concert

Prophets Of Rage: voor al uw feesten en partijen

Wie vandaag de dag om zich heen kijkt, ziet waarschijnlijk genoeg om boos over te worden. Sterker nog, bijna iedereen is ook wel ergens boos over. Over zwarte piet, over seksuele intimidatie, over de Amerikaanse dan wel Nederlandse politiek, óf – als je zo iemand bent die niks beters te doen heeft dan de hele dag op Facebook-berichten van grote nationale nieuwsmedia te reageren – over dat andere mensen zich boos maken over eerdergenoemde zaken. Prophets Of Rage, het samenwerkingsverband tussen de ritmesectie van Rage Against The Machine, B-Real van Cypress Hill en Chuck D en DJ Lord van Public Enemy had dus geen beter moment kunnen kiezen om 013 aan te doen. Er is immers niks beter dan een portie fijne rap-rock om je woede tegen alles en iedereen te verwerken.

Als de band na een veel te lang DJ-intro aftrapt met het Public Enemy-nummer waar de bandnaam vandaan komt ,lijkt het even alsof de heren vanavond een gooi doen naar een herhaling van Pinkpop 1994. Toen stond Rage Against The Machine in Landgraaf en werd er zo hard gesprongen dat het de schaal van Richter het registreerde. Het gevoel van gezamenlijke ontlading in de direct ontploffende zaal is groots, eindelijk kan er weer onvervalst meegebruld worden met politiek beladen krakers als Testify en Guerilla Radio. Publiekmenners Chuck D en B-Real hebben de zaal dan ook al snel in hun zak, dus gaan na vrijwel ieder nummer alle vuisten de lucht in en kan eerstgenoemde zijn uitroep van ‘Let’s make The Netherlands rage again!’ rekenen op massaal gejuich.

Toch mist er iets vanavond, en dan bedoelen we niet alleen maar Rage Against The Machine-frontman Zack De La Rocha. Hoewel er door het ontbreken van zijn Mickey Mouse-vocalen ook wel een deel van de charme van de Rage-nummers ontbreekt, vervullen Chuck D en B-Real zijn rol met verve. Nee, wat vooral mist is een gevoel van daadwerkelijke woede. Natuurlijk zullen de heren niet te spreken zijn over het politieke klimaat in hun thuisland, maar in de jaren negentig wisten zowel Rage als Public Enemy en Cypress Hill die onvrede nog om te zetten in nummers met zoveel energie en woede dat je bijna zou gaan geloven dat ze eigenhandig een revolutie konden ontketenen. Anno 2017 krijgen we bij het luisteren van de Prophets Of Rage-plaat die het gezelschap afgelopen september uitbracht het gevoel dat de heren pas echt zullen gaan ragen als er na afloop van dit geintje geen flink bedrag is bijgestort op hun bankrekening.

Dat het select aantal nummers dat van die plaat voorbijkomt – vrij vormeloze songs vol gekunstelde rijmelarij als ‘no hatred, fuck racists!’ – niet tot de hoogtepunten behoren zal dan ook niemand verbazen. Het is een groter probleem dat de onsubtiliteit die deze nummers kenmerkt afstraalt op enkele van de Rage-tracks die vanavond de revue passeren. Zo is Hail To The Chief nog altijd een knaller van jewelste, waarvan de impact ietwat teniet gedaan wordt door B-Real die het nogal kinderachtig opdraagt aan ‘Pence, who makes no sense’ en het kolderieke aanzicht van Chuck D die het hele nummer lang vrolijk de Hitlergroet staat te doen. Het is dan ook veelzeggend dat de euforie die aan het begin in de zaal ontstond vrijwel alleen wordt geëvenaard bij nummers zonder al te veel poespas, zoals Public Enemy’s Fight The Power of een snoeihard Know Your Enemy.

Naast deze momenten is er helaas ook dikwijls een moment waarop de vaart er compleet uitgaat. Naast de nieuwe nummers is de grootste boosdoener op dat vlak een door Chuck D en B-Real uitgevoerde medley van een aantal hiphop-klassiekers. Leuk en aardig allemaal jongens, maar de revolutie voert zichzelf niet. Datzelfde geldt in principe ook voor het instrumentale eerbetoon aan wijlen Chris Cornell in de vorm van Audioslave’s Like A Stone, maar dat komt tenminste oprecht over en geeft nog een extra kans aan gitaargrootheid Tom Morello om zijn kunsten te vertonen. Het is heeriljk om te zien hoe hij de meest schurende solo’s met een lach op zijn gezicht moeiteloos met één hand op de zaal af kan vuren. Ook de overige twee Rage-bandleden doen het meer dan verdienstelijk, je zou haast hopen dat ze Zack De La Rocha’s telefoonnummer nog ergens in een laatje hebben liggen.

Want natuurlijk is het bordje FUCK TRUMP, dat Morello achterop zijn gitaar heeft geplakt, oprecht. Je ontkomt alleen de hele avond niet aan het gevoel dat het niet echt iets gaat bereiken. Prophets Of Rage is een opgefokte feestband die je makkelijk op het hoofdpodium van ieder festival kan zetten om de boel af te breken, geen groepje revolutionairen die daadwerkelijk de wereld gaan veranderen. Als B-Real afsluiter Killing In The Name vervolgens aankondigt als ‘the most dangerous song of them all’ moeten we ook eventjes een lachje onderdrukken, maar als duizenden keeltjes vervolgens uit volle borst ‘fuck you, I won’t do what you tell me!’ staan te scanderen, zijn we toch wel weer blij dat deze band, al is het dan in een wat verwaterde vorm, nog steeds op podia staat. Zo is de revolutie die Prophets Of Rage vanavond voert een vrij inhoudsloze, maar wel eentje met het hart op de juiste plaats.

Fotografie: William van der Voort

Gezien: 16 november 2017, 013, Tilburg

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nieuwe keuzes!
abo-actie

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nieuwe keuzes!

OOR deelt uit! Neem nu een halfjaar- (€34,-) of jaarabonnement (€66,95) op OOR en kies je eigen doldwaze cd-pakket uit. We ...
Simulation Theory
album
Muse

Simulation Theory

De tijd dat de internationale pers laaiend enthousiast stond te wachten op een nieuw album van Muse is al een ...
The Beatles (The White Album)
album
The Beatles

The Beatles (The White Album)

In februari 1968 trokken The Beatles naar Rishikesh in India om daar deel te nemen aan een cursus meditatie bij ...

Recensie: Prophets Of Rage: voor al uw feesten en partijen (concert) | OOR