concert

Pukkelpop dag 2: Elbow laat publiek zingen

Vreemd land, dat België. Dat moet ook drummer Elias Devoldere denken. Hij speelt met zijn jazzkwartet Nordmann op Pukkelpop 2017. Hij drumt ook in de noisy rockband Hypochristmutreefuzz. Met die band speelde hij eerder deze zomer op Gent Jazz. Wie het snapt mag het zeggen. Ik doe een poging. Deze twee feiten zeggen veel over de open geesten van de programmeurs van beide festivals. Tevens zegt het veel over de nieuwsgierigheid en brede smaak van het publiek dat daar heen gaat, want in beide gevallen werkte het!

Nordmann maakt vroeg op de dag het podium De Lift euforisch. De muzikanten van Nordmann genoten weliswaar een jazzopleiding, er zit ook veel groove en rock in hun instrumentale werk. In het werk van hun in september te verschijnen tweede langspeler The Boiling Ground worden menig luid duel tussen saxofoon en elektrische gitaar uitgevochten. Er passeren ook schitterende sfeerpassages en lange stukken met soms zelfs Zappaiaans gitaarwerk. Nordmann maakt onderdeel uit van het bewijs van presentator Kurt Overbergh die in de aankondiging verklaart dat de meest interessante rock & roll van België zich momenteel in de jazz afspeelt. Veel later op de dag vormt de stormachtige set van STUFF. het volgende bewijs van die stelling.

‘Echte’ rock & roll, met luide, gierende of rammelende gitaren is er op Pukkelpop echter ook nog genoeg. Parquet Courts uit New York maakt felle garagerock, postpunk en soms licht dissonante noise. Laten we zeggen: de band weet verdomd goed hoe een goed gitaarpopliedje in elkaar hoort te steken, ze gooien er live zo vroeg op de dag graag nog een schepje rauw gitaargeweld bovenop. Met de liedjes van hun drie prima albums was dus weinig mis, met de rommelige ‘Pavement-met-peper-in-de-reet-uitvoering’ wel.

De geweldige songs van de vanuit Portland opererende band The Shins zijn over het algemeen wat subtieler en bevatten nog fraaiere melodieën. Van enige subtiliteit is tijdens de uitvoering ervan vandaag in een half lege Marquee weinig sprake. Waarom worden die door die houthakker achter de drumkit zo dichtgeslagen en waarom neem je in godsnaam een dove live-mixer mee op tournee? Hij wil het publiek wegblazen in plaats van vermaken. Zanger/gitarist James Mercer staat zich te overschreeuwen om boven het geluid uit te komen, en dat kan toch niet de bedoeling zijn. Zelfs een traag countryliedje met steelgitaar wordt op die manier pijnlijk om zeep geholpen. Publiekslieveling New Slang wordt wel gespeeld en er zijn ook wel mooi bedoelde koortjes en wuivende handjes, de zaak blijft overstuurd en soms letterlijk pijnlijk. Gemiste kans. Zonde.

Zanger Wayne Coyne kan veel minder goed zingen dan James Mercer, maar hij slaagt er met een compleet gestoorde, volledig over de top gaande show van The Flaming Lips uit Oklahoma wel in een volle Marquee compleet uit zijn dag te laten gaan en na een uur in complete verwarring achter te laten. De grote ballonnen, confettikanonnen en opblaaspoppen daargelaten, zagen ze nu echt Coyne op een eenhoorn door de zaal gaan? De neo-psychedelica van de band is luid, scherp en soms ook lichtelijk overstuurd, een uur lang krijgt niemand in de zaal die lach van zijn gezicht. Tijdens het oprecht eerlijke eerbetoon aan David Bowie gaat Coyne binnen in zijn gigantische doorschijnende loopbal over het publiek dat luidkeels Space Oddity meezingt. Als tot slot de regenboog opgelaten wordt tijdens het prachtige Do You Realize bedankt Coyne België voor zijn French fries en weet België dat The Flaming Lips nog altijd de meest weirde indieband op aarde is.

Van een heel andere orde is Guy Garvey van Elbow uit Manchester. De anti-popster. De zanger die er uitziet als die buurman die zaterdags na de voetbal iets te lang in het gezellige buurtcafé blijft zitten. Garvey kan echter prachtig zingen, schrijft geweldige liedjes en heeft meer charisma dan alle andere frontmannen op drie dagen Pukkelpop tezamen. Als er één band Mainstage-waardig is op dag twee van dit festival, dan is het Elbow wel. De groep uit Manchester staat echter, in tegenstelling tot George Ezra, Halsey en London Grammer, niet op de Mainstage, maar in de Marquee geposteerd. Lullig voor hen die er niet meer inpasten, geweldig voor degene die het wel meebeleefden. Garvey is in topvorm. Het publiek eet uit zijn hand, de liedjes van het laatste album Little Fictions, voornamelijk over de liefde en verdraagzaamheid, gaan erin als koek en Garvey vindt zijn publiek ‘beautiful’. Hij laat hen dat woord ook tientallen keren scanderen en geeft en passant ook nog zanglessen harmonieus zingen en noten vasthouden. Er gebeuren magische dingen in The Marquee, het publiek is terecht euforisch en de show blijkt onvergetelijk. Zeker als op het eind dat prachtige ‘fluitnummer’ Built A Rockets Boys en het majestueuze One Day Like This van eerdere albums passeren. We geloven ieder woord dat hij zegt, snappen zijn humor en zwaaien en zingen driftig mee. Beautiful! Garvey verdient een standbeeld in The Marquee en eeuwige roem.

