Dat gniffelende lachje. Hij doet ‘m een paar keer als de band weer een lang stuk muziek vol improvisatie tot een goed einde heeft gebracht. Bill Callahan is in goeden doen en schijnbaar in een opperbeste stemming. De man is een meester in een beklemmende en ongemakkelijk sfeer neerzetten met zijn indringende werk en verschijning, maar vanavond lijkt hij vooral plezier te hebben in het musiceren met zijn uitstekende driekoppige band. Het is zijn eerste keer in de grote zaal van Paradiso. ‘A nice room’, vindt ‘ie het.
Callahan bracht met Dream River eind vorig jaar de meest luchtige plaat uit zijn carrière uit. Onlangs verscheen er als Have Fun With God zelfs een volledige dub-versie van dat album. De man blijft even raadselachtig als intrigerend. Aan dub waagt Callahan zich live natuurlijk niet, hij heeft een uitstekende sologitarist, een bassist en een drummer bij zich die soms alleen met zijn handen speelt. Callahan zelf heeft zijn Spaanse gitaar ingewisseld voor een Stratocaster waarop hij vooral monotoon twee á drie akkoorden per nummer speelt. De losjes shuffelende liedjes van Dream River doen het prima in die setting en het feedbackende vuurwerk van de sologitarist maakt dat werk spannender dan op de plaat. Callahans altijd indringende baritonstem maakt het af. De timing van zijn zang is meesterlijk, als Lou Reed in zijn beste dagen. ‘Beer. Thank you.’
De meeste songs worden al improviserend tot ruim tien minuten opgerekt en hebben een bezwerende Velvet Underground-vibe. Naast Dream River krijgt ook het stekelige werk van Apocalypse ruim de aandacht. Drover en America! ontaarden in schurende bluesjams. Our Anniversary en Dress Sexy At My Funeral zijn de enige Smog-klassiekers die voorbij komen maar daar hoeft Callahan allang niet meer op te teren. Het ontroerende Too Many Birds en de verrassende Percy Mayfield-cover Please Send Me Someone To Love zijn hoogtepunten. Daarna is het eigenlijk mooi geweest en willen het nieuwe Seagull en Winter Road de aandacht niet echt meer vast houden.
Bill Callahan was live weleens indringender maar muzikaal staat het als een huis. De band speelt afwisselend ontspannen, intens, geconcentreerd en (vooral Callahan) een beetje rommelig. Callahan zelf blijft ongrijpbaar als altijd. Tekstueel balanceert hij altijd op het randje van hilarisch en bloedserieus. Was hij wel ooit die grote sombermans waar hij voor gehouden wordt? Vanavond brak in ieder geval regelmatig een ontspannen lach door. Het misstaat hem niet.
Door John Denekamp / Fotografie: Niels Vinck
Gezien: 10 februari 2014, Paradiso, Amsterdam
