concert

Pukkelpop dag 1: The War On Drugs, Shellac, Bonobo e.a.

We gaan al zappend tussen de acht podia en de andere verscholen plekjes op zoek naar de opvallendste optredens, trends en feiten van editie 33 van Pukkelpop, gehouden op een maar weer eens vergroot terrein in Kiewit, Hasselt (België).

Beste bediening: op de festivalweide
Pukkelpop is al vele jaren het Vlaamse alternatief voor het overigens ooit naar het festival in Hasselt gemodelleerde Lowlands. Voor tieners uit Nederland: in België hangt er een bordje in het Pukkelpopcafé met als opschrift: Wij schenken geen alcohol aan mensen onder de 16 jaar. Het is daar dus nog prettig zat worden, met die speciaal biertjes, ook als je 16 of 17 jaar bent, al denken sommigen daar vanochtend vast anders over. Lowlands is qua randprogrammering en feestelijkheden, buiten de bands en dj’s om, Pukkelpop in de loop der jaren ver voorbijgestreefd. Maar de Belgen zijn aan een inhaalslag bezig! Zo zijn er tal van kunstwerken om in te klimmen, is er een prima verzorgde foodcorner met foodtrucks, maar kun je ook elders op de weide plots op een chique manier bediend worden door obers in kostuum die een kleedje onder je frietbakje leggen.

Het strafste optreden op de Mainstage: The War On Drugs
Wat waren de optredens van deze Amerikaanse band (met toen nog Kurt Vile binnen de gelederen) legendarisch, in die kleinere tenten, een aantal jaren geleden. Wat was de doorbraak daarna, dankzij het album Lost In The Dream (2014) meer dan terecht. Ook nu nog is de single Red Eyes nog altijd de grootste lieveling van de compleet volgestroomde area voor de Mainstage waar de band nu op mag spelen. Dat gaat zanger/gitarist Adam Granduciel overigens prima af.

Voor de een is hij een soort nazaat van Dylan, voor de ander van Springsteen en weer anderen horen er soms meer Neil Young in, allemaal oudere waarden. Het valt ook in Hasselt op dat The War On Drugs vooral een machtig eigen, uit duizenden herkenbaar geluid heeft, met breed uitwaaierende gitaarpartijen, mooie zanglijnen en in de meer uptempo songs een ongemeen strak voortdenderend ritme. Daarnaast heeft de  groep een hele fraaie gevoelige kant. Die komt het meest tot zijn recht in het ook live bloedstollend mooi gespeelde Thinking Of A Place, afkomstig van het album A Deeper Understanding (2017). Granduciel ziet er met zijn lange wapperende haar en die wat verlegen ogen wat schuchter uit. Alsof hij wil dat wij er maar weinig hoogte krijgen van wat er in hem omgaat. Laat hem toch zijn gang maar gaan, want in Hasselt levert hij met zijn band wel mooi een nagenoeg perfect optreden af. En niet alleen voor de ouwe lullen in het publiek.

Het meest old school: Shellac
De tijd dat er voornamelijk dansend naar hun schoenen kijkende vleermuizen aan hun trekken kwamen ligt ver achter ons. Toch staat er in de Club een artiest die ruim dertig jaar hiervoor, op een van de eerste edities, ook op het affiche stond: Steve Albini. Toen als voorman van Big Black en songs van het alles verschroeiende Atomizer, nu met Shellac, een trio dat de drumcomputer van Big Black verving door een hard slaande mens van vlees en bloed. De muziek bleef confronterend, scherp (ook qua gitaargeluid) en compromisloos.

Albini maakte naam als producer van onder meer Nirvana, Pixies, PJ Harvey, The Ex en Cocaine Piss. Van die laatste Belgische noiseband naar zijn hart draagt hij een T-shirt en spoort hij zijn publiek aan ook eens naar hen te gaan luisteren. Albini zelf blijft ook in Hasselt zijn eigenzinnige kijk op post hardcore etaleren. Hard, meedogenloos en met een niets ontziend geluid waarin ook zijn ritmetandem hoofdrollen voor zich opeisen. Zij zijn het die de machine draaiende houden waar overheen Albini tot uitbarsting kan komen. Hij hoort tussen de songs door ook de pompende dansbeats van de Boiler Room. Hij zegt: Zo voelt het dus als je in een oud appartement naast een nachtclub woont. Shellac heeft ook de oplossing voor het géén toegift hoeven/willen geven. Ze breken het drumstel af tot de drummer in de lucht mept.