Het is nog even bijkomen tijdens het optreden van de al even Britse Sampha in de Club. Ook hij weet te ontroeren, als zijn intieme liedje (No One Knowes Me) Like The Piano passeert. Hij schreef het na de dood van zijn moeder, en een beetje ondankbaar is het wel om dat op zo’n druk festival te moeten spelen. Niet alles tijdens het optreden van Sampha is ingetogen of intiem. Zijn band speelt soms stevig, gooit er zo nu en dan een funky ritme tegenaan of ze spelen alle vier gezamenlijk een strakke drumpartij. Maar het is toch vooral die prachtige jazzy soulstem van de 28-jarige zanger die indruk maakt. In stilte ervan genieten in de open tent is moeilijk. Je moet verplicht naar voren om zo weinig mogelijk van de gelijktijdig spelende Bastille op de Mainstage te horen. Dat is sowieso een prima advies, zo weinig mogelijk Bastille horen…

Als afsluiter in The Marquee fungeert Nicolas Jaar. Deze nog slechts 27-jarige Amerikaan met Chileens bloed staat solo op het podium, omringt door zijn uiterst compacte keys- en elektronicawinkeltje. Jaar neemt de tijd voor de zaak op gang komt. Hij bouwt de composities zorgvuldig op en het publiek wordt langzaam in zijn soundscapes meegezogen. Als eenmaal de beats onderdeel van het geheel uit gaan maken is iedereen verloren, trilt The Marquee op zijn grondvesten en danst het publiek driftig mee. Jaar stapelt zorgvuldig, mixt ter plaatse op zijn gevoel, maar de show wordt steeds dynamischer naarmate de tijd vordert en de lage tonen aanzwellen en weer even naar de achtergrond verdwijnen. Ik geef het je te doen, zo in je eentje een spanningsboog in tact houden. Het tempo ligt over het algemeen een stukje lager dan bij andere elektronische house- of techno-optredens. Deze ook redelijk sober uitgelichte show benadert zowaar de kwaliteit van dat memorabele optreden tijdens zijn eerder passage met Darkside (2014, met gitarist Dave Harrington) aan diezelfde Marquee. Een grootse prestatie.

Pukkelpop staat anno nu ook voor de gewaagde afsluiters op de Mainstage. Op dag twee staat daar plots Parov Stelar. De Oostenrijkse DJ Marcus Füreder (ware naam) wordt een van de pioniers van de electroswing genoemd. Dat staat voor een kruisbestuiving tussen stokoude swing, met veel blazers en een zangeres in flamenco-outfit en house en breakbeat. Op het podium zijn ook andere muzikanten aanwezig om de vanachter zijn hoge desk opererende Parov Stelar live wat meer als een band te laten ogen. Toch klinkt zijn muziek niet zelden als een vrij platte variant van de skihut-versie van Caro Emerald met Balkan beats. Uitermate aanstekelijk voor mensen die er vatbaar voor zijn en al een drankje teveel op hebben. Het wordt vooraan dan ook een vrolijke bende. Feestelijker dan The xx een dag eerder, dat zeker. Het blijft dus een verrassende keuze van de organisatie. Er zal ook wel even over vergaderd zijn. Maar of iedereen er uiteindelijk blij mee was?

Fotografie: Marke Tentster

Gezien: 18 augustus 2017, Pukkelpop, Kiewit

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nu met nieuwe albums!
abo-actie

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nu met nieuwe albums!

OOR deelt uit! Neem nu een halfjaar- (€34,-) of jaarabonnement (€66,95) op OOR en kies je eigen doldwaze cd-pakket uit. We ...
Bottle It In
album
Kurt Vile

Bottle It In

Artistieke surplaces, Kurt Vile moet er niets van hebben. De zanger en gitarist uit Philadelphia zat in The War On ...
Car Seat Headrest
Club OOR
Car Seat Headrest

Car Seat Headrest

Club OOR presenteert Car Seat Headrest op 14 november in TivoliVredenburg (Utrecht). Ben je OOR-abonnee en wil je hier gratis ...

Recensie: Pukkelpop dag 2: Elbow laat publiek zingen (concert) | OOR