Best wel weird. Als je na de laatste klanken van singer-songwriter Ellie Goulding op het hoofdpodium in een paar tellen ondergedompeld wordt in de bonte stijlkermis van deze Duitse pret-metal-stuiterballen, dan waan je je even uit balans. Maar dat maakt het spelen op een popfestival zo mooi, aldus brullende spreekstalmeester/zanger Kevin Ratajczak.
Fotografie Paul Barendregt
Wat volgt is overigens net zo’n bonte mix aan muziekgenres, maar dan in één enkele performance van een klein uur. Het veld wordt probleemloos heen en weer geslingerd in een soort kruisbestuiving van rave, techno, metal, emo en voorzichtig boyband-sentiment. Deze jongens komen met een missie en de autopiloot geeft onverbiddelijk gas. We zijn vertrokken.
Electric Callboy komt met een show die bol staat van clichés. Vanaf opener Tekkno Train wordt het publiek door middel van indrukwekkende visuals en klapinstructies opgedragen om vooral deel uit te maken van de set vol entertainment en verkleedpartijen. Origineel is het allemaal niet, maar het publiek lijkt het niet te deren. Dat er gedurende de set meer op band meeloopt dan alleen de samples op de backingtrack overigens ook niet. Ach, met deze hitte zijn een paar open deuren meer dan welkom.
Hoewel het publiek al vanaf het begin sympathie voor de dienstdoende poppenkast uitstraalt, komen de voetjes pas écht van de vloer tijdens de hits die ons land de afgelopen paar jaar al wisten te bereiken. Nummers als Spaceman en We Got The Moves kunnen vandaag naast views op YouTube rekenen op flink wat live bijval. Ze bezorgen het handjevol fans met skileraarpruik én dito zonnebril – naar het evenbeeld van hun helden – in ieder geval het moment van de dag.
Het Duitse erfgoed van technoveteranen en landgenoten Scooter druipt bij vlagen van het Noord-podium. Elektrische beats worden met een voorzichtige knipoog (Hypa Hypa) moeiteloos afgewisseld met dubbele bass, distortion en grunts. En slingers. Veel slingers. Met de funfactor en het entertainmentgehalte van Electric Callboy zit het sowieso wel snor. Een Duitse versie van Fleddy Melculy, maar dan doorspekt met neon en plastic. Geen Deutsche Gründlichkeit maar vooral veel spass.
Een mogelijk scherpe bocht wordt tijdens deze – met momenten wat routineuze rit – niet geschuwd. Schlagermosher Hurrikan zorgt ervoor dat menig toevallige passant een glimlach niet langer kan onderdrukken. Heino’s zonnebril zou ervan versplinteren. Overigens klinken de Engelse termen in verder Duitstalige songs net zo accentloos als die van Klaus Meine van Scorpions. Of, zoals we iemand hoorden zeggen: ‘Dit is David Hasselhoff in Baywatch op RTL Deutschland’.
Het moet gezegd: als iemand in de gelederen van dit gezelschap keihard werkt en daarmee zichtbaar respect afdwingt, is het zanger Nico Sallach, die de groep sinds 2020 versterkt. De man wisselt het stevige gebulder precies op de juiste momenten met cleane, vaak zoet klinkende vocalen. Hij behoedt zijn publiek daarmee niet alleen voor mogelijk oorsuizen, maar brengt ook de broodnodige variatie aan. De man kan zingen. Zo nu en dan doet hij zelfs even denken aan wijlen Chester Bennington. Met Duits accent, dat dan weer wel.
Gezien: Pinkpop 2023, 16 juni (16.00 uur) op de North Stage. Lees hier al onze recensies.
Zomeractie!
Speciale zomeractie! Als je nu een jaarabonnement op OOR neemt betaal je geen 66,95 maar slechts 50 euro. En je maakt tevens kans op een originele Epiphone ES-335 gitaar! Meld je hier aan.
