Poolman)
nieuws

De 100 beste songs & tracks van 2019 (volgens OOR’s Koen Poolman)

Volgende week maken we OOR's Eindijst bekend: de 20 beste albums van 2019. Als voorpret slingeren we alvast 2 x ...
Pink Floyd's 'Later Years': de derde incarnatie van de symfonische reus
achtergrond

Pink Floyd’s ‘Later Years’: de derde incarnatie van de symfonische reus

Goed nieuws en slecht nieuws: Pink Floyd leeft nog, maar niet lang meer, zo leren we uit de titel The ...

Recensie: De muzikale overtuiging van Megadeth (concert) | OOR