‘Today is the only day we’re alive together’, zegt Josh Homme tegen het Lowlands-publiek – en misschien nog wel meer tegen zichzelf. De manen van de leeuw zijn afgeschoren. Hij wrijft over zijn schedel op het podium van de Alpha, hangt zijn gitaar recht. Weer een nieuwe start.
Maar een dik kwartier na de heerlijk bijtende start, waarin het weer Lowlands 2005 lijkt, wankelt het QOTSA-opperhoofd wat op zijn benen. Bezweet. Na Smooth Sailing is hij een beetje buiten adem. Hij draait zijn rug naar het publiek. Oh oh. Pitstop.
Wat begon als een return to form op de festivals van 2023, eindigde met een lang ziekbed voor Homme. Daar hoort een nieuw narratief bij. Als eerste band uit de geschiedenis kreeg Queens Of The Stone Age toestemming om te filmen in de catacomben van Parijs, een jeugddroom voor Homme.
Maar tijdens de opnames van die concertfilm was hij ‘zíek ziek’, zegt hij in gesprek met OOR’s Willem Bemboom. Homme leefde ‘op een batterij van medicijnen en antibiotica’ en dacht, onder de Parijse straten, tussen zes miljoen schedels in de catacomben: laat mij hier maar beneden.
Op Lowlands is QOTSA vastbesloten de draad weer op te pakken. Hup, openen met You Think I Ain’t Worth A Dollar, But I Feel Like A Millionaire. Niets geen rustige reintegratie: als je de ogen sluit, hoor je de stoom bijna van de band stijgen.
Spectaculair hoe de band in No One Knows, nummer twee, stilvalt en Michael Shuman een voet op de versterker zet, zijn wangen bol blaast en de snaren van zijn bas mishandelt. Tu du du, tu du du dúú! Drummerbeest Jon Theodore tikt de maten van Burn The Witch en het gewillige publiek vult alvast zingend de gitaarriff van Homme in. Dat wordt vijf kwartier smullen, denk je.
Niet dus, in alle eerlijkheid, Shuman en Theodore spelen overweldigender dan Josh Homme, die misschien wel het slordigste van de band is. Hij leunt soms een beetje op de pompende ritmesectie, die beduidend luider in de mix staat dan zijn slaggitaar. Brokkelt Queens Of The Stone Age dan af richting vergane glorie? Nee, zeker niet: ook als Homme hapert, dendert de QOTSA-trein door. De band, die vaak wisselde van bezetting, is nog nooit zo stabiel geweest. Of zo strak. En toch klinkt het nergens routineus.
‘I want God to come’, zingt Homme in The Vampyre Of Time And Memory, een mooi ingetogen moment, achter de piano. Het is vandaag op Lowlands een hoogtepunt. Glas port erbij. Brandende peuk in de asbak, op de klep van de piano. Daarna vlamt Little Sister puntig puberaal, en in I Sat By The Ocean zakt Homme weer wat weg.
Hij worstelt zich door Straight Jacket Fitting, wellicht het onbenulligste liedje van het concert, schenkt zichzelf nog een glas port in, loopt naar de rand van het podium, neemt een slok, smijt het glas op de grond en loopt als een Nick Cave de voorste rijen af. Hij legt een hand op een kaal hoofd en laat zich vallen voor een lange, lánge crowdsurf, staat weer op, pakt een biertje uit de hand van een verbouwereerde bezoeker, loopt de linkerheuvel van de Alpha op. ‘Lowlands’, herhaalt hij, ‘we leven maar één keer’.
Nog een peuk en shot drank en Homme gaat werkelijk beter spelen. Hij werpt de brandende sigaret over zijn schouder en schudt de gitaarvirtuoos in zichzelf los. De virtuoos die de QOTSA-classic Make It With Chu aaneen rijgt met Miss You van de Stones. De bezieling en het venijn zitten duidelijk in de staart van het concert.
Tijdens een dreigend Song For The Dead speelt de band alsof ze een bos gaan kappen. Dave Grohl heeft eens gezegd dat wanneer Queens Of The Stone Age het podium op komt, het de beste rockband van de wereld is. ‘Nobody even gets close.’ Dat is onveranderd. Homme aait de cameraman over de bol, masseert de schouder van Troy van Leeuwen en blijft kinderlijk enthousiast grijnzend achter op de gitaarversterker. Als hij tenslotte de coulissen inloopt balt hij met een ‘yes’ beweging zijn vuist.
Fotografie: Arend Jan Hermsen
Gezien: Lowlands 2025, 15 augustus (20.15 uur) in de Alpha.
