concert

Robert Ellis ontpopt zich tot pianoman in Bitterzoet

Net als op de hoes van Texas Piano Man laat Robert Ellis er ook op het podium geen misverstand over bestaan. De, geheel in het wit gestoken, 31-jarige Amerikaan is toe aan een nieuwe fase in zijn muzikantenbestaan. Daar hoort niet alleen een uitbreiding van de garderobe bij, maar ook een frisse update van koers en sound.

Openend met Fucking Crazy, When You’re Away en He Made Me Do It is die opmerkelijke transformatie al direct hoorbaar. De alt.country singersongwriter met een gezegend gitaartalent, haalt nu als pianoman nostalgische herinneringen aan het oude werk van onder andere Elton John naar boven. Toch is de start wat stroef. Ellis’ zang is kortademig en lijkt uit de bovenkant van zijn longen te komen. Pas halverwege rept hij over ‘last van keelpijn’, wat de afgeknepen stem voor een deel verklaart. Neemt niet weg dat de Texaan de meeste indruk maakt wanneer hij alle vocale remmen losgooit en de dynamische grenzen van zijn bereik opzoekt. Voorovergebogen, staand en met een knie op de kruk, martelt hij ondertussen als een bezetene de piano, om daarna weer zittend in alle rust de intimiteit op te zoeken.

Na Aren’t We Supposed To Be In Love? – een nummer waar Billy Joel trots op zou zijn – pakt hij de gitaar en horen we een bevlogen Drivin’. Zo zijn we vanuit de jaren zeventig opeens weer in folk-, rock- en countrysferen, met lichte verwijzingen naar Bruce Springsteen of bands als – zeg – Richmond Fontaine. Tijdens de introductie van Couple Skating laat Robert Ellis via herinneringen uit zijn jeugd voor het eerst wat van zichzelf zien. Het doet de avond goed, want in de compacte setting van Bitterzoet zoekt hij daarna regelmatig interactie met het publiek, wat talloze vermakelijke momenten oplevert.     

Onderkoelde humor en lichte zelfspot worden soepel en zonder grootse gebaren afgewisseld door kleine, alledaagse observaties en emotionele vertellingen. Af en toe weet hij ons diep te raken, zoals hij met ‘I wanted a father / but I’ll settle for a friend’ (uit Father) via één simpele zin een heel verhaal vertelt. Ook het kwetsbare Elephant, een weergaloos duet met mede-gitarist Kelly Doyle, is van grote schoonheid, net als een adembenemend fraaie, ingetogen versie van What A Wonderful World (oorspronkelijk bekend van Louis Armstrong uit 1967).

In het afsluitende deel is de rocksound weer terug met een wervelende uitvoering van de Texaanse ‘rodeo song’ Amarillo By Morning (geschreven door Terry Stafford, maar in 1983 een lokale hit voor George Strait). De lolbroek in Ellis prijst daarna met een ‘ode’ aan Topo Chico zijn favoriete frisdrank aan en vraagt zich in Nobody Smokes Anymore af wat er met alle rokers van deze wereld is gebeurd.

Stuitte de onderhoudende mix aan emoties en stijlen bij de release van Texas Piano Man nog op weerstand van de country-puristen, in een livesetting maakt dit van Robert Ellis een veelzijdige en intrigerende muzikant die zich niet graag in hokjes laat duwen. Toegiften komen er niet, want ‘aan die onzin doen wij niet mee’, zo zegt hij met een knipoog. Het publiek doet er niet moeilijk over. Hun rhinestone cowboy komt straks gewoon een biertje met ze drinken.

Gezien: Bitterzoet, Amsterdam, 27 oktober 2019

Fotografie: Luuk Denekamp (geschoten tijdens Once In A Blue Moon 2019)

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Time
album
Kensington

Time

Zouden de mannen van Kensington het eigenlijk erg vinden dat ze nou niet bepaald worden erkend als kwaliteitsmuzikanten? Zouden ze ...
De 5 albums en tracks van deze week: Tindersticks, Meindert Talma, Billie Eilish e.a.
nieuws

De 5 albums en tracks van deze week: Tindersticks, Meindert Talma, Billie Eilish e.a.

Vrijdag, releasedag! Maar waar begin je met luisteren? En – zeker zo belangrijk – waar hou je op? OOR‘s hoofdredacteuren Erik van ...
No Treasure But Hope
album
Tindersticks

No Treasure But Hope

Wie had in 1993 gedacht dat dit magistrale treurwilgenorkest het zo lang zou volhouden? No Treasure But Hope is alweer ...

Recensie: Robert Ellis ontpopt zich tot pianoman in Bitterzoet (concert) | OOR