concert

Pinkpop dag 2: tekens van boven

De 49ste editie van Pinkpop vindt dit weekend weer plaats in Landgraaf en OOR is alle drie de dagen van de partij. Zowel op het veld (je vindt de OOR-stand, inclusief signeersessies, naast de IBA Parkstad Stage) als middels de pen, bezorgen wij je alle highlights van Nederlands grootste festival op een presenteerblaadje. We zijn aanbeland bij dag 2, met onder meer Foo Fighters, Noel Gallagher’s High Flying Birds en A Perfect Circle.

Waterig zonnetje, een graad of 23 en een programmering die daar bij aansluit, op deze tweede Pinkpopdag. Eigenlijk is Walking On Cars een dag te laat: dat hadden we gisteren moeten bedenken, in alle files en parkeerchaos. Die blijft vandaag uit, het veld lijkt sowieso wat minder intens belegerd van opener tot headliner, hoewel het bezoekersaantal niet wezenlijk verschilt van gisteren. Over die opener gesproken: in 2016 hadden deze Ieren een hitje met Speeding Cars, een nummer wat je ook makkelijk aan zou kunnen zien voor een track van Kensington of Dotan. U begrijpt, dit vijftal moet het niet hebben van zijn originaliteit. Waarvan dan wel? Van het feit dat ze behoorlijk goed zijn in stadionklare softrock-nummers, misschien. Of van het slaapkamerposterwaardige uiterlijk van frontman Patrick Sheehy. Of, allicht het belangrijkste, omdat ze uit dezelfde hoek van Ierland komen – en ook muzikaal uit hetzelfde vaatje tappen – als subheadliners The Script. Toeval? Probably not. Toegegeven, het gaat bij deze band nog iets minder om het grote gebaar en effectbejag en meer om de liedjes, waardoor het op zich wel aangenaam wakker worden is, zo op de zaterdagmiddag. Nu is Walking On Cars nog goed te pruimen, maar als de band net zo’n groei doormaakt als hun evenknie, is het over een jaar of vijf op ditzelfde podium waarschijnlijk strontvervelend.

Dan snel door naar de Brightlands Stage voor enerverender kost: het hyperactieve Britse gezelschap Marmozets. Deze jonge honden speelden met hun mix van punk, post-hardcore en pop al menig (festival)podium aan gort. Toch slaat het in Landgraaf vanmiddag niet direct aan. Aan de band zelf ligt dat in ieder geval niet: frontvrouw Becca Macintyre schreeuwt al vanaf minuut één de longen uit haar lijf en ook de rest van de band – die onder meer bestaat uit haar twee broers – barst haast uit zijn voegen van de energie. Voor maximale impact is de tent waarschijnlijk vooral wat te groot en te heet. In de kleinere (en luchtigere) Stage 4 was de vlam misschien wel direct in de pan gegaan, nu blijft dat bewaard tot een paar kleine momenten. Een vlammend Move, Shake, Hide bijvoorbeeld. De soms wat matte ontvangst deert de band overigens geen moment, die geven toch wel alles wat ze hebben. Daarom is het ze ook des te meer gegund dat het feest op het einde toch loskomt, als Becca het publiek de opdracht geeft om massaal op elkaars schouders te klimmen. Een oproep waar massaal gehoor aan wordt gegeven, met een euforische sfeer bij afsluiter Fatal System Error tot gevolg. Band blij, publiek blij, iedereen blij. En nét op tijd is immers ook op tijd.

