concert

Pearl Jam: kamerbreed tapijt in Ziggo Dome

The Seattle Seven… That was me, and six other guys.’ Eindelijk weten we wie die andere zes gasten zijn, waar The Dude het in The Big Lebowski over had. Eddie Vedder, Stone Gossard, Mike McCready, Jeff Ament, Matt Cameron en Boom Gaspar openen hun Europese tournee inmiddels traditiegetrouw in Amsterdam. Lang beloofd nieuw plaatwerk blijft uit, maar Pinkpop ligt aan de horizon en Pearl Jam doet in de Ziggo Dome precies wat van ze verlangd wordt: they really tie the room together.

Eddie Vedder krijgt ‘m wel vaker voor de kiezen, die vergelijking met The Dude. De geniale creatie van Jeff Bridges en The Coen Brothers maakte van The Big Lebowski een van de grootste cultfilms van de jaren negentig. Ondertussen is de leider van een van de grootste bands uit dat tijdperk steeds meer op ‘m gaan lijken. We hebben Ed wel eens met meer haar en baard gezien dan vanavond in Amsterdam, maar de surfende pompbediende uit San Diego en de bowlende bum uit LA delen dezelfde leven-en-laten-leven attitude, dezelfde kledingadviseur, dezelfde langgerekte, diepe drawl en vooral ook dezelfde grimas, vol berusting en verwondering tegelijk. Na een dik half uurtje valt alles op z’n plaats: Given To Fly loopt op z’n eind als een stukje confetti vanaf het plafond naar beneden dwarrelt. Een restant van de finale van Shakira’s show, een paar dagen eerder. Even verdwijnen de 17.000 uitzinnige superfans om Eddie heen en draait alles om het snippertje papier in de lucht. Nog twee meter. Nog één meter. Grijnzend houdt Ed z’n doelwit in het vizier, grijpt eerst mis, vervolgens pakt ie ‘m toch, om zich vervolgens triomfantelijk te realiseren dat je weinig kan met zo’n klein stukje papier. Fuck it dude, let’s go bowling. Waarna Mind Your Manners als een strike door de zaal heen klieft. Niet de eerste van de avond – en zeker niet de laatste.

Eerst maar even de praatjes, en dat zijn er veel vanavond. Blowen doet Ed nauwelijks nog, in tegenstelling tot The Dude. Sinds marijuana in Seattle gelegaliseerd is, is het geen big deal meer. Eddie gebruikt het spul vaker als aftershave dan als verruimer van de geest. Dat Amsterdam alweer een Europese trip (de vorige van Pearl Jam begon in 2014 in dezelfde zaal, Eddie’s solo-avontuur van vorig jaar startte twee deuren verderop in de AFAS Live) aftrapt, is geen wonder: bij opkomst vertelt Eddie in fonetisch Nederlands dat ‘we komen vaak terug want zoals jullie weten vinden we het hier te gek’. Dat spreekt eens te meer uit de vele namechecks gedurende de set. Het Moco-museum krijgt een shout-out, net als Tivoli, en omdat het nummer over ‘love and tattoos’ gaat wordt het monumentale Black opgedragen aan de al even monumentale Henk Schiffmacher.

Ed wenst ons met een dikke knipoog veel succes op het aanstaande WK (bedankt, Ed) en verliest ondertussen geen moment de rest van de wereld uit het oog: van heinde en verre is het Pearl Jam-legioen naar Amsterdam afgereisd om de tourpremière mee te maken. We zien vlaggen van Turkije, Portugal en Polen, terwijl Ed in de voorste rijen fans herkent (‘In de lift in Canada, toch?’) en nog meer (verzoek)nummers opdraagt aan z’n trouwste volgelingen. Al schuurt die term toch een beetje, als je Pearl Jam voor z’n mensen bezig ziet. Bono heeft volgelingen, Eddie Vedder spiegelt zich het liefst aan de gewone man en vrouw die op de vloer staat. Sterker nog, bij  Neil Youngs Fuckin’ Up, diep in de toegift, vliegen de tamboerijnen ons om de oren: allemaal meedoen, we staan op hetzelfde tapijt vanavond! En tijdens Porch deelt hij z’n onafscheidelijke fles wijn met de voorste rijen, in kleine bekertjes, om er vervolgens zelf tussen te gaan staan met al het duw- en trekwerk van dien. Careful, man, there’s a beverage here! 

