Ergens ver afgelegen in het festivallandschap van de Lage Landen, voorbij de schatkisten en konijnenholen, liggen de mystieke gronden van Misty Fields. De verborgen parel van de Peel weet elk jaar weer meer nieuwsgierigen buiten de bubbel te trekken dankzij een steevast avontuurlijke programmering – en viert dit jaar zijn twintigjarig jubileum met een stijf uitverkochte editie. Volgens trouwe bezoekers is het festival eigenlijk alweer een maatje te groot gegroeid, maar vergeleken met andere festivals blijft de kleinschaligheid troef. Een sfeerverslag van de zaterdag.
We trappen af met een niet bijster ferme handdruk van Shaking Hand. Het jonge drietal uit Manchester bracht eerder dit jaar hun gelijknamige debuutplaat uit. Een dwars baslijntje roept nog wat postpunk-associaties op, maar al snel waaieren de liedjes uit in vrijere postrockstructuren. Toch weet het gitaarwerk nergens echt te schuren en de brave zang van George Hunter geeft het geheel niet veel meer pit. We zetten de plaat thuis nog maar een keertje op.
Britse broekies mét branie zien we bij Tooth. De band speelt toegankelijke indierock-anthems naar beproefd zeroes recept waarin de langharige frontman Tom Pollock ons deelgenoot maakt van zijn jeugdige sores. Spelplezier en geldingsdrang strijden om voorrang en de band is één van de vele bewijzen deze dag dat het bandleven een serieuze carrièreoptie is vanuit de middelbare schoolbanken in het Verenigd Koninkrijk. Zoals de zelfverzekerde Spotify-bio luidt: ‘sweaty & promising’.
Direct bij binnenkomst waan je je op een dorpsfeest en de gemoedelijke sfeer verandert daar vervolgens weinig aan. Meermaals zie je artiesten later terug tussen het publiek bij hun collega’s. Het festival heeft duidelijk een regiofunctie en bedient een iets oudere demografie dan veel andere festivals in dit segment. De wijnbar op Lowlands mocht een veelbesproken primeur zijn, hier in het Bos tussen de Bourgondiërs voelt het glas wijn met charcuterie net zo vanzelfsprekend als de friet zuurvlees die je bij de patatkraam bestelt.
Na de eerste culinaire stop sluiten we aan bij de noise van het Franse PALES. De gecontroleerde gitaarherrie van de band uit Straatsburg blijkt verrassend dansbaar dankzij het stevige fundament van discobeat. De onverschrokken frontvrouw met stekelknotjes, Célia Souarit, verbeeldt de rake klappen van de ritmesectie met haar spierballen en stookt de heksenketel voor het podium verder op om hier uiteindelijk ook zelf in te duiken. Een warme aanbeveling voor Left Of The Dial dit najaar.
De enorme Gretsch van Clari Freeman-Taylor geeft al weg dat we bij mary in the junkyard te maken hebben met een band van een ander kaliber. De indiefolk van het trio heeft een aardse basis in het lenige basgitaarwerk van Sara Barbaglia, waarboven ergens hoog in de wolken het bijzonder breekbare stemgeluid van Freeman-Taylor zweeft. De sobere uitvoering van Crash Landing, begeleid door een antieke trekzak, is adembenemend mooi. Zonder twijfel de band die de sprookjesachtige naam van het festival de meeste eer aandoet dit weekend.
Ook qua randprogrammering kan Misty Fields zich met haar grote broers en zussen meten. Radio Mano Sport voorziet voorbijgangers van snedig commentaar op hun outfits, van wie een groot deel blijft plakken. De goed verstopte container van De Verzonken Lading biedt onderdak aan cultuur in de breedste zin van het woord, dus ook een doldwaas piratenfestijn dat de hoogtijdagen van MSN-internetcultuur, inclusief emoticons en Windows XP-esthetiek, laat herleven. Heerlijk nostalgisch jaren nul-feestje tussen het bandjes kijken door.
Een decennium eerder is waar de geblondeerde emo-grungeheads van Bleech 9:3 – in navolging van Wunderhorse – de mosterd halen. Het schrijversduo van de band vormde zich op een AA-bijeenkomst in Dublin en beschikt over een sterke pen voor rauwe poprocksongs, zo bewijst het pakkende No Surprise. De rest van de set wordt die energie niet meer geëvenaard, ondanks punkattitude van de paffende bassist en een gitarist die van rocksterpretenties niet meer weet waar die z’n instrument moet laten. Dit tot lichte frustratie van zanger Barry Quinlan, die suggereert dat – afgezien van de fans vooraan – de rest van de tent misschien beter kan gaan slapen: mwah.
Zweten doen we uiteindelijk pas bij een uitstekende portie butter chicken, alvorens we ons wagen aan de loodzware postpunk van Misty Fields-veteranen Crows. Het is goed te horen dat de band van invloed is geweest op de begindagen van IDLES, met erkenning van Joe Talbot himself. De flinke dosis galm op de vocalen van frontman Jason Ramsey kan zijn galspuwen amper verzachten. Voor de derde keer staan ze hier en hij kan ons dus als geen ander vertellen hoe waardevol onafhankelijke festivals als deze zijn in de wereld. Amen.
Na zonsondergang is het podium in het Bos rood uitgelicht in afwachting van artrockers Man/Woman/Chainsaw. We tellen inderdaad twee mannen, vier vrouwen en de strijkstok van violiste Clio Starwood zal dan moeten doorgaan voor kettingzaag. Met dit vlijmscherpe instrument vlecht ze een geweldige bak licht in de smaakvolle popliedjes. Net als bij het gelijkgezinde Black Country, New Road kan de bassiste (Vera Leppänen) de sterkste vocale bijdragen op haar conto schrijven. Bescheiden hitje Nosedive krijgt de toeschouwers makkelijk mee in de gestaag opbouwende versnelling: deze band is duidelijk klaar voor de grote festivalweides.
Een dag eerder heeft Ty Segall naar verluidt alle andere gitaarmuziek van die dag doen verbleken, toch doen de heren van Fomies een heel aardige poging de koning van de fuzzrock naar de kroon te steken. De zelfbenoemde ‘heavy psych garage-fuzz rockers’ uit Zwitserland trekken de ene na de andere muur van groovy gitaargeweld op. Het is dan nog moeilijk kiezen tussen moshen of headbangen, maar de band geeft met de tempoversnelling aan het einde van de set een bindend advies: beuken. We volgen gedwee.
Een uitsmijter van jewelste, zo leert een vluchtige blik op de klok: voor de dagbezoeker uit de Randstad zit het feest er namelijk alweer op. Zo staan we binnen no time weer buiten de mistige microkosmos waarin de gitaren gruizig gierden, het speciaalbier weldadig stroomde en virtueel geen reistijd bestond tussen de verschillende podia. Moegestreden lopen we langs de camping annex parkeerplaats naar onze auto. Volgend jaar dan maar een heel weekend?
Gezien: 12 september 2026 in Heusden
Fotografie: Anne-Marie van Rijn