Helaas wordt het ons na die energiestoot niet gegund op een zelfde voet verder te gaan, want het is tijd voor Miss Montreal. Laten we dit voorop stellen: Sanne Hans is een prima singer-songwriter en komt ook vanmiddag weer behoorlijk innemend over, maar de show is niét vooruit te branden. Sanne spreekt het publiek toe alsof ze een klas vol kleuters voor zich heeft staan. Dus gaat het een uur lang zo. Willen jullie meezingen? Nu alle vuisten in de lucht! Kennen jullie Nielson nog? Die is er vandaag overigens niet, maar zijn partij in Hoe wordt vervuld door de gitarist, die erg zenuwachtig is, dus of we hem alsjeblieft wel een warm applaus willen geven. Die kneuterigheid is na een kwartier al doodvermoeiend, laat staan een heel uur. Miss Montreal gaat echter onvermoeid door en bestempelt alles, maar dan ook alles, als ‘hartstikke leuk’. Tof! Ondertussen draait Dave Grohl zich waarschijnlijk om in zijn, uh, kleedkamer en komt door de overload aan publieksparticipatiemomentjes geen enkel nummer echt over. Hartstikke leuk hoor, maar op een willekeurige, gezellige Limburgse braderie komt dit een stuk beter tot zijn recht.

Electro meets retro – laten we het voor het gemak now-tro noemen – is het handelsmerk van Parov Stelar. Een basis van eigentijdse beats, een stevige zweem ouderwetse swing eroverheen en je hebt een formule waarop het moeilijk is om stil te blijven staan. De Oostenrijkse producer heeft de kip met de gouden eieren in handen (waarschijnlijk staat ie keurig naast hem, onzichtbaar in de verhoogde dj-booth) en weet de IBA Parkstad Stage midden op de dag flink in beweging te krijgen. Parov Stelar overdondert niet maar pleaset, de doseringen zijn precies afgemeten en zowel de zangeres (laten we haar voor het gemak Caro Stelar noemen) als de drie ondersteunende blazers dienen vooral het concept, stijlvol en swingend, maar zonder echte smoel. De paar duizend man op noord deert het weinig: de voorste helft gooit de handjes gewillig de lucht in, terwijl men achterin lounget dat het een lieve lust is. Roseetje erbij, vleugje wind in de haren, oogjes dicht en je waant je op het Groene Strand van Terschellings Oerol. Doen we de ogen weer open, dan lijkt het plots net of er een ooievaar op de nok van het podium is gaan zitten. Krijgt iemand hier er soms eentje bij? Is there a bun in the oven? Het Pinkpopmeisje bloost er een beetje van. Maar mocht ze ons iets te vertellen hebben (er gaan geruchten over een vierde festivaldag, volgend jaar, tijdens de vijftigste editie), dan horen we dat vanzelf wel.

Zou Nothing But Thieves ook zo populair in ons land geweest zijn als hun grootste hit niet Amsterdam, maar Warsaw of Edinburgh had geheten? Aangezien ze echt alleen in Nederland een Mainstage en AFAS-waardige act zijn, lijkt het erop dat dat toch vooral aan hun binding met onze hoofdstad ligt. Daardoor is de band ook wel érg snel gegroeid, want Nothing But Thieves is eigenlijk nog helemaal niet klaar voor het Pinkpop hoofdpodium. Ze doen enorm hun best, de zang van Connor Mason verwaait echter dikwijls in de geluidsmix. Niks mis met die zacht-hardstructuur in de meeste nummers, maar dan moet het geluid niet zo afgesteld staan dat de zachte gedeeltes klinken als een instrumentale post-rockband. Nu moet je weten dat hij iets zingt in een nummer als Broken Machine om het ook echt te kunnen horen. Hierdoor beperkt de reikwijdte van het optreden zich tot de eerste paar rijen en grijpt de rest van het veld vooral de gelegenheid om even gezellig bij te praten. Als de band in het slotstuk met de galmende ballad Sorry, Led Zeppelin-cover Immigrant Song en natuurlijk Amsterdam als afsluiter de volumeknop op elf zet, komt het geheel eindelijk wél aan, maar dat is dan eigenlijk te laat. En nét te laat is nog altijd te laat. Nog een paar jaartjes doorgroeien, jongens, en dan doen we dit op dezelfde spot nog een keer over.

