Voor niemand op deze planeet was 2025 een beter jaar dan voor Olivia Dean. Werkelijk alles wat ze het afgelopen anderhalf jaar aanraakt, verandert in goud. Zo won ze de Grammy voor Best New Artist, trad ze vorige maand met Man I Need toe tot Spotify’s ‘Billions Club’ en werd ze in het VK de eerste vrouwelijke soloartiest ooit met vier (!) singles tegelijkertijd in de top 10. Zelfs de echt groten der aarde was dat nog niet gelukt. In een uitzinnige Ziggo Dome laat ze zien dat al dat succes niet uit de lucht komt vallen.

Zelden zagen we namelijk zo veel talent op het podium van de grootste muziekzaal van ons land staan. Het schijnbare gemak waarmee de Engelse ruim anderhalf uur door de show heen huppelt, is verbluffend. Na een kleine 25 liedjes, een paar verkleedpartijen, een switch naar het andere podium middenin de zaal en weer terug, is er geen zweetdruppel op Deans voorhoofd te zien. Vanaf het allereerste moment, als ze nog verstopt staat achter het enorme gordijn dat op sfeervolle wijze het gehele podium afdekt, zingt ze foutloos en met een warme en soulvolle gloed die je brein steeds weer op de juiste manier kriebelt.

Zodra het gordijn langzaam opent en ze, gestoken in een prachtig glinsterende rood-zwarte jurk, de eerste noten van Nice To Each Other inzet, springt men op de eerste en tweede rang van de Ziggo uit de stoelen, om vervolgens geen moment meer terug te gaan zitten. Het is geen verrassing gezien de ruim dertigduizend gezochte kaartjes op Ticketswap: Olivia Dean is hot, en de gelukkigen die er wél bij kunnen zijn, zijn door het dolle heen. Begrijpelijk, temeer omdat de veelkoppige band – met onder meer drie blazers en een waanzinnige drummer – al net zo getalenteerd is. Hoewel de liedjes op haar vorig jaar verschenen tweede album The Art Of Loving stuk voor stuk al ontzettend goed zijn, zorgt de muzikale aankleding ervoor dat ze nog iets extra’s krijgen.

Het toch al zo mooie Let Alone The One You Love bijvoorbeeld, is dankzij al die lagen een tranentrekker van jewelste en een van de vele hoogtepunten van de avond, en het tekstueel herkenbare Messy (dat sterk aan Lianne La Havas doet denken) wordt op briljante wijze steeds verder opgebouwd. Opeens vallen de blazers en drums op exact hetzelfde moment in om het liedje op te schudden, waarna twee achtergrondzangeressen alle ruimte krijgen om te schitteren en Dean ‘m afsluit met een indrukwekkende uithaal. Zo regent het de hele avond momenten die je met open mond doen toekijken.

Wanneer ze even later, gehuld in een fraaie witte rok met ruches en pailletten, op het andere podium in het midden van de zaal verschijnt om een aantal van de wat kleinere liedjes uit haar repertoire te zingen, gebeurt er iets bijzonders in het land van de Dutch Disease: de Ziggo Dome is muisstil. Bijvoorbeeld tijdens het ontroerende Loud, dat gaat over de oorverdovende stilte die je hoort op het moment dat iemand waarmee je dacht een (liefdes)band op te bouwen, opeens alle contact verbreekt. Het zegt een boel over Dean dat ze het voor elkaar krijgt om structureel iedereen aan haar te binden, zelfs wanneer ze minder bekend en uitbundig werk zingt.

Zo kent deze strak geregisseerde popshow steeds nieuwe dynamieken, blijkt ook als Dean daarna – wanneer ze in een witgouden glitter(mini)jurk terug op het hoofdpodium komt – wéér een ander sfeertje neerzet. Door de discoballen en de danspasjes bij Baby Steps houdt ie een beetje het midden tussen de jaren zeventig en tachtig: soul meets disco meets pop.

Het is precies de boost die de show nodig heeft om vanuit het kwetsbare deel ervoor, langzaam door te kunnen stomen naar een vreugdevol einde. Ladies Room is met zijn blazers niet alleen het ideale moment om dat drietal afzonderlijk hun solo’s te gunnen, maar ook om vlekkeloos over te gaan op een cover van Curtis Mayfields Move On Up. Hij wordt een versnelling hoger gespeeld (waarbij we opnieuw horen hoe goed die drummer écht is) en dus moet Dean ook een tikkie sneller zingen. Ook dat gaat haar moeiteloos af.

En dan mag het confettikanon bij het laatste refrein van de massaal meegezongen afsluiter Man I Need misschien wel ontzettend onnodig zijn, voor zeventienduizend man voelt het als de kers op de taart. Gezien hoe Olivia Dean vanavond regelmatig de perfectie weet te benaderen, achten we de kans groot dat ze over een tijdje écht tot de groten der aarde behoort.

Foto Dimitri Hakke (North Sea Jazz 2024)