concert

Paramore vlamt niet in de AFAS Live

Ze worden maar verwend, die fans van Paramore. Een half jaar geleden stond de band nog in een uitverkocht 013, vanavond is een aardig gevulde AFAS Live aan de beurt. Is er veel veranderd in die zes maanden? Nou, Hayley Williams en haar mannen hebben in ieder geval de setlist door elkaar gehusseld. Maar verder is het een nogal routineus concert, dat we eigenlijk alweer zijn vergeten als we onze jas ophalen in de garderobe.

Bij opener Hard Times – van het vorig jaar verschenen After Laughter – dwalen onze gedachten als vanzelf af naar een dikke tien jaar geleden. Toen stond Paramore ook op deze plek, als support van het toen populaire My Chemical Romance. We zagen een piepjong viertal, aangevoerd door een wervelwind van een zangeres, een aanstekelijke poppunkshow geven. Vandaag de dag is Paramore live uitgegroeid tot een zevental en Hard Times is, net als de rest van het laatste album, een keurig, maar ietwat saai synthpopnummer.

We zijn hier natuurlijk niet om te zeuren over de stijlbreuk van de band (foei vervelende verslaggever!), want dat Paramore anders klinkt dan tien jaar geleden, dat wisten we en is niet meer dan logisch. Iets met groei en volwassen worden en dat soort termen. Dat Paramore in feite een veredeld soloproject van Williams is, ook dat mag geen verrassing zijn. Terwijl de zangeres – uitstekend bij stem overigens, petje af, die tweede stem van band was eigenlijk nergens voor nodig – zich de hele avond in het zweet danst en nogal obligate speeches afsteekt (steekwoorden: Amsterdam, fans, familie, houden, van, jullie) spelen de zes mannen achter haar keurig hun partijen, maar stralen ze verder ongeveer evenveel uit als het gemiddelde moeilijk kijkende en zichzelf veel te serieus nemende indiegroepje.

Sowieso vragen we ons op momenten serieus af waarom er zeven mensen op het podium moeten staan – van de drie gitaristen staan er twee regelmatig duimen te draaien – maar ach, het staat wel interessant natuurlijk. Na een eerste blokje met voornamelijk nieuw werk (Forgiveness, Fake Happy) zou je verwachten dat het felle That’s What You Get van doorbraakplaat RIOT! het vuurtje een beetje opstookt, maar gek genoeg slaat het eerste uptempo poppunknummer van de avond juist dood. Komt ook doordat de band het precies hetzelfde speelt als de synthpoptracks hiervoor, waardoor de felle randjes er eigenlijk wel van af zijn.

Andere opvallende zaken? Mwa, niet echt. We krijgen een keurige dwarsdoorsnee van het repertoire van Paramore te horen, waarbij dus zelfs de oudere nummers zijn overgoten met een synthpopsausje. Williams laat nog even weten dat een moeilijk jaar is geweest voor haar persoonlijk (ze scheidde van New Found Glory-gitarist Chad Gilbert), maar dat ze blij is dat ze met haar vrienden op het podium staat. Om dat laatste te onderstrepen mag drummer Zac Farro – die vorig jaar terug in de band kwam, nadat hij en z’n broer Josh er in 2010 met veel kabaal juist waren uitgestapt – in de toegift een nummer van zijn soloproject HalfNoise spelen. Een lief gebaar, maar de woorden van Farro (‘Now we’re gonna play one of my songs’) onderstrepen nog maar eens dat zijn muzikale inbreng in de nummers van Paramore gering zal zijn. All hail the queen!

Dat nummer van Farro (French Class) zegt de AFAS Life overigens vrij weinig en ook afsluiter Rose-Colored Boy zorgt niet voor de euforie die je bij een toegift verwacht. Even daarvoor nog stond de zaal wel eventjes op z’n kop: tijdens het onvermijdelijke Misery Business, waarbij Williams natuurlijk weer een fan het podium optrekt voor vocale ondersteuning. Eigenlijk nergens voor nodig, want we zingen toch alle vierduizend al uit volle borst mee: ‘Whoa, well I never meant to brag, but I’ve gotten what I wanted now!’ Paramore deed vanavond z’n kunstje, we hebben ons niet verveeld, maar echt vlammend wilde het eigenlijk geen moment worden.

Fotografie: Luuk Denekamp

Gezien: 16 januari 2018, AFAS Live, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

<span class="club">Club</span> <span class="oor">OOR</span> was op Pinkpop
nieuws

Club OOR was op Pinkpop

OOR was op Pinkpop! We waren er met een eigen Club OOR-stand, waar verschillende artiesten langskwamen om een krabbel uit te ...
Pinkpop dag 1: Pearl Jam als verloren zoon
concert
Pearl Jam

Pinkpop dag 1: Pearl Jam als verloren zoon

De 49ste editie van Pinkpop vindt dit weekend weer plaats in Landgraaf en OOR is alle drie de dagen van ...
Bird Dog Dante
album
John Parish

Bird Dog Dante

John Parish is al een kwart eeuw een onmisbare rechterhand voor Polly Jean Harvey, alsmede een alom gewaardeerde producer, songschrijver ...

Recensie: Paramore vlamt niet in de AFAS Live (concert) | OOR