A Perfect Circle keerde onlangs na lang wachten terug met het eigenzinnige Eat The Elephant, al is het nog niet zo lang geleden (2016) dat we frontman Maynard James Keenan op ditzelfde podium zagen met zijn andere band Puscifer. En mocht Keenan nóg meer bands hebben, dan wordt daar in ieder geval met geen woord over gerept in het APC-universum, dat inmiddels ook alweer bijna twintig jaar op eigen kracht opereert. Frontman is overigens een groot woord: blikvanger is ie zeker, al komt de eigenzinnige Keenan niet van z’n zangpodiumpje midden-achter af. En het aanschouwen van de wijnmakende progmetalmagiër in actie is een belevenis op zich. In een paarsig pak gestoken, blonde vlechten in het wilde weg op het hoofd geplakt en de ogen omrand met zwarte schmink bedreigt, bestookt en bezweert Keenan de wereld om hem heen. Soms doet ie een regendans, in de maat, uit de maat, overdwars in het kwadraat. Dan weer lijkt het of hij een komeet aanroept, de handen ten hemel heffend, maar de titanenstrijd tussen Keenan en de kosmos vindt hoe dan ook plaats op de vierkante meter, terwijl hij het al even enigmatische songmateriaal van Billy Howerdel (met tevreden grijns rechtsvoor) de ether in dirigeert. Binnen het uurtje dat APC gegund is, levert het verzoeken van de goden in ieder geval resultaat: na een intrigerend doch ingehouden startschot gooit Howerdel in de finale alle sluizen open en blijken nieuwe stukken als TalkTalk en The Doomed een passende voorbode van de mini-apocalyps in de vorm van AC/DC’s Dog Eat Dog en publieksfavoriet The Outsider. Of het echte einde der tijden ook nabij is, zal de rest van de dag leren. A Perfect Circle ging in ieder geval als een meteoor op ramkoers.

Het lukt het Nederlandse hiphopcontingent vandaag beter de eer hoog te houden dan gisteren, al speelt Sevn Alias (gestoken in helblauw trainingspak van het Nederlands elftal) de tent in een uurtje tijd ondanks goede bedoelingen toch half leeg. In Stage 4 is het meteen daarna wél raak, en goed ook: De Likt heeft besloten dat de uitpuilende tent in de fik moet en daar bovendien de nodige aanmaakblokjes voor meegenomen. Vaak zijn de ingecalculeerde momentjes erg vermakelijk, alleen wanneer 3FM-DJ Frank van der Lende on-stage een tattoo bij Jordy mag zetten, haalt dat de vaart wel erg uit de show. Hebben de ras-Rotterdammers dit soort grootschalige gimmicks (er is ook een sit-down, een dansje van de toetsenist en het ontelbare gecrowdsurf van Jordy) nodig? Welnee, om de tent af te breken volstaat hun gebruikelijke spervuur aan electroclash-hiphop nummers en de waanzinnige energie van hun frontman ook al. Vooral Bloed Aan De Muur, het op schurende gitaren leunende Cocaine Cowboy en Ja Dat Bedoel Ik zijn sloopkogels van jewelste, maar eigenlijk zit er op muzikaal gebied geen enkel inkakmoment in. Dat De Likt dit soort uitzinnige shows inmiddels op routine doet, mag de pret niet drukken. Het Rotterdamse sloopbedrijf heeft zijn werk weer goed gedaan. Om de headliner van vanavond te parafraseren, done, done and on to the next one.

Was de show van De Likt bij vlagen wat gescript, de show van The Script is ronduit gelikt.  Het duurt even voor we ver genoeg het veld op zijn gelopen om het geweld van Stage 4 uit het gehoor te krijgen – en dat het blikkerige geluid wat de mega-populaire Ierse band voortbrengt nogal verwaait helpt ook niet om ons, na drie eerdere Pinkpop-shows, nu wél te overtuigen. Spiegelen we Danny O’Donoghue (die overigens steeds meer op Brian Molko lijkt) aan de frontman die gisteren deze slot vervulde (Snow Patrol’s Gary Lightbody), dan zien we meer energie maar minder gewicht, vorm versus inhoud, al komt The Script als winnaar van dit (Noord)-Ierse onderonsje uit de bus, simpelweg omdat ze naar de mensen toé spelen. En dat het veld bomvol staat, rechtvaardigt de zoveelste terugkeer van dit luchtledige fenomeen dan toch.

