concert

Pukkelpop dag 3: Kendrick Lamar, Gogo Penguin, Ronnie Flex e.a.

We gaan al zappend tussen de acht podia en de andere verscholen plekjes op zoek naar de opvallendste optredens, trends en feiten van editie 33 van Pukkelpop. Dat kan overigens deze editie voor het eerst al wandelend over de brede, speciaal aangelegde festivalboulevard. Dag 3 is overigens de best bezochte dag. Kendrick Lamar, de grootste rapper van het moment, maakt opnieuw zijn opwachting. Hij mag dit keer het festival afsluiten. Zijn show wordt allesbehalve het grootste kunststukje van het festival.

Het sneuste moment: de reis huiswaarts van jonge fan Kendrick Lamar
Op weg naar huis kiezen luisteraars van Studio Brussel hun favoriete Pukkelpopmoment. Voor het veertienjarige meisje dat door haar moeder opgehaald werd, was dat niet het optreden van Kendrick Lamar. Ze had hem nog een klein half uurtje kunnen zien, maar Lamar begon bijna twintig minuten te laat. Damn! Ik zou haar hebben willen zeggen: Gelukkig hebben wij de foto’s nog. Maar eh…, ook dat niet. De grootste naam van het festival in 2018, afsluiter van de Mainstage op de slotdag, mag niet gefotografeerd worden. Waar komt dit soort misplaatste arrogantie bij sterren toch vandaan? Waarom denken er nog altijd dat het cool is om zaken in de war te schoppen? Waar zijn die managers die wel het belang inzien afspraken en schema’s na te komen, zodat ook deze braaf een kaartje gekocht hebbende jonge Vlaamse nog had kunnen dansen op DNA en King Kunta, de hits die nota bene voor in de set van het dus te laat begonnen optreden steken. Het zal niet eens een schrale troost voor haar zijn als wij dan hier verklaren dat ze niet het beste optreden van de driedaagse miste. Kendrick Lamar, het toonbeeld van de nieuwe generatie, blijkt matig in vorm, gemakzuchtig en levert ondank zijn band soms een veredeld karaoke-feestje af. Met magnifiek songmateriaal, dat dan weer wel.

De beste hiphop show op de Mainstage: Ronnie Flex & Deuxperience
‘Goedemiddag lieve buren van me!’ Ronnie Flex is wel blij in België op de Mainstage te mogen spelen. Ook hij heeft bandleden bij, en verdraaid, die spelen wel gewoon steeds echt. Waar een supervet betaalde Kendrick Lamar zich bezighoudt met het mee-rappen van de op tape aanwezige zanglijnen en zijn bandleden amper wat invuloefeningen laat doen, daar verzorgt Flex wel een liveshow die zo’n grote bühne waardig is. Natuurlijk is er ook bij hem wat elektronica aanwezig en inderdaad, liedjes als Investeren In De Liefde hebben niet de impact van zelfs ook maar een matig nummer van Kendrick Lamar. Maar die Flex is positief, alle meisjes vooraan zingen ook al zijn teksten mee en het is moedig van hem om die weg in te slaan met die Nederlandse live band on stage. Niet gemakkelijk cashen, maar kwaliteit leveren binnen je mogelijkheden en grenzen steeds verleggen. Stoere gast!

