concert

Pukkelpop dag 1: The xx komt niet over Moderat heen

Pukkelpop zet de vernieuwingen door in 2017. Drie dagen 66.000 bezoekers (uitverkocht), dat is het bewijs van hun gelijk. Dat er dit jaar twee podia sneuvelden, het merendeel van het publiek zit er niet mee. Wel een aantal diehard fans van de hardere rockklanken. ‘Give us back the shelter’ staat er op hun T-shirts te lezen. Hun punkrock is er nog wel, maar verdeeld over de andere podia; klein in de Club, groter in de Marquee of op de Mainstage.

Het andere deel van het terrein is er voor dance, beats en hiphop. Wen er maar aan, Pukkelpop richt zich succesvol op een jonger publiek. Het programmeren van dance was jaren geleden nog een dingetje op Pukkelpop, dat er toch vooral was om jonge, nieuwe indiebands te ontdekken. De Dance tent verscheen, Tiësto kwam, zag en overwon. Wie zich nu in de dance-area bevoegt, waant zich in een dependance van Tomorrowland. Ook de skihutklanken die ons bij aankomst tegemoet komen vanaf de Petit Bazar waren in de tijd van The Ramones en Sonic Youth onbestaanbaar. Maar The Ramones zijn dood. Lang leve Moderat en Mura Masa!

Wie echter als trouwe oude bezoeker een route uitstippelt hoeft weliswaar minder te zien, maar komt ook in 2017 nog prima aan zijn trekken. Onze route start bij Girls In Hawaii. De Waalse band komt maar moeilijk van ’t stempeltje Grandaddy af, toch bewijzen ze opnieuw met een geweldig optreden een van de beste Belgische bands van dit millennium te zijn. Wat zijn die nieuwe liedjes (album in september) weer stuk voor stuk geweldig. Mooi, sfeervol, stevig, ontroerend, hoog gezongen, knap opgebouwd en verslavend. Antoine Wielemans (gitaar/zang) bedankt het publiek voor de respons van hun vorige doortocht. Dat was toen een van de eerste shows na de dood van zijn broer Denis (drums). I Miss You wordt gezongen, van de rouwplaat Everest. Ook het weinig tot de verbeelding overlatende I’m Not Dead komt voorbij. Het publiek klapt en zingt mee. Noem het therapie, want het gevoel is heel dubbel. Magnifieke band!

Nog meer Belgen mogen op dag 1 nieuw werk voorstellen. Op de Mainstage speelt Faces On Tv nagenoeg alleen niet verschenen songs, Intergalactic Lovers (vreemd genoeg voor het eerst op Pukkelpop) vermengt nieuw werk van het in september te releasen album met een ‘Best Of’. Zangeres Lara Chedraoui dartelt over het podium en laat zien en horen dat de band klaar is voor het grotere werk. De popsongs zijn catchy, haar presentatie is ontwapenend en haar stem is geweldig.

Over geweldige stemmen gesproken. In de afgeladen Club mag het 20-jarige Antwerps/Egyptische talent Tamino optreden. Het gaat razend snel met deze tot vervelends toe met Jeff Buckley vergeleken zanger. Zijn stem kan hoog, zijn stem kan alles. De veelal trage songs, met soms alleen gitaar en zang, komen binnen, maar de aanwezigheid van drums en toetsen zijn uiterst welkom. Tamino moet tijdens zijn stille liedjes op Pukkelpop dealen met gillende meiden. Je zou er ‘insane in the brain’ van worden. Of kwamen die klanken vanaf de gelijktijdig op de Mainstage actieve Cypress Hill doordenderen?

Op de Mainstage geeft daarna Ryan Adams een knallende rockshow af. De weide voor hem mag je matig gevuld noemen, maar daar maalt de onverschillig, wild ogende Adams niet om. Hij geeft een optreden weg dat in een club verschroeiend moet zijn geweest. En wat een voorraad memorabel goede songs schudt hij keer op keer uit zijn mouw. Hij kan solo heel goed de gevoelige countryjongen uithangen met hartverscheurende liefdesliedjes, er huist ook een ruige rocker met punkattitude in deze bovenmatig getalenteerde Amerikaan met ook hier in zijn rocksongs soms een klein hartje. Een enkele keer (New York, New York) nam hij gas terug, maar voor de rest was het veel razernij. Zijn band (met Hammond) rockte heerlijk mee, de pluchen tijgers op het podium zagen het gelaten aan.

Nog indrukwekkender is het optreden van PJ Harvey in de Marquee. Een naam voor op het hoofdpodium, maar de show hoort inderdaad in een theater of festivaltent. Het saxrijke optreden is heel origineel qua opbouw, songs en visuals. Stilistisch hoogstaand. Ze komt op met een kleien drumband, die als ware het een begrafenisstoet voor al het recente terreur een soort dodendans speelt. Veel werk is er van haar laatste album The Hope Six Demolition Project, maar later in de set volgt ook sterk ouder werk. Down By The Water wordt door het publiek met gejuich onthaald en ook To Bring You My Love krijgt een prachtige uitvoering. Wat wil je met zo’n superband? Daarin zitten onder meer Mick Harvey, Alain Johannes, John Parish en violist Jean-Luc Ponty. Desondanks is een deel van het publiek verward. Zoveel intensiteit zijn ze in deze luchtige poptijden niet meer gewend blijkbaar. Het andere deel van het publiek beleeft een onvergetelijke avond. The Community of Hope. Meesterlijk optreden. 