We lopen snel door naar noord, om een goede plek in te nemen voor de elder statesman of rock & roll. Wat schetst echter onze verbazing: ook als de Script-gangers na een klein kwartier zijn ingehaakt, is het veld lang niet vol. Waarom loopt Pinkpop niet warm voor Noel Gallagher en zijn High Flying Birds? Nu zowel Noel als zijn jongere broer weer volop toeren, lijkt het alsof er iedere maand wel ergens een Gallagher te zien is; misschien is dat het. Na de swingende opener Holy Mountain zijn Noel en band goed op stoom, al weten ze die energie niet het hele optreden vast te houden. Dat ligt voor een groot deel aan de setlist. Noel mag natuurlijk spelen wat hij wil en hoeft echt niet alle Oasis-klassiekers af te werken, maar als je de aandacht van een festivalpubliek vast wil houden terwijl het zoeken van een goed plekje bij Dave Grohl en consorten lonkt, mag de songkeuze toch echt wat scherper. Het handjevol fanatieke Oasis-fans vooraan is dolgelukkig met The Importance Of Being Idle en Half The World Away – plus het feit dat ook Gem Archer en Chris Sharrock uit de laatste Oasis/Beady Eye line-up present zijn. Jammer alleen dat ze de boel zo plichtmatig brengen, het zou niet uit moeten maken of je nou een uitzinnige menigte voor je neus gewend bent of een halfvol grasveld in Limburg. Net als we willen concluderen dat Noel gewoon geen zin heeft om zijn publiek te pleasen vanavond, schallen daar toch de eerste noten van Wonderwall door de speakers. Don’t Look Back In Anger komt niet snel daarna. Het is helaas te laat: als Noel afsluit met All You Need Is Love is de grote leegloop reeds een feit. Dat beeld kennen we, liefst wel een dag later met vuurwerk en een schorre Jan Smeets als decor.

Eindbaas, anyone? Wat hielden we ons hart ook dit voorjaar weer vast: twee weken geleden zagen we Dave Grohl schor als een kraai de headlineshow van de Foo Fighters op Rock Am Ring inkorten. En dan stond vorige week ook Ullevi, het stadion in Gothenburg waar ie drie jaar geleden daags voor Pinkpop z’n been brak, nog eens op het program. But Grohl survived en daar staan ze dan, de Foos, op volle oorlogssterkte, om de afzegging van 2015 alsnog goed te maken. Na tien tellen is al duidelijk dat Pinkpop de Foos heeft vergeven. Onder een gierend gitaarsalvo stormt Grohl de bühne op, rent heen en weer over de flanken en heeft Pinkpop bij de eerste ‘heeeeeeeyyyyyy!!!!!!’ al ingepakt. Er zullen nog veel van dit soort oerkreten volgen in de komende tweeënhalf uur. Wie zichzelf spaart, krijgt nooit rente en de totale overgave, iedere avond weer, is na 24 jaar en vele, véle van dit soort festivalshows het handelsmerk van de band.