Kortste/verste reis richting Hasselt: Mauro/Rolling Blackouts Coastal Fever
Volgens presentator Kurt Overbergh van het podium De Lift hebben de Australische heren van Rolling Blackout Coastal Fever heel wat meer kilometers moeten reizen om Hasselt te bereiken dan Mauro Pawlowski, kind van de streek, die eerder op de dag met de Koninklijke Fanfare De Kempenzonen in de Marquee voor polonaises zorgde. Met een knipoog, en met als gasten Daan Stuyven, de Belgische Eurovisie Songfestival-zangeres Sennek en charmezanger Willy Sommers naast zich, zorgt Mauro met die blaaskapel voor het, ook via een live stream op de camping te volgen, meest curieuze optreden van deze editie van Pukkelpop. Wat nu Sad Planet? De set bevat tevens hits van Soft Cell, Adriano Celentano en Willy ‘Zeven Anjers, Zeven Rozen’ Sommers himself. Benieuwd of die Australiërs iets van de euforie begrepen hebben. Zij pluggen een paar later in en smijten zich met één akoestische en twee elektrische gitaren vol overgave op het materiaal van hun debuut Hope Downs. Louter energieke up-tempo nummers, die ergens zweven tussen die van oude albums van The Feelies, The Go-Betweens en de eerste albums van R.E.M. in. De ritmetandem is strak en dynamisch, de groep heeft drie leadzangers (maar niet een heel sterke) en twee meesterlijk samen solerende elektrische gitaristen. Zoals de Beastie Boys rappen, zo vlechten zij hun gitaarpartijen ineen. Jammer alleen van die ballad. Die kwam niet. Moeten ze nog schrijven waarschijnlijk.

De meest storende bijgeluiden: GoGo Penguin
Pluim op de hoed van de programmatoren om het aan te durven ook een van de meest opwindende jazztrio’s van het moment te boeken: GoGo Penguin, uit Manchester. De muziek valt te omschrijven als ‘hard-hitting jazz meets electronica’, gespeeld door drie ongemeen sterke, virtuoze muzikanten. Drummer Rob Turner speelt alsof hij een oceaan aan vrijheid geniet, maar houdt stiekem de boel wel retestrak bijeen, Nick Blacka op de contrabas lijkt dienend tot ook hij los gaat tijdens zijn solomomenten, pianist Chris Illingworth blijft met sierlijke melodielijnen en elektronische vervormingen uiteindelijk toch de meeste aandacht opslorpen. Virtuositeit op de vierkante centimeter. Energiek, en met genoeg decibellen om een concertzaal à la Paradiso plat te walsen, maar te weinig om de stompende bastonen van de aangrenzende Dance Hall en Boiler Room in te dammen. Ook het publiek (toch niet alleen Nederlanders hoop ik) staat er ook asociaal hard doorheen te ouwehoeren. Kwestie van de juiste band in de verkeerde tent. De Club is te dicht op de dance-area gesitueerd om ook subtiele muziek in te programmeren. Verbeterpuntje voor 2019.

Grootste meevaller: Roísín Murphy
Zangeres Roísín Murphy lijkt een abonnement te hebben op dit festival. Met de vorige passage nog vers in het geheugen (mooie show, sterk van kwaliteit wisselend repertoire) is er eigenlijk weinig reden om deze oud-zangeres van Moloko nog eens een fraaie plek in de Marquee te verschaffen, zo luidde het vooroordeel. Volkomen onterecht. Opnieuw blijkt dat de inmiddels 45-jarige dame een showbeest is, met een geweldige stem en, mits de juiste band, ook een gouden backcatalogus. Eerst denken we in De Efteling aanbeland te zijn, met haar kaboutermutsen en oversized jassen, maar niets is minder waar. Oké, ze verkleed zich graag, maar als blijkt dat deze Bob de Bouwer met gele bouwvakkershelm wel gewoon een heel vette dans-set in elkaar heeft gezet vol pulserende beats en hits als Overpowered, You Know Me Better en het al uit de vorige eeuw stammende Sing It Back (van Moloko), dan is deze gekke Ierse muts een aanwinst voor ieder festival.

Fraaiste kunst op Pukkelpop: Tim Burton
Ieder jaar presenteert het festival meer kunstuitingen op het festivalterrein. Het meest in het oog springend is de videowall (witte containers) in de dance area, met projecties van verschillende (inter)nationale kunstenaars, waaronder de Amerikaanse tekenaar/regisseur Tim Burton. Samen met zeven musea en ARTtube bundelt Pukkelpop tevens de krachten om soms stomverbaasde festivalgangers op verschillende locaties kennis te laten maken met beeldend kunstenaars, performers en vormgevers. Prima initiatief!

