In de annalen van de popmuziek kun je onder het kopje ‘comeback Ride’ de woorden ‘glorieus’ en ‘triomftocht’ terugvinden. De wederopstanding van de legendarische shoegazeband uit Oxford werd afgelopen twee jaar bestendigd met sterke optredens, onder meer in Paradiso in 2015, en een nieuw album (Weather Diaries) waarmee de aanvankelijke reünie knap werd omgezet in een veelbelovende doorstart. Toch, wie vanavond de lege plekken in de verre van uitverkochte Ronda (TivoliVredenburg) aanschouwt, bekruipt het gevoel dat het momentum van Ride inmiddels alweer achter ons ligt.
Het zal niet het meest inspirerende decor zijn waarin de eind-veertigers tijdens deze tour hun kunstje doen, zullen we maar zeggen. Dat weerhoudt Ride er gelukkig niet van om voortvarend uit de startblokken te schieten. Niet zoals in de Amsterdamse poptempel tweeënhalf jaar geleden met een monumentale klassieker (Leave Them All Behind), maar met een soepel gespeeld postrockliedje (Lannoy Point) waarin gitarist/zanger Andy Bell een fraai Cure-lijntje laat dartelen. We ‘glijden’ als het ware het concert binnen en voelen vervolgens hoe het gaspedaal met elk nummer ietsjes verder wordt ingedrukt. Een paar liedjes verder volgt de eerste ontlading wanneer de psychedelische sixties-noise van Seagull de Ronda overrompelt en Bell hangend boven z’n wahwah- en distortionpedalen een allesverzengende geluidsmuur neerzet. Bell is wederom fenomenaal vanavond. Hij aait de snaren lijkt het af en toe wel, maar produceert tegelijkertijd de ene na de andere zielsnijdende gitaarpartij. Het mooie is bovendien dat je nooit helemaal precies weet wat hij in die langgerekte gitaarexercities gaat doen, ook z’n bandleden niet. Als het zinderende Seagull in een onnavolgbaar geluidsorgasme is geëindigd merkt de andere zanger/gitarist van Ride, Mark Gardener, met een schuin oog naar Bell op dat het vanavond ‘een vreemde avond’ gaat worden.
Dat valt op zich wel mee. We krijgen een uitgebalanceerde set geserveerd waarbij het nieuwe materiaal op de juiste momenten wordt afgewisseld met oude publieksfavorieten van albums Nowhere (1990) en Going Blank Again (1992). En dus huppelt de zaal vrolijk mee op Twisterella, wiegen we zachtjes heen en weer met het dromerige OX4 en voelen we alle haren op ’t lijf overeind staan als de explosies van Dreams Burn Down voorbij trekken. Maar ook het nieuwe werk is op gezette tijden genieten geblazen. Die prachtig ‘trekkende’ gitaarlijn in Cali, het bijtende rockliedje Lateral Alice of het rond een sample cirkelende All I Want, het is allemaal raak.
Dat Weather Diaries – terecht – een deel van de setlijst opeist heeft ook gevolgen. Vanavond wordt een geweldig liedje als Like A Daydream gewoon overgeslagen en vinden de smeekbedes vanuit het publiek voor oeuvre-hoogtepunt Unfamiliar geen gehoor: ‘Sorry mate, wrong evening’. Wel wordt met Pulsar en Impermanence kakelvers werk gepresenteerd dat op het eerste gehoor aardig klinkt maar ook geen verpletterende indruk achterlaat. Dat doen setafsluiter Drive Blind en ijzersterke toegiften Leave Them All Behind, Perfect Time en Chelsea Girl dan weer wel. Na dik anderhalf uur shoegazen-op-hoog-niveau heeft de Ronda het rood op de kaken staan en blijkt Ride muzikaal gezien de wind nog altijd flink in de zeilen te hebben. Dat de balkons niet uitpuilden is eigenlijk het enige smetje op een vlekkeloze avond.
Fotografie: Dimitri Hakke
Gezien: 3 november 2017, TivoliVredenburg, Utrecht
