Voor een festival waar een dik postpunkstempel op staat, waar zwart een thema is en er ook volop ruimte is voor woede, is Zeitgeist beregezellig. Maar ja, het is dan ook in Nijmegen – gemoedelijkheid is het toverwoord hier.

Zeitgeist is aan de vierde editie toe en het lijkt zowel op, voor als achter het podium een feestje. Artiesten springen het publiek in waar op sommige moment vier mensen tegelijkertijd over de hoofden heen crowdsurfen, andere artiesten kijken vanaf de zijkant van het podium toe bij collega’s of ze zingen zelfs een nummertje mee, zoals Valentine Caulfield van Mandy Indiana bij de Lambrini Girls.

Misschien helpt het dat er al om drie uur in de middag is afgetrapt, het schept toch een band als je lang bij elkaar in de Zeitgeist zit. Dat startsein is trouwens gegeven door het piepjonge Zeeuwse vijftal Grote Geelstaart, dat zich in de kijker speelde tijdens de Popronde en inmiddels naar grotere podia lonkt zoals deze en Noorderslag.

Foto Michelle Zwinkels

Net als op de drie podia zie je ook in het publiek jong en oud. Die krijgen zeventien bands voor hun geld en dat is geen slechte deal. Al komen de liefhebbers van het eerdergenoemde Mandy, Indiana er bekaaid vanaf. De band is er wel, maar de apparatuur bevindt zich ergens tussen Manchester, Berlijn en Nijmegen, en blijkbaar kunnen ze niet zonder. Het Nijmeegse Service staat enigszins flabbergasted plots als invaller in de grote zaal te spelen.

Tussen die (grote) acts in de grote zaal, moet de Zeitgeistbezoeker kiezen of sprinten tussen twee acts die tegelijkertijd in de kleinere zalen spelen. The Null Club is met zijn combinatie van beuktechno en noise een artiest die snel ruimte maakt in een volle zaal. Veel mensen lopen weg, het zal meespelen dat Alan Duggan-Borges geen contact maakt met het publiek. De Ierse gitarist van Gilla Band heeft meer interesse in zijn computer en gitaar.

Dat contact maakt het Rotterdamse Fellatio, op hetzelfde moment in de andere zaal, wel. De zanger hangt met zijn vervaarlijk uitstekende sleutelbeenderen boven het publiek. Het trio is aangevuld met een extra drummer en ook een saxofonist die weinig toevoegt. Vermaken doet het wel.

Foto Ruben Smit

Niet om er nu een kruistocht van te maken, ik heb saxofonisten onder mijn beste vrienden, maar ook bij Deadletter kun je de meerwaarde van deze muzikant betwisten. Absolute kern van de band is de weergaloze ritmetandem van drummer Alfie Husband en bassist George Ullyott. De rest van de band fladdert om hun ritmes heen, waarbij vooral zanger Zac Lawrence het publiek vakkundig ment. Hij heeft een charisma om grote festivalvelden mee te betoveren.

De twee eenlingen die daarna in de kleinere zalen optreden, Litronix en Raderkraft, kunnen niet op eenzelfde manier overtuigen. Een groot deel van het publiek gaat klaarstaan voor headliner Lambrini Girls. In 2023 nog als kleine band uitsmijter op hetzelfde Zeitgeist, nu de grote publiekstrekker. Pislink is zangeres Phoebe Lunny en dat werkt aanstekelijk. Vooral omdat ze alles uit de kast trekt om het publiek op te zwepen. Moshpits, circle pits, crowdsurfen, met de hele zaal ‘Fuck Wilders’ roepen en een Hang Youtheske politieke agenda afwerken. Het werkt perfect met succesnummers als Cuntology 101, Big Dick Energy en No Homo.

Foto Michelle Zwinkels

Het valt niet mee om die energie te evenaren daarna, maar het programma wordt toch nog doeltreffend afgesloten door de vrolijke Fransman Josy Basar in de ene zaal en het live drum & bass beukende Another Country $$$$ uit Manchester in de andere zaal. Beide acts zoeken randjes op en weten tegelijkertijd goed te vermaken. Past precies bij deze vierde keer Zeitgeist. Dat het eerste jubileum volgend jaar maar nog beter mag worden.

Gezien: 6 december 2025 in Doornroosje, Nijmegen

Openingsfoto: Kirsten Heskamp