festival

Rock Werchter: een bewogen editie in 11 hoogtepunten

Ja, er was nogal wat gedoe rondom Rock Werchter dit weekend. Dat begon al van tevoren, met een line-up om je vingers bij af te likken, maar ook wel heel weinig vrouwelijk acts op het hoofdpodium; alleen ‘onze’ Froukje stond op de Main Stage, terwijl publiekstrekkers als Charlotte de Witte en Rosalía op kleinere podia als Klub C en Barn werden gezet. En dat laatste podium hield de gemoederen écht bezig deze editie.

Door Veronica Simmelink en Lola Deschuytter

De prachtige, vernieuwde zaal had de showstopper van het festival moeten worden, maar zorgde in praktijk voor veel frustratie en gepuzzel met blokkenschema’s. Anderhalf uur in de rij voor Fred Again.., achteraan aansluiten bij Editors en een middag in de zaal kamperen voor een mooie plek bij Rosalía… Werchter probeerde het op te lossen met dranghekken en een extra scherm, maar de frustratie bleef.

Degenen die wél een plaats wisten te bemachtigen bij de meest gewilde shows in de Barn, kregen een unieke festivalervaring in een donkere zaal. En aan de line-up lag het sowieso niet: de crème de la crème van de hedendaagse livemuziek kwamen samen op één terrein. Verborgen parels en headliners leverden vrijwel zonder uitzondering een solide show af. Dit waren onze favoriete shows.

Foto Ben Houdijk

Rosalía laat Werchter krijsen

Hola Motomami! Vanaf het moment dat de Spaanse popgodin Rosalía (zo 21.55, The Barn) met haar dansers de Barn betreedt, gekleed in een khaki catsuit waar menig superheld jaloers op zou zijn, staat de zaal onder hoogspanning. De intro Saoko, met die geniale lichtgevende motorhelmen en snerpende reggaetonbassen, kunnen Rosalía’s fans al dromen. Vaste nummers als het melancholische Candy hebben een festivalmakeover gekregen die uitnodigt tot dansen. Zomerhit Despechá ontspoort in een keiharde jersey club-versie met een choreografie die de zaal laat daveren. Rosalía speelt met de camera, neemt het publiek mee backstage. We zien haar lachen, fronsen en snikken als een volleerd actrice. En net als je denkt dat de show wel héél perfect geregisseerd is, laat Rosalía haar stoere masker los. ‘Oh, even mijn haar goed doen, uno momento’, giechelt ze bijvoorbeeld net voor Hentai. Tijdens de zoete en expliciete pianoballad laat ze haar stem de hoogte ingaan. En de zaal krijst bij elke uithaal. ‘Ik hoop dat het plezant is,’ zegt ze in het Nederlands, bijna verlegen. Tegen die tijd heeft ze de Barn al volledig mee. Een masterclass van een popshow. (VS)

Interpol is een trouwe familiehond

Ondanks de zomerbui die boven het hoofd hangt, trekt Interpol (za 15.40, Main Stage) een goede hoeveelheid mensen naar de Main Stage. Op het zwart-witte scherm zien we gelikte heren, frontman Paul Banks met zijn haar strak naar achteren aan het roer. Met Interpol weet je een ding zeker: kwaliteit voorop. Het optreden voelt als een squashwedstrijd, hit na hit wordt naar het publiek gekaatst. Terugkaatsen krijgen we de kans niet voor: de interactie met het publiek is minimaal. Alleen bij Evil krijgen we een kleine toelichting: ‘This song is called Evil‘, speciaal voor de nieuwkomers, dat scheelt weer shazammen. We kijken naar een tourmachine die alle festivals met een gestructureerde aanpak afvinkt van het takenlijstje. Interpol is als de oude familiehond: helemaal top, niet te missen en bovenal betrouwbaar, maar veel trucjes hoef je niet meer te verwachten. (LD)

Werchter ziet The Lumineers graag

Het wolkendek breekt open en dat zou zomaar kunnen komen door The Lumineers (zo 17.15, Main Stage). Je kan als toeschouwer twee dingen doen: lekker blijven zitten op je picknickkleed of je aansluiten bij de ritmisch klappende menigte. Hier bestaat geen foute keuze, bij The Lumineers krijg je altijd wel dat lekkere relaxte roadtrip-met-je-vrienden-gevoel. In het blokkenschema staan ze perfect: een ideale band voor een namiddag. De toetsenist loopt (en rent) rond op blote voeten en doet hier en daar iets joligs zoals een handstand. Zanger Wesley Schultz steelt de show met zijn zweverige maar net niet té zweverige houten-hutje-in-het-bos-act. Tijdens Ophelia duikt hij even het publiek in, zijn chille fans zullen hem toch niet aan stukken scheuren. ‘We spelen nu al voor de derde keer op Rock Werchter’, zegt Schultz. Erg begrijpelijk, kom gerust nog eens terug. Zoals de Belgen dat zeggen: we zien u graag. (LD)

