In een tijd waarin de manosfeer op grote schaal weerklank vindt, is het des te belangrijker dat er zangers zijn die hun kwetsbaarheid tonen. Sombr, ofwel Shane Michael Boose, doet dat in optima forma – en dat terwijl ie pas 21 jaar oud is. Zijn nieuwste single, My Body Isn’t Ready, gaat over hoe onzeker hij over zijn lichaam is en welk ongemak dat met zich mee brengt. In een ramvolle Alpha, waar de heuvels bomvol zitten en het ook buiten de tent tig rijen dik staat, is die track een van de hoogtepunten van zijn show.

Hij draagt ‘m op aan iedereen die met dezelfde problematiek worstelt. Het is een van de weinige momenten waarop je daadwerkelijk gelooft wat hij zegt, want de superlatieven en overdrevenheden zijn niet van de lucht. Iedereen weet dat je een Amerikaan bent, Sombr, zelfs wie de nagemaakte straatnaambordjes uit NYC op het podium niet ziet, maar mag het een onsje minder zijn? De mensen die hij in Amsterdam tegenkwam, waren een paar van de ‘beste mensen ooit’, hij houdt zielsveel van ‘The Netherlands’ (en beschildert zelfs een vlag met die boodschap) en de liefdesbetuigingen aan het publiek zijn niet op één hand te tellen.

Beter laat hij de muziek voor zich spreken, in de vorm van de talloze megahits die hij in zéér korte tijd bij elkaar gesprokkeld heeft. Naast ons staat een groepje mannen en vrouwen van begin twintig, voor wie het overduidelijk één van de eerste keren in Biddinghuizen is. Bij aanvang van de show hangen de oogjes van dit gezelschap nog op half zeven, maar zodra Sombr na een minuut of tien aan Homewrecker begint, veren ze letterlijk op. Vanaf dat moment heeft hij de Alpha in zijn greep. 

Dat had echter wel veel eerder gekund (en gemoeten), afgaande op de groteske – en ietwat pretentieuze – opkomst. Zo stapt de twintiger, gehuld in een witte bontjas en gevolgd door een camera, backstage uit een cabrio, en stormt hij met veel bombarie richting het podium. De hele Alpha kan via het scherm meegenieten van dit spektakel, dat al met al zo’n anderhalve minuut duurt. Als hij dan vervolgens opent met we never dated, is dat een beetje een anticlimax.

Zo is het een show van contrasten: Sombr is een entertainer pur sang, vol met grote gebaren, heeft ook liedjes die daarbij passen, maar nog te vaak rent hij zichzelf voorbij in al zijn jeugdige enthousiasme. Zo zit hij er qua timing regelmatig nét naast (typisch genoeg juist in Homewrecker), is zijn stem in crushing echt flinterdun en zijn de vocale effecten hier en daar ook te veel van het goede.  

Onderaan de streep blijft echter het immense plezier hangen dat de Amerikaan er zelf in heeft, en hoe hij (daarmee) een boel jonge honden in de Alpha hét uur van dit festival bezorgt. De telefoons vliegen continu en masse de lucht in, hele groepjes vliegen elkaar lachend, huilend en troostend in de armen en de blijdschap is aan het einde, als hij 12 to 12 nog een tweede keer speelt, tot ver buiten de tent te voelen. Mission accomplished, nu nog een beetje leren doseren. En de term ‘Sombrland’ doen we bij dezen in de ban.

Gezien: Lowlands 2026, za 20.30 uur (Alpha)

Fotografie: Arend Jan Hermsen