concert

New Order is weinig subtiel maar doeltreffend in AFAS Live 

’s Middags voor het optreden post New Order toeristische kiekjes uit Amsterdam op Twitter. Ze zijn er als band dan ook al heel lang niet meer geweest. Maar 34 jaar na de laatste show op Nederlandse bodem kan het opeens niet op; in augustus stond de legendarische Britse band op Lowlands en nu wordt ook de AFAS Live aangedaan. Dat krijgt een gevarieerde legacy-show vol typische New Order-plussen en -minnen voorgeschoteld, waarin ook Joy Division uitgebreid voorbijkomt. 

Nee, Bernard Sumner – 63 inmiddels – is nog steeds geen wereldzanger en het vijftal uit Manchester staat er ook niet heel geïnspireerd bij. Wordt prima opgelost door een dot effecten en strakke visuals tijdens de hele show. Officieel is dit optreden zelfs onderdeel van ADE, maar de gemiddelde bezoeker daarvan kent één liedje van New Order. ADE’ers zie je hier dan ook niet, er lopen vooral veertigers en vijftigers rond. Blue Monday is een tijdloze clubclassic, maar nog altijd groter dan de band zelf. 

New Order is altijd een vreemde, moeilijk te plaatsen band geweest. Nadat Ian Curtis zich in 1980 verhing maakte de grimmige postpunk van Joy Division in New Order plaats voor stemmige new wave, catchy synthpop, melancholieke gitaarpop en regelrechte dancetracks. Ze leken het allemaal wel te beheersen maar maakten nooit harde keuzes over welke richting het op moest. Misschien is dat wel het aantrekkelijke aan het oeuvre en ook aan het optreden van vanavond. Echte deep cuts ontbreken, maar de setlist had ook op een Best of-album kunnen staan. 

Na het pompeuze Wagner-intro met Leni Riefenstahl-beelden, trapt New Order af met Age Of Consent en Regret, twee dansbare gitaarnummers waarin Sumner misschien niet overtuigt als zanger – al valt het mee – maar wel degelijk met even scherp als sprankelend gitaarwerk. Op het machinale drumwerk van Stephen Morris kun je al veertig jaar bouwen en toetseniste Gillian Gilbert doet gewoon stoïcijns haar werk. De in 2007 afgehaakte Peter Hook wordt vooral als persoonlijkheid op het podium gemist, zijn ijle baspartijen worden prima opgevangen door Tom Chapman. En dan is er nog gitarist en manusje-van-alles Phil Cunningham. 

Na het frisse startschot volgen gelijk de indringende Joy Division-classics She’s Lost Control en Disorder, en die missen hun uitwerking niet. We gaan dan wel dansen vanavond, maar ook op de vulkaan. De stem van Sumner komt natuurlijk niet in de buurt bij die van Ian Curtis, maar dit lagere werk ligt hem beter dan wiebelig zingen in het hoog. Ook een statement: Joy Division komt niet alleen meer in de toegift voorbij, maar is een wezenlijk onderdeel van de New Order-legacy.  

Your Silent Face luidt het meer luchtige gedeelte van de avond in, en vanaf het lui dansbare Tutti Frutti (van het meest recente album Music Complete uit 2015) wanen we ons met vintage dancetracks als Subculture en Bizarre Love Triangle even in de Hacienda in Manchester zo rond 1988. Sumner heeft zijn gitaar afgedaan en Plastic knalt er nog harder in; zijn we toch echt op ADE? De sublieme antidepressivapop van True Faith vormt de opmaat naar dat ene New Order nummer dat iedereen kent. Grappig om te zien dat Stephen Morris nog steeds geen klap drumt op Blue Monday, het beroemdste ritme in de New Order-canon. Dat doet hij wel in het euforisch doorstampende Temptation, waarin een stukje Street Hassle van Lou Reed is verwerkt. 

In de toegift is Joy Division weer aan de beurt. Daar begon het allemaal mee, zonder dat bandje stonden ze hier niet. Atmosphere en Love Will Tear Us Apart zorgen in combinatie met Anton Corbijns indringende foto’s van Ian Curtis voor kippenvel, al zijn de uitvoeringen niet geweldig. 

Subtiel was het niet, soms wat aan de bombastische kant. Maar een dynamisch optreden met een uitstekende setlist was het zeker. Alle kanten van New Order en ook Joy Division werden belicht, veertig jaar postpunk, synthwave, oerhouse en gitaarpop kwamen voorbij. Bernard Sumner zwaaide vaak naar het publiek, ook die had het prima naar zijn zin.   

 Gezien: 17 oktokber 2019, AFAS Live.

Fotografie: Marcel Poelstra.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Time
album
Kensington

Time

Zouden de mannen van Kensington het eigenlijk erg vinden dat ze nou niet bepaald worden erkend als kwaliteitsmuzikanten? Zouden ze ...
De 5 albums en tracks van deze week: Tindersticks, Meindert Talma, Billie Eilish e.a.
nieuws

De 5 albums en tracks van deze week: Tindersticks, Meindert Talma, Billie Eilish e.a.

Vrijdag, releasedag! Maar waar begin je met luisteren? En – zeker zo belangrijk – waar hou je op? OOR‘s hoofdredacteuren Erik van ...
No Treasure But Hope
album
Tindersticks

No Treasure But Hope

Wie had in 1993 gedacht dat dit magistrale treurwilgenorkest het zo lang zou volhouden? No Treasure But Hope is alweer ...

Recensie: New Order is weinig subtiel maar doeltreffend in AFAS Live  (concert) | OOR