Meest swingende terugkeer: Jungle
Een van de beste live-acts uit België heet La Jungle. Die staan dit jaar helaas niet op Pukkelpop. Wel is er de terugkeer van de Britse band Jungle, dat volgende maand het tweede album de wereld in slingert. Hangend aan lianen waarschijnlijk, opgehangen tussen twee wolkenkrabbers, want de met alle moderne hulpmiddelen vervaardigde ritmes van de band bevat evenveel urban uit de grote stad dan ritmiek die uit onherbergzame gebieden in Afrika stammen. Tijdens de succesvolle
passage van de groep rond Tom McFarland en Josh Lloyd-Watson vier jaar geleden op Pukkelpop hadden ze nog slechts een tiental songs. Nu klopt alles nog veel beter, hebben ze prima nieuwe tracks en extra vocalen van zangeressen in de aanbieding. Happy Man is zo’n nieuw nummer en daar is geen woord aan gelogen. Het groovet, het dampt, het stoomt en de te kleine tent genaamd Castello puilt uit. Moderne soul met een Britpoprandje. Vele malen beter dan vier jaar geleden.

Pukkelpop 2018 is het jaar van: de beats
Natuurlijk is rock niet dood. Pukkelpop biedt ook gewoon nog de nodige punk, hardcore, hiphop, jazz en een leutige fanfare, toch mag ook geconstateerd worden dat er heel veel bezoekers zijn die het festival beschouwen als een niet al te groot opgezette afterparty van Tomorrowland. Beats als ontbijt, beats na de lunch, beats als hoofdmaaltijd. En dat allemaal als bodem voor die nog net iets harder bonkende beats diep in de nacht. De Boiler Room en omgeving is bijna continu gevuld met tienduizenden blije dansende mensen. Meestal hebben ze geen idee welke DJ er verantwoordelijk is voor de muziek of wat er zich op de andere podia afspeelt. De ene DJ draait net wat meer house of techno, soms is er nog een kleine flard van het nu al bijna verloren gewaande dubstep te horen, een paar keer zijn er ook nog repeterende passages drum ’n bass.

Zelfs de meestal toch redelijk origineel draaiende Tiga gaat zaterdag mee in die stroom van de allemaal in hetzelfde tempo draaiende DJ’s. Voor meer afwisseling is er uit te wijken naar live optredens in de aangrenzende Dance Hall, voor ander feestgedruis naar het derde podium in de dance area genaamd The Booth. Dance op Pukkelpop 2018, het is een wereld op zich. Een compleet afzonderlijke belevingswereld, een festival binnen een festival. Dat speelt zich af steeds verder verwijderd van dat andere Pukkelpop, met bandjes en gitaren, zoals het 33 jaar geleden ooit begon. In 2019, met de start op donderdag, maar dan wel met de zondag eraan vastgeklonken, zal die ontwikkeling zich alleen maar doorzetten. Dat is goed. Want wie de jeugd heeft, heeft de toekomst. Hoog tijd dus ook voor een jongere verslaggever!

Fotografie: Marke Tentster

Gezien: 18 augustus 2018, Pukkelpop, Festivalterrein Kiewit, Hasselt (B)

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nieuwe keuzes!
abo-actie

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nieuwe keuzes!

OOR deelt uit! Neem nu een halfjaar- (€34,-) of jaarabonnement (€66,95) op OOR en kies je eigen doldwaze cd-pakket uit. We ...
Simulation Theory
album
Muse

Simulation Theory

De tijd dat de internationale pers laaiend enthousiast stond te wachten op een nieuw album van Muse is al een ...
The Beatles (The White Album)
album
The Beatles

The Beatles (The White Album)

In februari 1968 trokken The Beatles naar Rishikesh in India om daar deel te nemen aan een cursus meditatie bij ...

Recensie: Pukkelpop dag 3: Kendrick Lamar, Gogo Penguin, Ronnie Flex e.a. (concert) | OOR