concert

Oud en nieuw werk komen samen bij Johnny Marr in de Melkweg

Johnny Marr: al bijna een loopbaan lang ‘voormalig Smiths-gitarist’. Doen we een van de meest vernieuwende en begaafde Britse gitaristen daarmee niet ernstig tekort? Tenslotte is de Brit met zijn in 2013 verschenen solodebuut The Messenger, opvolger Playland (2014) en het eerder dit jaar verschenen Call The Comet al geruime tijd solomateriaal aan het uitbrengen alsof hij nooit anders heeft gedaan. Solide solomateriaal, materiaal dat in het teken staat van Johnny Marr en niemand anders dan Johnny Marr. Toch luidt het antwoord op deze vraag volmondig ‘nee’. Want zoals in november 2014, toen zijn Playland tour neerstreek in de Tolhuistuin, prijken er op de setlist wederom klassiekers van de band die in de jaren tachtig de wereld kennis liet maken met indie. Want ook dat zijn Marrs songs. En laat niemand hem anders vertellen.

Maar in tegenstelling tot die avond in Amsterdam-Noord, toen je het publiek collectief kon horen gissen naar welke Smiths-songs er die avond de revue zouden passeren, is de focus vanavond in de Melkweg terecht op Call The Comet, zowel bij het publiek als de hoofdpersoon zelf. Tracks als het geëngageerde Bug, het verrassende New Dominions en het catchy Spiral Cities komen goed voor de dag, met telkens weer Marrs bedrieglijk simpele, vindingrijke leadgitaar als spil en richtpunt. Maar er is uiteraard ook het onvermijdelijke, maar onontbeerlijke Smiths-oeuvre, waarvan onder meer The Headmaster Ritual, You Just Haven’t Earned It Yet, Baby en How Soon Is Now? de setlist hebben gehaald. Opmerkelijke toevoeging is het neerslachtige Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me. Het nummer staat namelijk niet meer voor Mr. Marr anno 2018.

Want het is juist het contrast tussen het Smiths-materiaal en Marrs eigentijdse composities dat opvalt. Meer Britpop, minder indie. De melancholie heeft door de jaren heen plaats gemaakt voor branie. En het tengere ventje met het sublieme gevoel voor melodie is uitgegroeid tot een (nog altijd even tengere) man van middelbare leeftijd en een frank en vrije frontman. Een die goed in zijn vel lijkt te zitten in zijn huidige rol. Hij oogt ontspannen als aanvoerder, zeker voor iemand die het grootste deel van zijn carrière juist niet het middelpunt van de belangstelling was. Hij deelt zelfs even een amicaal plaagstootje uit wanneer hij This Charming Man na de intro subiet afkapt. Pech gehad, jongens. Het tekent de Johnny Marr van dit moment. Makkelijk scoren is niet zijn ding.

Maar natuurlijk is nostalgie een belangrijke pijler van elke Johnny Marr-show. Zo ook vanavond. Want hoe je het ook draait of keert, hij zal het predicaat ‘ex-gitarist van The Smiths’ nooit ontgroeien. Desalniettemin mogen we tegenwoordig zonder enige terughoudendheid stellen dat Marr een gevestigde soloartiest is geworden. In plaats van krampachtig aan de succesvolle jaren tachtig vast te houden, of ze even krampachtig achterwege te laten, voelt de mix van oud en nieuw werk vanavond ongekunsteld aan. En de houdbaarheidsdatum is nog lang niet in zicht.

Fotografie: Luuk Denekamp

Gezien: 6 december 2018, Melkweg, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nieuwe keuzes!
abo-actie

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nieuwe keuzes!

OOR deelt uit! Neem nu een halfjaar- (€34,-) of jaarabonnement (€66,95) op OOR en kies je eigen doldwaze cd-pakket uit. We ...
Live In Buenos Aires
album
Coldplay

Live In Buenos Aires

In 2016 vestigde ik mij als de zuurste popjournalist van Nederland door een negatief verslag te schrijven over een Coldplay-concert ...
Editors, Thom Yorke, Vampire Weekend en meer naar Down The Rabbit Hole
nieuws

Editors, Thom Yorke, Vampire Weekend en meer naar Down The Rabbit Hole

Down The Rabbit Hole heeft de eersten namen voor de zesde editie bekendgemaakt. Onder meer Editors (foto), Thom Yorke Tomorrow’s ...

Recensie: Oud en nieuw werk komen samen bij Johnny Marr in de Melkweg (concert) | OOR