concert

Ride laat Paradiso zweven tussen toen en nu

‘Het is niet altijd een succes, zo’n reünie, maar die van Ride smaakt naar meer, véél meer.’ Dat was in een notendop onze conclusie nadat de shoegaze legends uit Oxford in 2015 Paradiso plat speelden en we nog niet wisten of de comeback een kortstondige affaire zou worden of er wellicht een serieuze doorstart in zat. Het werd het laatste en daar kleven voor de hand liggende gevolgen aan. Zo wordt op een druilerige dinsdagavond in Amsterdam weer eens (pijnlijk) duidelijk dat een zinderend optreden van vijf jaar geleden geen garantie voor een succesvolle toekomst hoeft te betekenen. De publieke belangstelling is dermate beperkt dat de balkons van Paradiso dicht blijven en er in de redelijk volgelopen benedenzaal voldoende ruimte is om op je gemakkie naar voren te lopen. De ‘sensatie’ van de terugkeer lijkt als sneeuw voor de zon verdwenen en dat is ondanks een minder magistraal concert vanavond toch vooral jammer te noemen.

Het zal er ook mee te maken hebben dat Ride inmiddels twee nieuwe albums heeft afgeleverd en er op de setlist dus minder ruimte is voor een nostalgisch tripje down memory lane. Dat de liedjes van Weather Diaries (2017) en This Is Not A Safe Place (2019) tijdens de huidige toer in de meerderheid zijn was te verwachten, begrijpelijk ook, maar het zorgt er ook voor dat Paradiso moeite heeft om op stoom te komen. In de eerste helft kan de trouwe aanhang alleen het nog altijd majestueus oprijzende shoegaze-anthem Leave Them All Behind en het heerlijk voortjakkerende Unfamiliar als oude bekenden begroeten. Klassiekers in het genre waar sowieso niet tegen op te boksen valt, zeker niet door nieuw werk waarin de urgentie en scherpte stukken minder zijn.

Dat wil niet zeggen dat er in het eerste deel niets te genieten valt. De automatische piloot mag tijdens opener Jump Jet dan nog wat al te nadrukkelijk aan staan, we stijgen in de refreinen toch ook gestaag naar ijle hoogte. Ook op kwikzilveren popliedjes als Future Love en Lannoy Point is het prima wegzweven, mede dankzij Andy Bell die met sprankelende lijntjes strooit en zich op gezette tijden wederom als een van de betere gitaristen van zijn generatie presenteert. Dat doet ‘ie op karakteristieke wijze. Bell laat z’n vingers als Johnny Marr over de snaren dansen, trekt de langgerekte tonen in de noise-uitbarstingen zo krom als een hoepel en is net zo goed de nonchalante muzikant die – op oudje OX4 – nét op tijd een e-bow van z’n versterker grist om er in een split second iets geniaals uit te persen. Het lijkt allemaal zo makkelijk als je hem ziet spelen, maar dat is het niet. Bell is bij vlagen fabelachtig.

Qua zang doet hij het eveneens naar behoren. Als aanvulling op het wat dunne stemgeluid van die andere frontman, Mark Gardener, en ook in de songs waar hij de hoofdrol moet pakken. Dan bedoelen we niet het bijna tenenkrommende, semi-akoestische rustpuntje Dial Up, maar de krakers uit het verre verleden die de onderbuik laten tintelen en rillingen over de rug laten lopen. Want het mag dan een half gevuld Paradiso zijn, op een druilerige doorsnee dinsdagavond, we prijzen ons meer dan gelukkig als in de laatste veertig minuten wordt uitgepakt met de highlights uit de begindagen. De imposante erupties van Dreams Burn Down, het op weemoed wegzwijmelende prachtliedje Vapour Trail en de genadeloze finale Seagull waarin Bell nog even compleet los gaat; ze toveren bijna achteloos het zinderende gevoel van vijf jaar geleden tevoorschijn. De sensatie mag er dan af zijn, maar een concert van Ride blijft (veel) meer dan de moeite waard.

Gezien: 28 januari 2020, Paradiso, Amsterdam

Fotografie: Dimitri Hakke (de foto’s zijn van de TivoliVredenburg-show in 2017)

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket
abo-actie

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket

OOR deelt uit! Neem een halfjaar- of jaarabonnement op OOR en kies je eigen cd-pakket. We hebben de keuze uit ...
Een halve eeuw zonder Jimi Hendrix: zijn 20 beste nummers
special
jimi hendrix

Een halve eeuw zonder Jimi Hendrix: zijn 20 beste nummers

Jimi Hendrix schuift in 1969 aan bij de Dick Cavett Show in een blauwe kimono. Het kledingstuk lijkt op een ...
'Juist het politiek incorrecte maakte de Stones leuk'
muziek in coronatijd

‘Juist het politiek incorrecte maakte de Stones leuk’

Ook voor de popmuziek zijn het ongekende tijden. In dit blog signaleert en bespreekt OOR-columnist Hooijer de ontwikkelingen in de ...

Recensie: Ride laat Paradiso zweven tussen toen en nu (concert) | OOR