Rachel Agatha Keen kijkt even de voorste rijen van het publiek in. Heeft iemand nú al een bord met het artwork van haar nieuwe album mee? Die heeft ze pas vorige week aangekondigd! En die persoon daar, was die er ook niet bij toen ze in de Melkweg stond? Of een paar dagen later in Paradiso? Mind you, beide shows liggen iets meer dan twee jaar achter ons. Bij haar eerste (eigen) show in Nederland sindsdien slaat de zangeres het gebruikelijke tussenstation AFAS Live moeiteloos over. Sterker nog: Raye speelt ‘gewoon’ twee avonden op rij in een uitverkochte Ziggo Dome.

Zo’n enorme sprong, met een Europese tournee die bijna alleen maar zalen van dit formaat aandoet, kún je natuurlijk met een zekere voorzichtigheid aanpakken. Maar wie de Londense tijdens haar voorbije passages in ons land gezien heeft, weet inmiddels dat dat niet bepaald de aard van het beestje is. Zo kreeg ze in 2023 Lowlands muisstil vanuit haar bruine fauteuil, ondanks een dwarsliggende rugwervel.

Mede dankzij een fenomenale versie van het aangrijpende Ice Cream Man is dat een show waar we het jaren later nog steeds over hebben. Dat liedje is vanavond opnieuw een van de hoogtepunten in een show die alle facetten van Raye laat zien: van souldiva en popster tot EDM-zangeres. En ja, dat gaat – zo blijkt – allemaal gewoon samen.

Want hoewel de Engelse haar bekendheid aanvankelijk dankte aan allerhande, veelal middelmatige, elektronische samenwerkingen (Jax Jones, David Guetta, Disclosure), deinst ze er niet voor terug om ook die kant te laten zien. Zo verandert ze de Ziggo Dome aan het einde van de avond in een heuse rave inclusief laserspektakel (waarbij de ‘Y’ op het podium ook daadwerkelijk wordt vervangen door een ‘V’).

Zo, dan hebben we het minder smaakvolle deel van de avond maar gehad: die EDM-hitjes (zoals de nietszeggende Regard-collab Secrets en het saaie You Don’t Know Me) hadden niet gehoeven. Dat komt niet alleen doordat het muzikaal niet kan boeien, maar ook doordat bijna al het voorgaande van een dusdanig hoog niveau is dat dit stukje daar afbreuk aan doet.

In de kleine twee uur die eraan voorafgaan, speelt Raye namelijk een glorieuze show, met veel bombast en charisma. Ze opent volledig solo in een hagelwitte bontjas (faux fur, benadrukt ze) voor het enorme rode gordijn waarachter haar band schuilt. In het nieuwe I Will Overcome haalt ze niet alleen terloops de vergelijking met Amy Winehouse aan, maar laat ze gelijk een fractie van haar immense vocale vermogen horen. Wát een stem. Op de achtergrond klinkt het dreigende orkest al een beetje door, waarbij de gedachte rijst: heeft ze nou écht zo’n gigantisch gezelschap mee?

Ja hoor! Aansluitend zet ze in een knalrode glitterjurk gelijk maar de hit Where Is My Husband in (bijna een half miljard streams op Spotify) en blijkt dat er liefst twintig muzikanten op het podium staan: een vaste band, met een uitblinkende vrouwelijke bassist, maar ook een uitgebreid strijkers- en blazersensemble en twee steengoede achtergrondzangeressen. Want ja, als je dan toch in één keer vanuit de popzalen naar de arena’s gaat, kun je het maar gelijk goed doen.

En óf ze het goed doet. De weergaloze uithaal in het opzwepende The Thrill Is Gone, de ijzersterk gespeelde Mark Ronson-track Suzanne (waarbij de voornaam-parallel met een zekere Valerie vast geen toeval is) zijn ultieme hoogtepunten, maar ook nieuwe liedjes als het vermakelijk geschreven Beware The South London Lover Boy en de schitterende ballad Nightingale Lane (over een ex waar je maar niet overheen komt) klinken fantastisch. Dat komt niet in de laatste plaats door het collectief achter de 28-jarige zangeres, dat groots en luid speelt zonder haar te overstemmen.

Toch is het vooral Raye die doorlopend imponeert met haar stem, zoals in Oscar Winning Tears, als ze een uithaal bijna twintig seconden lang vasthoudt. Ze doet het met een achteloosheid die doet vermoeden dat ze al decennialang niet anders doet, maar niets is minder waar. Dat blijkt wel als ze zich op een derde van de set vol verwondering tot haar front of house-engineer Matthias Garrick richt: ‘Het lijkt wel alsof je iedere dag kleiner wordt!’ Dat is pas een humble brag.

Het moet voor haar dan ook een onwerkelijke rollercoaster zijn: binnen twee jaar van nog geen vijftienhonderd man naar het tienvoudige. Dat brengt ook wat onwennigheid met zich mee, merken we. Zo staat ze wel heel lang en vaak stil bij het dolenthousiaste groepje dat vanaf achterin de Ziggo-tribunes zo hard krijst dat het geluid zelfs het podium bereikt, onderbreekt ze het ijzingwekkende Ice Cream Man te lang voor een incident in het publiek en laat ze zich net iets te vaak verleiden tot praatjes die het tempo uit de show halen. Haar spontaniteit en oprechtheid is tegelijkertijd ook haar kracht, maar werkt veel beter in een intiemere setting.

Schoonheidsfoutjes die te wijten zijn aan het gebrek aan ervaring wellicht, hoewel iets ons zegt dat het vele gepraat iets is dat voor altijd bij Raye zal horen. Maar zolang dat hand in hand gaat met formidabele zang, prachtig aangeklede soul- en popliedjes, blazers, strijkers en iets minder elektronische fratsen, is daar helemaal niets mis mee.

Gezien: 27 januari 2026 in Ziggo Dome, Amsterdam

Foto: Luke Dyson (The Royal Albert Hall, 2025)