concert
Rock

Rammstein zet De Kuip in lichterlaaie

Alsof het in de bloedhete Kuip niet warmer kon, haalde Rammstein gisteravond z’n gebruikelijke arsenaal aan vuurwerk van stal. Rotterdam Zuid stond twee uur lang in lichterlaaie, de zware Teutoonse klanken waren tot in de verre omgeving te horen en nietsvermoedende voorbijgangers dachten op twitter zelfs dat de hele tent in de hens stond. OOR aanschouwde het muzikale inferno en kwam oren, ogen en wenkbrauwen tekort.

Nu zal de opvolger van Liebe Ist Fur Alle Da uit 2009 vast niet lang meer op zich laten wachten, dachten we toen Rammstein in 2016 Pinkpop afsloot. Schijn bedriegt, want Rammstein deed er nog drie jaar over om nieuw materiaal uit te brengen. In maart was daar de geweldige nieuwe single Deutschland, die vergezeld werd door een controversiële videoclip. Meteen voelde het weer alsof Rammstein eigenlijk nooit weg was geweest. Inmiddels ligt het self-titled album Rammstein alweer meer dan een maand in de (digitale) schappen en zijn Till Lindemann en zijn mannen bezig met een zegetocht langs de Europese stadions, die ze vanavond naar een stampvolle Rotterdamse Kuip brengt. Ondanks dat het muzikaal altijd en tekstueel ook dikwijls loodzwaar was, werd het eigenlijk gewoon een feestje. Er was zelfs confetti, maar dan wel inktzwarte.

Echte rocksterren zijn natuurlijk altijd te laat, maar Rammstein begint gewoon tien minuten te vroeg, wat ook wel eens leuk is. Na een instrumentaal intro en een oorverdovende explosie – waarvan er nog vele zullen volgen – schiet de band uit de startblokken met Was Ich Liebe om vervolgens in ruim twee uur maar zeer zelden op de rem te trappen. In de drie jaar sinds we Rammstein voor het laatst op een Nederlands podia troffen is er aan de show genoeg veranderd, maar in de basis is de formule hetzelfde. De tanzmetall van de band wordt retestrak, haast mechanisch, uitgevoerd, de aankleding is spectaculair en alles wat in de hens kan vliegen, zal in de hens vliegen. Zouden er bijvoorbeeld vlammenwerpers zitten in de metalen kinderwagen die tijdens Puppe het podium op komt rollen? De vraag stellen is hem beantwoorden.

Dus worden er genoeg vlammen de lucht ingeschoten om het, terwijl de zon inmiddels al ondergegaan is, net zo tropisch warm in De Kuip te laten zijn als het de rest van de dag in Rotterdam was en speelt de band op een futuristisch, gigantisch podium dat zo uit een Mad Max film lijkt te zijn weggelopen. De verhouding nieuw en oud werk ligt redelijk gelijk en hoewel de meeste nieuwe nummers prima met het oude werk meekunnen (het wat gezapige Diamant daargelaten), komt het publiek duidelijk vooral voor de krakers van weleer. Bij Links 2-3-4 en Sehnsucht gaan meer vuisten in de lucht dan bij de meeste nieuwelingen bij elkaar opgeteld.  

Toch vult het nieuwe en oude werk elkaar goed aan. De oude nummers die voorbij komen zijn bijna allemaal loodzwaar, terwijl de nummers van Rammstein op een paar uitzonderingen na tanzbaarder dan ooit zijn. Zie bijvoorbeeld het heerlijke Auslander, wat instrumentaal tegen de Eurodance(!) aanleunt, of het onweerstaanbaar catchy Radio. Dit beseft de band zelf ook, want tijdens het – net iets te lang durende – geremixte intro van Deutschland komt er zelfs wat gesynchroniseerde dans voorbij. Dat soort momenten houden de luchtigheid erin, want zoals gezegd is het dus zeker niet altijd lichte kost wat de band het stadion voorschotelt.

Zo gaat Deutschland over de tumultueuze geschiedenis van Lindemann’s thuisland en zijn gevoelens daarover, waarbij het ingebouwde ‘Deutschland! Deutschland über allen!’ meeschreeuw-momentje natuurlijk niet per ongeluk wat ongemakkelijk is. Dat nummer luidt ook direct de climax van de reguliere set in, waarna het zestal met achtereenvolgend Radio, Mein Teil, Du Hast, Sonne en Ohne Dich doodleuk hoogtepunt na hoogtepunt op het publiek afvuurt. De toegift luidt de band in met een mooi uitgeklede pianoversie van Engel bovenop een platform middenin het publiek. Dat zorgt voor een oprecht kippenvelmoment, waarna het lijkt alsof de band dan besluit dat ze nu wel lang genoeg serieus zijn geweest, want vanaf dan is het schijtlolligheid wat de klok slaat.

Dat is zeker geen klacht, want stiekem is Rammstein dan gewoon op zijn leukst. Dus keert het gros van de band terug op het podium via een crowdsurfende opblaasboot en bestijgt Lindemann even later tijdens Pussy een penisvormig schuimkanon, waarmee hij over de voorste rijen ejaculeert. Vervolgens mogen de vlammenwerpers en het confettikanon nog een keer overuren draaien terwijl de band met Du Riechst So Gut en Ich Will nog een keer muzikaal overdondert. De band heeft inmiddels al aangekondigd in 2020 terug te keren naar Nederland voor een show in Nijmegen en bewees vanavond zonder al te veel moeite dat dat sowieso iets is om naar uit te kijken.

Gezien: 25 juni 2019, De Kuip, Rotterdam

Fotografie: Paul Barendregt

Lees ons verhaal over de beginjaren van Rammstein of bestel de actuele OOR (€6,50) met het Rammstein-verhaal en krijg ‘m gratis thuis gestuurd.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Charli
album
Charli XCX

Charli

Dat het bedenken van catchy popnummertjes zo makkelijk nog niet is, blijkt maar weer eens op Charli, het nieuwe album ...
Ilse DeLange: een Hollandse droom in de Amerikaanse realiteit
interview

Ilse DeLange: een Hollandse droom in de Amerikaanse realiteit

Spelen in Nashville kent vele gradaties en Ilse DeLange weet er alles van. Op het gebied van pop en country ...
Orbis Quadrantis
album
Monomyth

Orbis Quadrantis

Het melkwegstelsel werd verruild voor woelige baren. Na het afsluiten van de spacerocktrilogie met verkenningen in de ruimte is de ...

Recensie: Rammstein zet De Kuip in lichterlaaie (concert) | OOR