Nog één goede plaat en ze zouden een geweldige headliner kunnen worden. Pinkpop-programmabaas Rob Trommelen was er heilig van overtuigd. Nothing But Thieves was dé grote naam voor de toekomst van Pinkpop. Maar wat blijkt? De toekomstmuziek klinkt nu al door de speakers. Nothing But Thieves bewijst namelijk de ware headliner van de Pinkpop-zaterdag te zijn.

Fotografie Hub Dautzenberg

Zo vol zagen we het veld nog niet dit weekend. Even voor negenen heeft een groot deel van het publiek op Megaland zich verzameld voor het Noordpodium, waar het voor het eerst tijdens deze editie van Pinkpop ouderwets dringen geblazen is. Getuige de vele Nothing But Thieves-shirts die we vandaag al gespot hebben op het terrein, is dit hét moment waar de overgrote meerderheid naartoe heeft geleefd.

Met Oh No :: He Said What? schiet Nothing But Thieves uit de startblokken, even later gevolgd door knallende confettikanonnen tijdens Futureproof. Nothing But Thieves staat op scherp vanavond, klaar om te leveren wat hen gevraagd wordt. Deze band is duidelijk voorbereid op het grote werk: een veld van vijftigduizend man overrompelen.

Het materiaal van het meest recente album Dead Club City leent zich daar ook uitstekend voor. De discorock op die plaat klinkt groots, overweldigend en heeft een onweerstaanbare groove. Het is muziek die gemaakt is om grote sporthallen, voetbalstadions en festivalweides in beweging te krijgen. Conclusie na deze zaterdagavond: missie geslaagd.

De funky rockende songs van Dead Club City – zonder uitzondering snaarstrak gespeeld – vormen een mooi contrast met de gevoelige kant van Nothing But Thieves. Oudje If I Get High is een breekbaar nummer, prachtig gezongen ook door frontman Conor Mason. Op de voorste rijen breken meisjes in tranen uit. Even later doet Mason zijn kunstje nog eens dunnetjes over. Ook hit Impossible krijgt een geweldige uitvoering, waardoor het kippenvel zich toch langzaam begint te vormen. Net als de gedachte: dit is een bijzondere show.

Een cover van Pixies’ Where Is My Mind? is vervolgens de opmerkelijke opmaat naar een daverend slotstuk. Waar Sorry eerder in de set al veel bijval kreeg (‘This song is overplayed on your radio’, grapt Mason), wordt nu Amsterdam bijkans met gejuich ontvangen. Landgraaf schreeuwt zich collectief de keel schor. En dan moet top 10-hit Overcome nog volgen. Tot ver achter op het veld wordt er meegezongen. Normaal gesproken niet per se de maatstaf voor een goed optreden; vandaag de overduidelijke graadmeter dat we te maken hebben met een zegetocht.

Dat komt overigens niet alleen door het sterke songmateriaal en het zeer overtuigende spel van de vijf heren uit Groot-Brittanië. Conor Mason zoekt ieder nummer weer oprecht de verbinding met zijn publiek, zonder te vervallen in stoere poses of onverschillig gedrag zoals zijn collega Damiano David gisteravond wél deed. Nothing But Thieves laat Pinkpop 75 minuten de magie beleven die een headliner kan bieden en die het festival bij Måneskin zo node miste.

Gezien: Pinkpop 2024, zaterdag (21.05 uur) op de North Stage.