Ja, we zagen Nas onlangs nog op Lowlands, dus waarom nu alweer een verslag van zijn volgende optreden in AFAS Live? Nou, omdat de eerste helft van zijn set uit een integrale uitvoering van Illmatic bestaat. Het legendarische album werd uitgebracht in het voorjaar van 1994, toen rappers van de oost- en westkust van de VS elkaar nog continu het leven zuur maakte. Dertig jaar later zijn de ruzies beslecht, strijdbijlen begraven, maar zo goed als begin jaren negentig werd rap niet meer.
Gelukkig voor ons heeft de in New York opgegroeide rapper zijn vibe altijd behouden. Zijn teksten zijn doorspekt van herinneringen aan het leven in de projects van Queensbridge, waarbij hij de kunst verstaat je ermee naartoe te nemen. Ook vanavond is Nas in topvorm. Nadat Green Lantern de zaal van achter zijn draaitafel heeft opgehitst, wordt Illmatic van begin tot eind meegerapt. Toegegeven, pas vanaf vierde track The World Is Yours is de symbiose tussen artiest en publiek compleet. Wellicht dat de eerste minuten gebruikt worden om – het uitgebreid fouilleren ten spijt – de jointjes te rollen die gretig van hand tot hand gaan. Gedurende het rappen wordt Nas naast de dj geflankeerd door drummer Haze Amaze, die stoort noch op de voorgrond komt. En dat is een compliment.
Flarden van videoclips, de beroemde 5 Mic-recensie van The Source en albumcovers vliegen voorbij op het scherm, ter illustratie van een carrière die van hoogtepunt naar hoogtepunt hopt. Halftime is een hit, One Love doet het super en tijdens Represent stuiteren her en der groepjes mensen op en neer. Een korte rustpauze volgt, die zoals gebruikelijk wordt gebruikt om platen te signeren. ‘Records only, I don’t sign clothes,’ roept Nas terwijl een trui rakelings langs hem schiet en enkele eerder geworpen petjes en T-shirts door een roadie worden opgeruimd. Zo’n vijftig handtekeningen later wordt It Ain’t Hard To Tell aangegrepen om stil te staan bij het overlijden van Quincy Jones. De Human Nature-sample van Michael Jackson kwam van zijn hand, zoals zoveel van zijn nummers in de hiphop terechtkwamen.
Het tweede deel van de setlist gaat zoals we dat vaker zien: in sneltreinvaart jast Nas de ene na de andere banger erdoor. I Can wordt als een-tweetje met het publiek uitgevoerd en zijn verse van Eye For An Eye (Your Beef Is Mines) – een samenwerking met Mobb Deep – komt er zo vloeiend en ingetogen uit dat men er stil van lijkt te worden. Van recenter materiaal klinkt 40-16 Building, I’m On Fire en van het nog uit te komen album met DJ Premier horen we Define My Name, waarin het eigen Nas Is Like gesampled wordt. En die komt natuurlijk ook nog voorbij.
Al eerder op de avond richtte Nas zich tot een paar jochies vooraan het podium, verbaasd dat zijn muziek bij ze bekend is. Als een van hen We Major inzet kan hij niets anders doen dan hem afmaken. Het verdiende applaus is voor de jonge gast, die zich dit moment voor de rest van zijn leven zal herinneren. Zo slingeren we heen en weer tussen toen en nu, om aan het einde weer terug te gaan naar waar het begon. Met afsluiter One Mic demonstreert Nas andermaal waarom hij steevast als een van de beste rappers ooit wordt gezien. De flow, beheersing en delivery zijn zo goed dat we graag iets meer dan vijf kwartier speeltijd hadden gewild.
Gezien: 5 november 2024 in AFAS Live
Fotografie: Daniël de Borger