Waar Eddie Vedder en Pearl Jam er gisteravond het eerste uur nog flink aan moesten trekken, schopt Grohl de kar dus, as ususal, bij opkomst reeds om. Run, All My Life, Learn To Fly en The Pretender vormt het ziedende openingsblok en we voelen ons als in een snelkookpan. Een snelle scan van het podium, voor zover de omnipresente en hyperactieve Grohl dat toelaat, leert ons dat er nu ook achtergrondzangeressen aan het totaal zijn toegevoegd. Foo Fighters en achtergrondzangeressen, huh? Maar als de dames The Sky Is A Neighbourhood, van laatste album Concrete And Gold, gloedvol naar een hoger plan tillen valt het kwartje. Over kwartjes gesproken: in het middenstuk lijken de Foos wel een jukebox. Tijdens de langgerekte band introductions komt een bonte stoet aan classics voorbij, sommige in snippets (Another One Bites The Dust, Blitzkrieg Bop, een verbastering van Jump en Imagine, door Dave welbewust ‘Dutch music’ genoemd), anderen in z’n geheel. Chris Shiflett mag zich uitleven op Alice Coopers Under My Wheels, Taylor Hawkins pakt de zangmic tijdens Under Pressure, terwijl Dave tot genoegen van het publiek, achter de drums kruipt. Leuk en aardig, alle ongein over en weer, maar hebben de Foo Fighters dit langgerekte intermezzo (ook The Pretender en Rope waren al flink uitgemolken met solo’s en breaks) wel nodig? ‘Tweehonderd songs’ heeft de band in huis, zo pocht Grohl zelf nog. Bovendien zijn de Foo Fighters voor de mensen op het veld na al die jaren toch net zo groot en legendarisch als de helden die ze nu in extremis eren. Ook de bijna traditionele verrassing aan het eind van het tribute-blokje blijft uit. Florence kreeg twee dagen geleden Guns N’Roses nog voor de kiezen, Landgraaf moet het doen met ene Mike, die als komisch intermezzo het podium opgehaald wordt om in Wheels te worden toegezongen.

Van komisch naar kosmisch – het scheelt maar één letter. Foo Fighters is vernoemd naar de onverklaarbare verschijnselen die piloten in WOII in de lucht waarnamen. En terwijl Grohl z’n blik gericht heeft op onze Mike, wordt rond kwart over elf in heel Nederland een vallende ster waargenomen, van noord naar zuid, zo groot als de volle maan, met veelkleurige staart. En ook in Landgraaf raast ie door de hemel, haast lijnrecht boven de Mainstage. Met de complimenten van Maynard James Keenan, wellicht? In 2011 trokken de Foos al een flinke regenboog uit de hemel, ditmaal is het teken van boven nog symbolischer: het is alsof ie inslaat in het podium, de band uit de treuzelstand schudt en aanspoort tot een even vlammende finale als hun openingssalvo. Breakout, Best Of You, Times Like These en Everlong laten de Foo Fighters weer shinen zoals ze dat best de hele avond hadden mogen doen. De gevallen ster van 2015 staat gelukkig weer overeind en geeft de tweede Pinkpopdag het overdonderende slot dat ’t nodig had. Van droog weer tot ooievaar tot shooting star, de hemel is het festival tot nu toe goed gezind. Nu maar hopen dat we morgen een planeet zien die alle andere sterren doet vergeten…

Door Willem Bemboom en Reinier van der Zouw / Fotografie: Paul Barendregt

Gezien 16 juni 2018, Megaland, Landgraaf

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Genadeloos Tool neemt de tijd in de Ziggo Dome
concert
Tool

Genadeloos Tool neemt de tijd in de Ziggo Dome

Tool-boegbeeld Maynard James Keenan was de afgelopen jaren relatief vaak op de Nederlandse podia te bewonderen. Twee keer op Pinkpop, ...
Fatal Flowers live: De epiloog van het jongensboek
concert
The Fatal Flowers

Fatal Flowers live: De epiloog van het jongensboek

De reünietour van The Fatal Flowers is in volle gang, met nog een week te gaan voor de twee afscheidsconcerten ...
Loose Ends Festival
concert
Fontaines D.C.

Loose Ends Festival

Op voorhand vonden we Loose Ends al de leukste nieuwkomer aan het festivalfront en met - misschien wel iets te ...

Recensie: Pinkpop dag 2: tekens van boven (concert) | OOR