Omdat het hele gebeuren zich zo vanzelfsprekend voor onze ogen ontvouwt, beseffen we pas bij het zien van de papieren setlist wat een griezelige dosis muzikale bagage de jongens vanuit Seattle hebben meegezeuld. Want los van de innemende presence hangt ook het volle gewicht van 27 jaar rock & roll-eredivisie in de show van Pearl Jam. De band opent even voor half negen ingetogen met Long Road, Low Light en Elderly Woman Behind The Counter In A Small Town. Terwijl McCready al even staat te popelen op de punten van z’n schoenen, mogen zaal en band dan eindelijk los in Corduroy (strike!). Wishlist trekt een daverend applaus als Eddie ‘I can’t wait for a new president’ zingt, waarna een fel Even Flow de kegels wederom omver bokst. Not For You en Daughter, qua karakter toch een seven-ten split, worden moeiteloos naast elkaar op het scorebord gezet. Nee, aan gutterballs doet Pearl Jam niet, al zakt de aandacht bij het blokje Again Today (een nooit eerder live vertolkte cover van Brandi Carlile), Got Some en Down even in na al het geweld. But well, you know, that’s just, like, our opinion, man.

Better Man sluit de hoofdset, waarna we met het – opnieuw ingetogen – Yellow Moon en Footsteps de toegift in duiken. De mannen zijn er bij gaan zitten, de lichtgevende (bowling?)ballen in de lucht zorgen voor een front porch-sfeertje en Footsteps echoot nog na als de donderende riff van Jeremy de baan op rolt. Strike! Een onwezenlijk blokje Ten volgt: Why Go, Porch, Black en Alive in een zinderend half uur moeiteloos machtsvertoon. Eddie verkent de uiterste flanken van het podium, z’n geblokte hemd drijfnat, z’n haren losgewapperd, loerend vanaf de monitorboxen, de microfoonstandaard vervaarlijk de lucht in slingerend. Springen doet ie al jaren niet meer, al duikt ie wel degelijk een paar keer op in de eerste rijen. Zelfs McCready daalt tijdens Alive af naar de vloer, met gitaar en al. Eindelijk voorbij dat podiumrandje in de punt waar hij al meer dan twee uur tegenop springt, met z’n instrument zwaaiend als Karl Hungus met z’n… Afijn, de Lebowski-achievers onder ons snappen ‘m.

Maar Eddie is toch wel in alle opzichten de man. The dude. El Duderino. His Dudeness. Ja, sometimes there’s a man… die niet hoeft te springen om te weten dat ie in de armen wordt gesloten. Die niet hoeft te overdrijven, shockeren of pleasen om 17.000 volwassen mensen van hun stuk te brengen. Die zich in het oog van de storm helemaal kan focussen op een dwarrelend papiertje, terwijl de zaal om hem heen in lichterlaaie staat – en de wereld in brand. En die ons daardoor leert dat je belangrijke dingen klein moet maken, en kleine dingen belangrijk. Als het stemmige Indifference na tweeënhalf uur het licht letterlijk weer aan doet, zijn twee dingen duidelijk: Pearl Jam scoort, schijnbaar vanuit de losse pols, een perfect game in Amsterdam. En van het tapijtje van Eddie Vedder blijft iedereen af. Hulde aan de six other guys. Wát er ook gebeurt: the dude abides.

Fotografie: Arend Jan Hermsen

Gezien: 12 juni 2018, Ziggo Dome, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nu met nog meer keus!
abo-actie

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nu met nog meer keus!

OOR deelt uit! Neem nu een halfjaar- (€34,-) of jaarabonnement (€66,95) op OOR en kies je eigen doldwaze cd-pakket uit. We ...
Coup De Grace
album
Miles Kane

Coup De Grace

Miles Kane zou een uitstekend romanpersonage zijn. Hij gaat door het leven als ‘die andere van The Last Shadow Puppets’ ...
Dave Grohl lanceert PLAY, een tweedelige mini-documentaire
nieuws
Foo Fighters

Dave Grohl lanceert PLAY, een tweedelige mini-documentaire

Foo Fighters-frontman Dave Grohl heeft PLAY online gezet. PLAY is een tweedelige mini-documentaire waarin Grohl in 23 minuten een nummer ...

Recensie: Pearl Jam: kamerbreed tapijt in Ziggo Dome (concert) | OOR