De show van Solange op de Mainstage is ook memorabel. Ook bij haar optreden is het niet dringen om vooraan te kunnen komen, want daar is haar muziek toch te niche voor. Haar uitstekende band speelt alsof ze in een middelgrote zaal op North Sea Jazz staan, speels, blij vlagen funky, maar met net iets te ingewikkelde patronen in de voor de massa te onbekende composities waarin op een bluesy manier invloeden uit soul, gospel en ook wat jazz doorklinken. Wereldhits ontbreken, maar de choreografie, het licht en het knappe geluid maken dit tot een krachtig statement van een vrouw met mening (haar song Don’t Touch My Hair is helaas opnieuw een actueel nummer over racisme) die weliswaar deels beroemd werd omdat ze de zus van Beyoncé is, maar daar muzikaal absoluut niet op wenst te teren (en helaas ook niet gefotografeerd wenst te worden). Dansen kan ze trouwens minstens even goed als zingen.

In de Club is er tijd voor rauwe, luide gitaren. Ty Segall is in da house, en dat zullen we weten. Hij overschreeuwt zich wel eens, maar als hij dan een lang uitgesponnen gitaaravontuur begint, met ook lekker veel ruimte voor orgelspel daarin, dan is zijn band bij vlagen de opgejaagde garagerock punkversie van The Doors. Heftig optreden met sterke songs!

Het absolute hoogtepunt van de dag speelt zich daarna af in The Marquee. De mannen uit Berlijn, afkomstig uit de formaties Modeselektor en Apparat zijn als Moderat aan hun allerlaatste optredens bezig. De fusie werkte, zorgde voor schitterende albums waarop techno en elektropop samenvloeiden en een groot aantal uitzinnig beleefde optredens, de tijd is blijkbaar rijp voor een break en herbezinning in de oorspronkelijke projecten. Die zullen er met deze ervaringen niet slechter op worden. De van grootse visuals voorziene show op Pukkelpop is er een van zeldzaam hoog niveau. Ook het gemêleerde publiek (de fans vooraan, de positief verraste passanten de tent in sluipend) wordt uiteindelijk uitzinnig. Het geniet bij de mooie zanglijnen en dito stem van Sascha Ring in diens prachtige songs, het danst zich in het zweet bij de heftige techno in de tracks waar het oorspronkelijke Modeselektor de grootste hand had. Hell Is Above! verschijnt er op de schermen. Zo is het maar net. Hier beneden is het feest!

Er valt iets minder frequent te dansen bij de afsluiter van de eerste dag op de Mainstage: The xx. De weide staat zowaar vol in Kiewit. The xx mag dan een kleine metamorfose hebben meegemaakt en op het derde album duidelijk steviger, soms zelfs dansbaar uit pakken, een heel uitbundige, feestelijke afsluiter is het Britse trio allerminst. Na het sprankelende begin volgen al snel ook de trage, sfeerrijke liedjes waarmee ze vanaf het begin van hun carrière uitpakten. Ze worden of meegezongen, of met de ogen dicht in trance beluisterd, of beloond met een gaap, want wie ze niet kent of fan is vindt die songs zo dik na middernacht behoorlijk saai op wat in hun ogen en oren een feestje had moeten worden. Zachtaardige trage postpunk, iele gitaarlijntjes, basic bas-spel en gevoelige zangpartijen van de jarige Romy en Oliver. Doemdenken in liedjes verpakt. Later strooit beatmaster Jamie XX wat extra pit en volume door zijn basisbeats en volgt dat feestje alsnog. Hoe populair ook, het was een gewaagd slot van een geslaagde eerste dag Pukkelpop. Morgen meer!

Fotografie: Marke Tentster

Geizen: 17 augustus 2017, Pukkelpop, Kiewit

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Electric Light
album
James Bay

Electric Light

James Bay maakte met zijn debuutalbum Chaos And The Calm een zeer geslaagde entree. Hold Back The River, Let It ...
Tell Me How You Really Feel
album
Courtney Barnett

Tell Me How You Really Feel

Biecht: het Barnett-kwartje viel bij mij pas een paar maanden nadat haar debuut Sometimes I Sit And Think, And Sometimes ...
The Kooks terug met twee nieuwe singles
nieuws
The Kooks

The Kooks terug met twee nieuwe singles

The Kooks zijn terug! De Britse band heeft maar liefst twee nieuwe tracks gedeeld: No Pressure en All The Time ...

Recensie: Pukkelpop dag 1: The xx komt niet over Moderat heen (concert) | OOR