De ondergaande avondzon doet nog hard z’n best de laatste regenwolken te verdrijven als men zich op de natte vlonders van de Hotot verzamelt voor Nothing But Thieves, ingevlogen als vervangende headliners op de derde dag in het konijnenhol. En verrek: bij de eerste klanken van Welcome To The DCC wordt het droog. Dus is het een kwestie van poncho’s uit en de haren droog headbangen tijdens de energieke rockshow die volgt.

Fotografie Lisa Hussaarts

Niemand leek echt rouwig om het afzeggen van de door stemproblemen geteisterde Sam Fender, die het eerder toch vooral van zijn landgenoten moest hebben bij het uitverkopen van de AFAS Live. Het was daarentegen al wachten op de eerste headlineshow van de band van Conor Mason, zoals we vorig jaar op Pinkpop zagen, die deze nu opeens in de schoot geworpen krijgt.

Hij is blij met de gelegenheid, mogelijk gemaakt dankzij het extra werk van de crewleden. We horen hier niet te zijn, maar toch zijn we er, merkt hij spottend op: ‘We can’t escape you, or you can’t escape us. Especially on the radio, it’s fucking annoying.’ Juist de radiovriendelijkheid van de niet compleet tandeloze indierock maakt dat iedereen vanavond ten minste wel drie nummers kan meezingen. Een aardige verdienste in tijden van individualiseerde Spotify-algoritmes.

Dat meezingen is welkom, zo blijkt. De microfoonstandaard wordt meermaals onze kant opgedraaid als de frontman zelf even geen tekst of lucht meer heeft. We krijgen verontschuldigingen voor zijn conditieverlies en de extra kilo’s die hij tijdens de huidige tourpauze is aangekomen aan cream cakes. Toch is hij het grootste deel van de tijd meer dan prima bij stem en blijft zijn bereik – met name van de hogere regionen, het grootste wapen van de band.

De setlist is aan de stevige kant en biedt het festivalpubliek ruim gelegenheid om de laatste restjes knaldrang kwijt te raken. Op het strakke refrein van Amsterdam gebeurt dat zelfs in misschien wel de minst verwachte moshpit dit weekend, die niet eens heel geforceerd aandoet. Bij die andere grote hit Sorry gaan de fans op de schouders en blijken – ondanks hun onverwachte komst – genoeg shirtjes van de band meegekomen in de weekendtassen naar Beuningen.

Met het mooie Impossible kunnen de armen over de schouders en krijgt het publiek een verbroederend einde van hun festival. Waren de vorige twee headliners meer openers van de nacht; Nothing But Thieves is een echte dagafsluiter en hiermee een prachtige afronding van de driedaagse draaimolen. We zullen ze zeker terugzien, een nieuw album komt eraan. De volgende keer als gevestigde headliners, bij dezen.

Gezien: Down The Rabbit Hole, zaterdag (21.15) op de Hotot.