Het kan snel gaan. Een jaartje geleden was Andy Bell nog gitarist van Beady Eye en deelde hij het Paradiso-podium met ene Liam Gallagher. Vanavond staat Bell in dezelfde poptempel, niet als tweede (of derde) luitenant van Liam, maar als een van de twee frontmannen van de legendarische shoegazeband Ride. Geen gekke Gallagher naast hem, maar de introverte Mark Gardener met wie hij 25 jaar geleden in Oxford zijn eerste bandje oprichtte. Het moet als een verademing voor Bell voelen: eindelijk kan hij zijn niet geringe talenten weer eens ten volle benutten en hoeft hij niet ‘in dienst van’ te musiceren. En belangrijker, eindelijk speelt hij weer in een band die niet geforceerd succes zoekt maar gewoon vanuit het hart speelt en over een behoorlijk indrukwekkende catalogus beschikt.
Fotografie: Luuk Denekamp
Wie nog enige twijfel had of Ride twintig jaar na hun split nog wel overeind zou blijven, weet na het openingsnummer genoeg. Leave Them All Behind doet niet alleen z’n naam eer aan, maar is bovenal een kathedraal van een song die op grootse wijze boven ons oprijst. Breed uitwaaierende gitaarlagen, oorverdovende noise-uithalen en de ijle samenzang van Gardener en Bell: het zijn de ingrediënten die Ride ooit tot een van de populairste gitaarbands in Engeland maakten en anno 2015 nog altijd een verpletterende impact teweeg weten te brengen. Als Ride daar meteen een heerlijke popsong als Like A Daydream op laat volgen, weet je dat het voor vanavond geramd zit. Bell excelleert en strooit met gouden gitaarlijntjes terwijl Gardener in het midden van het podium beter zingt dan ooit. Het tieneridool van weleer mag z’n wapperende haren dan inmiddels zijn verloren – het kalende bolletje wordt met een hoedje gecamoufleerd – zijn stijl en spel ogen nog even gracieus als vroeger.
De belangrijkste conclusie van vanavond is dat de reünie van Ride in alle opzichten uit het hart komt. Het voelt nergens als een moeizame exercitie die is opgezet om vooral even snel te cashen. Het spelplezier spat er bij alle vier de leden vanaf en die lol lijkt met elk liedje alleen maar groter te worden. Als een stel jonge honden dendert Ride door een set die grotendeels uit de eerste twee albums Nowhere en Going Blank Again is samengesteld en hoogtepunt na hoogtepunt telt. De allesverzengende noise-uitbarstingen van Dreams Burn Down, het dromerige Chrome Waves waarmee we even op adem komen, de psychedelische draaikolk Seagull waarop Bell helemaal los gaat, zelfs het niet heel subtiel gespeelde b-kantje Sennen, het gaat er allemaal in als koek.
Ook het door Bell gezongen Vapour Trail is zo’n liedje waarbij je je afvraagt waarom er in Engeland eigenlijk geen bands meer opstaan die zoiets uit de pen toveren. Al even imposant is de minutenlange noise in Drive Blind en de abstracte drone Nowhere dat in de toegift Paradiso nog even in een aangename staat van vervreemding en vervoering brengt. Met een fris en fel gespeeld Mouse Trap en de geweldige, uit 1990 stammende debuutsingle Chelsea Girl wordt de cirkel tot slot majestueus rond gemaakt. Het is niet altijd een succes nee, zo’n reünie, maar die van Ride smaakt zeker naar meer, véél meer.
Gezien: 26 mei 2015, Paradiso, Amsterdam