De grootse hit: Human van Rag‘n’Bone Man
Gevoelige 33-jarige Brit met stevige baard, inkt tot in zijn gezicht en met de letters S.O.U.L. op zijn vingers getatoeëerd. Een modern vorm van gospel brengt hij soms. En veel soul inderdaad op de dag dat Aretha Franklin komt te overlijden en ook Win Butler van Arcade Fire haar eert door te spreken over de allergrootste, waar andere soulartiesten slechts bij in de schaduw staan. Rory Charles Graham (Rag ‘n’Bone Man) zal dat beamen. Zijn set blijft vooral wat aan de brave kant, al bezit die man wel een machtige, warme strot om verliefd op te raken. Paar blazers erbij, en natuurlijk een lang uitgerekte 12-inch remix version van de hit Human. De man blijkt ook prima te kunnen rappen trouwens.

Reden voor de grootste volksverhuizing: Dua Lipa
Een uurtje zal het wat leger geweest zijn in de area waar de Dance Hall, de Boiler Room en de Booth geposteerd zijn. Je zult maar geprogrammeerd zijn tegenover de reden voor die massale leegloop van in ieder geval alle bezoekers onder de achttien jaar: Dua Lipa. Ze is eigenlijk ziek, maar treedt toch op, de bikkel. De rij hits dendert over het overvolle terrein. Vooral die met beats van Calvin Harris, One Kiss, doet de zaak ontploffen. Vooruit, een kus voor de juffrouw en een bank vooruit.

Het meeste geneuzel: Grizzly Bear
Intellectuele muziek uit New York. Indiepop, nooit op een standaard manier gearrangeerd of gebracht, bijna nergens catchy genoeg om publiek dat er voor het eerst kennis mee maakt diep te raken. Prima muzikanten, prachtig podium dankzij simpele halve doeken die een machtig landschap suggereren, maar wat een saaie liedjes eigenlijk als je ze niet eerder tien keer hoorde of wars van psychedelica-light en geneuzel in de ruimte bent. Dat de Marquee toch bijna half gevuld is, bij aanvang, heeft de groep te danken aan Volkswagen. De song Two Weeks (uit 2009 alweer) is gebruikt in een commercial van dat automerk en zorgt wel voor de nodige uitstoot. Een ware sjoemelhit.

De beste elektronische band: Bonobo
De maan staat hoog aan de hemel. Het is al een uur na middernacht en die zangeres van Arcade Fire heeft eindelijk haar laatste adem uitgeblazen. Dan rest: feest. Of sfeer. Of beiden! Het optreden van Bonobo voldoet aan alles waar een nachtelijke show op een gerenommeerd festival aan moet voldoen: de elektronisch vormgegeven muziek van de Brit Simon Green (Bonobo) wordt live gebracht met live zang en acht muzikanten (drie blazers, drie maal keys, drums en gitaar) terwijl Green zelf ook nog regelmatig de bassnaren beroert. Meesterlijk, soms zelfs naar moderne jazz neigende partijen de wat tragere stukken, opzwepend vanachter de keyboards met drie (alleen de drummer doet dan nog mee) in de opzwepende passages heftige dansmuziek. Soms chill, soms party. De prachtige visuals en machtige lichtshow zijn net als de muziek van deze gerenommeerde Brit (hij debuteerde al in 2000) mainstage-waardig. Prachtig einde van dag 1 Pukkelpop. Nog twee te gaan!

Fotografie: Marke Tentster

Gezien: 16 augustus 2018, Pukkelpop, Festivalterrein Kiewit, Hasselt (B)

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Metallica volgend jaar naar Johan Cruijff Arena
nieuws
Metallica

Metallica volgend jaar naar Johan Cruijff Arena

Metallica komt naar Nederland. Op 11 juni 2019 speelt de band in de Johan Cruijff Arena als onderdeel van hun ...
The Beatles brengen jubileumversie The White Album uit
nieuws
The Beatles

The Beatles brengen jubileumversie The White Album uit

Om het 50-jarige jubileum van Beatles-klassieker The White Album te vieren, brengt Universal op 9 november een reeks heruitgaven uit ...
OOR Tipt: Left Of The Dial
achtergrond
SONS

OOR Tipt: Left Of The Dial

Left Of The Dial is de laatste aanwinst binnen de Nederlandse verzameling van showcasefestivals. Het Rotterdamse evenement biedt een spannende ...

Recensie: Pukkelpop dag 1: The War On Drugs, Shellac, Bonobo e.a. (concert) | OOR