concert

Panic! At The Disco omarmt de kitsch in AFAS Live

In 2016 stonden Fueled By Ramen-labelgenoten Panic! At The Disco en Twenty-One Pilots twee achtereenvolgende dagen in de HMH. Laatstgenoemde band is inmiddels gepromoveerd naar de Ziggo Dome, waar zo’n 16.000 fans het tweetal vorige week nog aan het werk konden zien. Ondanks dat album nummer zes Pray For The Wicked Panic! in de vorm van High Hopes zo ongeveer zijn grootste radiohit ooit opleverde, moeten Brendon Urie en consorten het nog steeds met de inmiddels tot AFAS Live omgedoopte bierhal doen. Dat die wel tot de nok toe gevuld is mag geen verrassing heten, Urie bewijst vanavond maar weer eens dat hij voor zijn fans eigenlijk niks fout kan doen.

Op Pray For The Wicked zet Urie – voor wie Panic! At The Disco in de studio inmiddels een eenmansproject is – de lijn van succesvolle voorloper Death Of A Bachelor voort. Het geheel rockt allemaal nog net wat minder en swingt juist net wat meer. Dat levert een prima popplaat op met een soms fris Broadway-sausje en genoeg hits in de dop voor een altijd vermakelijke show, maar het is wel jammer dat hiermee het wat charmant hoogdravende karakter dat de band in de begindagen kenmerkte langzaam verloren gaat. Urie waagt zich niet meer aan lyrische songs met onmogelijke titels als I Write Sins Not Tragedies en Build God Then We’ll Talk, maar bezigt nu wijsheden als ‘dancing’s not a crime unless you do it without me en ‘roll me like a blunt because I want to go home’. Leuzen die misschien niet van veel intellectueel vermogen getuigen, maar die wel uitermate meeschreeuwbaar zijn.

En daar gaat het immers om vanavond. Panic! At The Disco heeft altijd al vervaarlijk op het randje tussen kunst en kitsch gebalanceerd, maar waar Urie voorheen ging voor kunst en door overambitie uitkwam op kitsch, omarmt hij de kitsch nu van harte. Dat uit zich in een wervelende show waarin ieder cliché omarmd wordt en adempauze een vies woord is. Enkel de drumsolo ontbreekt voor een bingo op de stadionconcert-bingokaart. Niet dat daar iets mis mee is, na de wat rommelige opener (Fuck A) Silver Lining slaat het onweerstaanbare Don’t Threaten Me With A Good Time direct in als een bom en heeft Urie de zaal in een greep die pas loslaat als een kleine twee uur later de lichten weer aan gaan.

Het doet het optreden veel goed dat de band rond de frontman heen is uitgebreid sinds de vorige passage in Amsterdam. Waar de bezetting toen nogal kaal was, waardoor er veel uit een doosje moet komen, wordt Urie vanavond bijna het gehele concert lang vergezeld door twee gitaristen, een drummer, drie strijkers en drie blazers, waardoor de sound van de band veel meer tot leven komt. Ondanks dat de bezetting zo ongeveer ieder nummer wel even verandert – dan gaan de strijkers even van het podium af, dan komen de blazers er weer bij en ga zo maar door – blijft de show in een moordend tempo doorrazen. Nummers ontstijgen zelden een grens van drie en een halve minuut, dus zit het refrein van het vorige nummer waarschijnlijk nog in je hoofd genesteld als diens opvolger alweer bijna klaar is. Dit hap-snap-tempo zorgt er voor dat je je geen moment kunt vervelen, maar maakt aan de andere kant de show wel erg vol.

Het is dan ook geen toeval dat de heerlijk overstuurde emokraker This Is Gospel – een van de weinige nummers die het niet houdt bij een simpele structuur maar ook echt naar een climax toewerkt– tot de hoogtepunten behoort. Verder zijn het vooral de recente singles als High Hopes en Emperor’s New Clothes die er als zoete koek ingaan. De eerste twee platen komen er met slechts twee nummers een beetje bekaaid vanaf, maar het oude werk is ook duidelijk niet waar het gros van de Panic-fans anno 2019 voor komt. Dat I Write Sins Not Tragedies in de toegift minder enthousiast wordt meegezongen dan het in de pre-show playlist passerende Africa van Toto is precies het soort tragedie dat Urie dus niet schrijft, om over de obligate cover van Bohemian Rhapsody die alwéér uit de kast wordt getrokken overigens maar te zwijgen.

Op covergebied is de versie van The Greatest Show uit de filmmusical The Greatest Showman dan een aangenamere verrassing. Een volbloed musicalnummer, waaraan de band opvallend trouw blijft. Het laat maar eens zien dat Urie’s recente ervaringen op Broadway – hij speelde tien weken lang een van de hoofdrollen in Kinky Boots – hem geen windeieren hebben gelegd. Ook de tranentrekkende ballad Dying In LA, natuurlijk compleet met een stortvloed aan telefoonlichtjes in de zaal, zou niet misstaan in een theatersetting. Vanavond bewijst de band dat ze een stadionshow inmiddels wel onder de knie hebben, dus een theatertour zou geen onlogische volgende stap zijn. Maar een ding weten we zeker, waar Urie en co ook besluiten naartoe te gaan, de fans zullen ongetwijfeld volgen.

Fotografie: Luuk Denekamp

Gezien: 18 maart 2019, AFAS Live, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Genadeloos Tool neemt de tijd in de Ziggo Dome
concert
Tool

Genadeloos Tool neemt de tijd in de Ziggo Dome

Tool-boegbeeld Maynard James Keenan was de afgelopen jaren relatief vaak op de Nederlandse podia te bewonderen. Twee keer op Pinkpop, ...
Bon Jovi kan niet tegenvallen in het Goffertpark
concert
Bon Jovi

Bon Jovi kan niet tegenvallen in het Goffertpark

Het is een van de succesvolste bedrijven in de muziek. De BV Bon Jovi staat al jaren in de lijst ...
Western Stars
album
Bruce Springsteen

Western Stars

In september wordt hij zeventig, maar met het arbeidsethos van Bruce Springsteen is de laatste jaren nog steeds niets mis ...

Recensie: Panic! At The Disco omarmt de kitsch in AFAS Live (concert) | OOR