Bij de Intertoys zag ik een jojo hangen. En niet zomaar een jojo. Lampjes, onbreekbaar koord, blits design. En toen dacht ik: uiteindelijk raakt alles wat allang uit is gewoon weer in. Met muziek is dat niet anders dan met speelgoed. Zo is de invloed van Jessica Simpson te horen in de heerlijk glossy hits van Addison Rae en gooit Wunderhorse hoge ogen met ninetiesrock. In Paradiso stond woensdag nog zo’n band die de jaren negentig doet herleven: Julie.

Fotografie Daniël de Borger

De drie millennials uit Californië groeiden ongetwijfeld op met de bekendste albums van Sonic Youth, Nirvana en My Bloody Valentine in de cd-speler van pap en mam en dachten: dat kunnen wij ook. En verrek: in de beroemde poptempel te Amsterdam blijkt dat ze dat inderdaad kunnen.

Voor een uitermate divers publiek – lange mannen in korte vrouwenkleding, mensen met een fysieke beperking achter verlichte rollators, vrouwen die topmodel zouden kunnen zijn, jonge pikkies stijf van de testosteron en oude, kalende mannetjes die hier direct na hun kantoordag naartoe zijn gereden – speelt Julie een van de stevigste en strakste shows die ik dit jaar zag.

De band combineert de stijlen waarbinnen de eerdergenoemde bands opereerden moeiteloos en vloeit zodoende, op kneiterhard volume, van shoegaze naar grunge en van alternatieve rock naar artrock. Dat deed Julie natuurlijk ook al op de ijzersterke ep’s en een geweldige debuutplaat, maar live komt al dat materiaal nog beter tot z’n recht.

Middels experimentele instrumentele bruggetjes voegt het drietal z’n beste studiosongs samen tot één hypnotiserend geheel. De in slow motion crashende cymbalen van Catalogue gaan als van nature over in de razendsnelle brom van de bescheiden doorbraaktrack Flutter. Het emo Knob ontaardt vervolgens in beukende gitaarlijnen die heerlijk aansluiten op de stampende intro van Thread, Stitch.

Ondanks hun nog jonge leeftijd spelen twintigers Alex Brady, Dillon Lee en Keyan Pourzand met de souplesse van veteranen. Hun jeugdigheid wordt louter verraden door wat ze uitstralen. Wanneer de instrumenten mogen gieren en klapperen gaat voltallig Julie op in het musiceren en is het een en al beweeglijkheid op de bühne. Maar staan Keyan en Alex achter de microfoon, dan ogen ze whatever. Want waar de instrumentatie snoeihard en strak is, zijn hun vocals lekker laid-back en slackerrockerig.

Dat Julie het muzikale wiel niet opnieuw uitvindt, moge dus duidelijk zijn. Maar wat doen oude wielen ertoe wanneer het drietal er beter en harder op rijdt dan negen van de tien bands die er een meer originele sound op nahouden? Wanneer deze Amerikanen halverwege hun optreden met slechts drie instrumenten zoveel heerlijke herrie produceren dat de vloer van Paradiso begint te trillen en er uit enthousiasme spontane moshpits ontstaan, totdat één snerpende gitaarlick zowel de muzikale donderstorm als de opgewonden mensenmassa stillegt, denk je: originaliteit is overrated. Zolang klasse bands als Julie door de druiven stampen, klinkt oude wijn in nieuwe zakken als iets heel aantrekkelijks.

Gezien: 11 juni 2025 in Paradiso, Amsterdam