festival

Toch in Landgraaf: groen is de kleur van Pinkpop 2020

Vrijdagmiddag om drie uur had het moeten beginnen: de 51e editie van Pinkpop. Het heeft helaas niet zo mogen zijn. ‘Hier past nationale rouw’, schreef collega Hooijer gisteren, waarna hij de ware diehard aanspoorde de vijfhonderd treden van de Wilhelminaberg te beklimmen. ‘De ultieme Pinkpop-bedevaartganger gaat op z’n knieën.’ OOR toog naar Landgraaf en trof daar geen Peppers, geen Post Malone, geen Guns N’ Roses, maar de leegte, de stilte en de rust.

Er is geen muziek. Niet op het station in Heerlen, waar de meute nu normaal gesproken de trein uit zou rollen. Niet op het perron van Landgraaf, dat vorig jaar nog fungeerde als roze loper voor de jubileumeditie. Niet op de Koeweg en de Stenen Brug, waar je vanuit de verte de eerste verwaaide flarden had kunnen horen. Niet op de Einsteinstraat, waar de kraampjes altijd staan. Niet op de Hofstraat, waar het rumoer van Camping A alleen wordt overstemd door opgewonden muziekfans, op weg naar de ingang. We gaan naar Pinkpop! Wat een gevoel is dat. En een gemis, als je daar loopt, terwijl er geen muziek is.

Op het terrein zelf is een minuut stilte aan de gang die eeuwig lijkt te duren. Het is vrijdagmiddag, even voor drieën en over een paar minuten had Nu Of Nooit-winnaar Elle Hollis de 51e Pinkpop moeten aftrappen. Op de plaats van de tent ligt alleen een rij omgewaaide verkeerskegels. En er staat een eenzaam wagentje: apotheek, zo lezen we. Wel eerste hulp dus, maar geen podium, geen muziek, geen Elle Hollis. Up next: niét het jaarlijkse welkomstwoord van Jan Smeets, al kunnen we ‘m inmiddels wel dromen: veel drinken, goed smeren en vergeet je roze hoedje van Amnesty International niet!

Ach ja, de roze hoedjes… Er is echt geen stippeltje roze te bekennen, turend over het immense veld – vanaf een roze bankje op de verhoging, dat dan weer wel. Achter ons wacht het standbeeld van mister Pinkpop voor het enorme gesloten hekwerk, op publiek dat niet komen zal. De Kalm Aan Laan, even verderop, heeft er nog nooit zo rustig bij gelegen. Links in de verte, achter de hellende bocht van de oude drafbaan, de lege plek van het tweede podium. Normaal zo’n eind sjouwen, nu lijkt het juist héél dichtbij. Pal voor onze neus het gapendste gat: de Mainstage.

Ach ja, de Mainstage. Er is nog nét tijd voor nadere inspectie. Een geäsfalteerd vierkant met wat markeringen is het enige spoor van de immense bühne. Frusciante zou er vanavond gestaan hebben, de snaren verstrengeld met die van Flea. En zaterdag Post Malone. En zondag Axl Rose en Slash. Eddie Vedder is hier ergens neergekomen, in ’92. Twee jaar later beefde deze grond onder Rage Against The Machine. The Boss was here. Mick en Keith. Sir Paul – zónder Yellow Submarine, al had die nu niet misstaan, in deze sea of green. Want Pinkpop is vandaag niet roze of wit of zwart of wat dan ook: groen is de kleur. En ze zijn met miljarden.

Plots is daar geluid, héél in de verte. Bong. Bong. Bong. Drie keer luidt de kerkklok van Schaesberg. Tijd om te beginnen? Nee, om weg te gaan. Pinkpop 2020 bestaat niet en behoeft dan ook geen bezoekers, al is het er maar één. Zoals ieder jaar kijken we bij de uitgang nog eens om, op zoek naar De Herinnering. Stil blijft het, maar een windvlaag zet het veld plots in beweging. Het gras viert z’n eigen feestje, juichend in de zon. We laten de sprietjes met rust. Patience kan nog even wachten. En een jaartje is soms sneller om dan een minuut stilte.

Nu alleen die berg nog, want zonder de Hooijer-challenge was deze spontane Pinkpop-pelgrimstocht er niet gekomen. Vijfhonderd treden omhoog – en dus ook weer naar beneden. Het begin is goed: Porch spookt door het hoofd, de eerste twee flights worden vlot genomen, de zon kruipt even achter een wolk, de bries blijft. Plots is daar wéér geluid, ditmaal van héél dichtbij. Krak. Krak. Krak. Op de 51e tree geeft de linker enkel de geest. Voet kaputt, net als op Pinkpop 2017. Eerste hulp, please! Weet iemand hier een apotheek? Stilte alom. Leegte vervult de ziel. In de verte geeft een onzichtbare Slash een luchtgitaarsolo die nooit gehoord zal worden. De ultieme Pinkpop-bedevaartganger gaat op z’n knieën. En Pinkt een popje weg.

Gezien: vrijdag 19 juni 2020, Landgraaf (met dank aan Buro Pinkpop en Megaland)

Fotografie: Willem Bemboom

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket
abo-actie

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket

OOR deelt uit! Neem een halfjaar- of jaarabonnement op OOR en kies je eigen cd-pakket. We hebben de keuze uit ...
Een halve eeuw zonder Jimi Hendrix: zijn 20 beste nummers
special
jimi hendrix

Een halve eeuw zonder Jimi Hendrix: zijn 20 beste nummers

Jimi Hendrix schuift in 1969 aan bij de Dick Cavett Show in een blauwe kimono. Het kledingstuk lijkt op een ...
'Juist het politiek incorrecte maakte de Stones leuk'
muziek in coronatijd

‘Juist het politiek incorrecte maakte de Stones leuk’

Ook voor de popmuziek zijn het ongekende tijden. In dit blog signaleert en bespreekt OOR-columnist Hooijer de ontwikkelingen in de ...

Recensie: Toch in Landgraaf: groen is de kleur van Pinkpop 2020 (festival) | OOR