Behalve een talentvol muzikant en songwriter, is Peter Doherty vooral een mythe. Een nooit ingeloste belofte van een artiest die alles in zich had om een grote ster te worden, maar zijn loopbaan om zeep hielp door verslavingen en onberekenbaar gedrag. Het leed dat Doherty daarbij veroorzaakte bij zichzelf én de mensen om hem heen, wordt hem echter altijd weer gracieus vergeven. De Brit heeft de charme immers aan zijn kont hangen, zo bleek ook in de Muziekgieterij in Maastricht.
Het is 20.00 uur en volgens het programma hebben we nog twee support-acts te gaan. Maar kijk, wie hebben we daar? Peter Doherty himself stapt het podium op met een stapeltje fanzines van zijn eigen platenlabel Strap Originals onder de arm. Of we interesse hebben in een bundeltje vol ‘poetry, stories and political rants’? Wel contant afrekenen, alsjeblieft.
De oud-Libertines en Babyshambles-frontman wauwelt ontspannen met het binnen druppelende Maastrichtse publiek en voelt zich niet te groot om als een ware MC zijn voorprogramma’s zelf aan te kondigen. Bij de formidabele Luvcat, die allang haar eigen shows uitverkoopt, stapt Doherty zelfs, tot verrassing van de zangeres uit Liverpool, het podium op om lekker vals een coupletje mee te kraaien.
Een kleine anderhalf uur later trapt Doherty af voor zijn eigen show, getooid in een ‘Albion’-voetbalshirt onder zijn colbert; een kleine referentie aan de droomwereld die hij samen met maatje Carl Barat ooit tot leven wekte in de liedjes van The Libertines. Een wereld vol onverwoestbare vriendschappen, jeugdige dadendrang, romantiek en melancholie. ‘But the closing moved by / Coming of age, coming alive / All the boys together / And all the girls together’, zingt Doherty – inmiddels 46 jaar oud – toepasselijk in opener The Last Of The English Roses.
Het is een verwijzing naar een tijd die niet meer terugkomt. Doherty zit in een kalme, beschouwelijke fase van zijn leven. De knaldrang uit de jaren nul is verdwenen. Doherty waggelt theatraal over het podium; hij acteert een oude man. Zeker als hij in zijn zetel naast een oude schemerlamp aan de rand van het podium ploft, waar hij zich half croonend, half brommend een weg baant door zijn liedjes. Gladys, Doherty’s hond, ligt aan zijn voeten.
Een groot deel van de set komt uit zijn solo-oeuvre, met de nadruk op songs van zijn plaat Felt Better Alive uit 2025. Dus horen we vooral Doherty’s mijmeringen over zijn leven in Normandië, waar hij tegenwoordig resideert, zoals in de speelse track Calvados. De meeste nieuwe nummers van de Brit klinken als een poging van The Kinks om Franse chansons te spelen. Dat klinkt aanvankelijk best aandoenlijk, maar gaandeweg wordt het ook wel saai, met al die songs in ongeveer hetzelfde tempo.
Doherty komt echter overal mee weg. Hij windt de zaal met gemak om zijn vinger als hij een stuntelige, al dan niet gemeende ode brengt aan – jawel – de epidemiologen in de zaal. Hij vindt zowaar een dame op de voorste rij uit deze beroepsgroep. ‘I will play this song for you, Janet’, flirt Doherty. ‘Is it okay if I call you Janet?’ Om vervolgens – uiteraard – The Epidemiologist in te zetten.
Hoogtepunten? Ze zijn niet talrijk. Het oudje Salome (2009) en My Uncle Brian’s Abattoir (een samenwerking van Doherty met de band Trampolene, vanavond uitgevoerd in duet met Luvcat) springen eruit. Evenals het tijdloze How Soon Is Now? (Van The Smiths, wiens drummer Mike Joyce de slagwerker van dienst is in Doherty’s band).
Dus kabbelt de show richting het einde en hebben we in een uur en een kwartier nog geen glimp van de mythische bijna-rockster Doherty opgevangen. De charmes vliegen over het podium, maar we missen begeestering. Dan vliegt er aan het eind toch een waakvlammetje in de pan: Time For Heroes van The Libertines en Fuck Forever van Babyshambles – gruizige indieklassiekers uit de jaren nul – laten een bescheiden pitje in de voorste rijen ontstaan. Het wachten is beloond, veel is vergeven. Komt-ie er toch weer mee weg.
Gezien: 7 februari 2026 in Muziekgieterij, Maastricht
Fotografie: Hub Dautzenberg
