De zon is al even onder, de schemering zet in. Het is tijd voor Oscar And The Wolf. Bandleden en publiek hebben elk hun plaatsen met meer dan voldoende bewegingsvrijheid ingenomen, wanneer de popdiva, aangekondigd door zware bassen en rode laserlichten, het hoofdpodium van Best Kept Secret betreedt. Men spreekt met recht van een diva: de krappe vijfentwintig graden op het kwik hebben de frontman er niet van weerhouden zijn bontjas aan te trekken.

Fotografie Anne-Marie van Rijn

Opkomstnummer Warrior is de single die de terugkeer markeert van Max Colombie, zoals de Vlaming in het dagelijks leven heet, nadat hij lange tijd gebukt ging onder mentale problemen. Hij is er nog en men mag het zien. Onder de bontjas, die het overigens maar anderhalf nummer volhoudt, draagt hij een outfit bestaande uit oversized glitterpak en handschoenen die reiken tot over de ellebogen. Daarbij is hij behangen met glimmende stenen – diamanten armbanden, ketting en welgeteld vier (!) joekels van stenen aan één oorschelp – die zijn verschijning vervolmaken tot een wandelende discobal die is aangerukt om het publiek te vermaken.

Hier slaagt hij in, met verve – maar bij plat vermaak blijft het. De setlist voert van de ene naar de andere beuker van een zwoele dertien-in-een-dozijndanspop, waarop hij uitbundig danst alsof niemand kijkt, terwijl hij het publiek aanmoedigt om hetzelfde te doen. De persona van Max Colombie zwelgt voortdurend in melodramatisch zelfmedelijden en de artiest blijft erg rolvast. Ook als de zilverplastic zonnebril afgaat, wordt het nooit oprecht of persoonlijk. 

Liefhebbers van doorbraakalbum Strange Entity (2014) komen er bekaaid vanaf. De fraai opgebouwde spanning van een nummer als Undress of het epische instrumentale intro van Joacquim steken nog altijd uit boven het maaiveld van platte dansvloerkrakers en glitterkitsch. Met de gelijknamige single en veel te zwaar aangezette afsluiter Princes komen slechts vier nummers van het debuut voorbij in de anderhalf uur durende setlist. 

Negentig minuten zijn aan de lange kant als die voor de rest worden gevuld met het nieuwe werk. De lompe beats, coupletten van quasi onverschillige zang en moddervette refreinen vermengen zich snel tot een brij van meer van hetzelfde, deel twee. Het werk van de zeskoppige band wordt platgewalst door de voelbare elelectrobassen. Met spannende of verfijnde electropop heeft het weinig meer van doen. Alles moet wijken voor het Grote Gebaar van circus Oscar And The Wolf. Als de elektronische beats dan ook nog worden ondersteund met meerdere djembésolos, ligt het sausje van goedkoop effectbejag er wel erg dik bovenop.

Toegegeven, het nieuwe werk is waarschijnlijk juist geschreven met deze liveproductie in gedachten, dus helemaal kwalijk kan je het ‘Oscar’ en de zijnen ook niet nemen. De artiest mag zich gelukkig prijzen met een gewillig, wat ouder publiek dat de mierzoete popproductie aangrijpt voor een dansfeestje op het strand. Toch was dit niet de gedroomde headliner op de zaterdag van een festival met in de breedte zo’n interessante line-up.

Gezien: Best Kept Secret 2023, 10 juni (22.30 uur) op de One. Lees hier al onze verslagen van Best Kept Secret.