Foto Jokko

Alles schittert bij Oscar And The Wolf

Zou Max Colombie ooit terugdenken aan tien jaar geleden, toen hij met zijn Oscar And The Wolf (za 21.20, Main Stage) nog dromerige folkrock maakte? Na zijn laatste plaat The Shimmer belandde Colombie in een muzikale tweestrijd: aan de ene kant terug willen naar zijn alternatieve roots, maar niks aan populariteit willen inboeten. Met dat in je achterhoofd kijk je anders naar zijn thuisshow op Rock Werchter, waarvoor álle registers voor een perfecte popshow worden opengetrokken. Alleen al de opkomst van Colombie, met een kristallen masker – zo eentje die Kanye West ook droeg tijdens zijn Yeezus-tour. Oude hits als The Game krijgen een nieuw jasje en Colombie schudt zijn masker na één nummer af. Hij is charismatische showman, glimlacht lief en zelfs als hij meent dat het verkleumde, in regenponcho’s gehulde publiek er ‘beautiful’ uitziet, geloof je hem op zijn woord. Tussen de CO2-kanonnen en confetti door zou je de set een moment van bezinning gunnen, maar een geboren starboy als Colombie kan duidelijk niet zonder die spotlights. (VS)

Tamino hypnotiseert het publiek

Zes jaar geleden stond België’s eigen folkprins hier voor het eerst op het podium, en inmiddels heeft de rijzende ster door Noord-Amerika, Europa en het Midden-Oosten getoerd. Zelfs met al dat succes blijft de boomlange Tamino (vr 17.50, The Barn) understated. Behalve ‘dank u’ en ‘fijn dat jullie er zijn’ zoekt hij bijna geen contact met de volle zaal. Maar waarom zou je bindteksten in elkaar steken als je die goddelijk stem zo voor je kan laten spreken? Het decor houdt hij ook sober, met alleen een kring topmuzikanten om hem heen. Vooral Frederik Daelemans op cello laat Tamino’s liedjes in een andere dimensie glijden. En het camerawerk, dat de band en Tamino’s droeve blik perfect in beeld brengt. Je zou voor minder in katzwijm vallen. Afsluiter Habibi wordt opgedragen aan de ongeneeslijk zieke muzikant Tom Pintens. En dan volgt het mooiste moment in de set: de zaal zingt zachtjes mee, maar laat die goddelijke uithalen aan Tamino over. Bloed- en bloedmooi. (VS)

Dope Lemon is een kleurrijke Fata Morgana

What’s in a name? Dope Lemon (za j juli, KluB C), de band van Angus Stone (die van Angus & Julia Stone) is namelijk echt heel dope. ‘We’re gonna play some music for y’all’, mompelt de toetsenist, net zoals de rest van de voornamelijk Australische band gekleed in cowboyhoed en bijpassende westernlaarzen. En ze spelen ook heerlijk strakke en laidback rock, met visuals vol felgekleurde sterrenstelsels hier ver vandaan en psychedelische dieren die je tegen zou komen tijdens een Fata Morgana-trip in de woestijn. Vooral die laatste zijn wel heel erg Coachella anno 2016, en je vraagt je af of je deze band niet beter kan bekijken vanaf een kleedje op het gras. Maar ineens gaan de cowboyhoeden af, klinkt er wel een héél hard gitaarrifje – en wordt Klub C wakker. Het publiek zingt en klapt mee en Stone ziet het met een speels grijnsje aan. Een optreden als een hap in een citroen, maar dan wel een heel lekkere. (VS)

Foto Jokko

Muse is fucking fucked

Muse (za 23.30, Main Stage) staat garant voor theatraal spektakel en ook deze keer is het raak. De wereld gaat ten onder, zo vertelt Matt Bellamy ons even subtiel in We Are Fucking Fucked. De nieuwe nummers van het laatste album Will Of The People lijken net zo goed in de smaak te vallen bij het publiek als oudere hitjes, hoewel het album toch minder goed werd ontvangen dan eerder platen. De show zit strak in elkaar met een prachtig decor, alles verloopt op rolletjes tot Knights Of Cydonia, het laatste nummer, aanbreekt. Er is een technisch probleem: het nummer kan niet gespeeld worden. Het publiek is geshockeerd en verontwaardigd, even lijkt het erop dat we helemaal geen afsluiter krijgen. Dan komt de band na een pijnlijke paar minuten terug om Showbiz te spelen. Prima nummer, maar geen dagafsluitende hit. We krijgen een welgemeende excuses, maar het is toch een beetje een zuur einde van een prachtig optreden. (LD)

Warhaus leidt Werchter de avond in

‘De avond is net begonnen’, gromt Maarten Devoldere. En er is geen betere band om de eerste festivalavond in te leiden dan zijn Warhaus (do 18.15, The Barn). De tour rondom Ha Ha Heartbreak heeft de frontman duidelijk goed gedaan. We vergeleken hem al eerder met een geflipte dirigent – hier in de Barn zijn die podiummaniertjes meer losgeslagen dan ooit tevoren, wellicht gestimuleerd door het thuispubliek dat in grote getale is komen opdagen. ‘Fucking nice dat jullie met zoveel zijn,’ grijnst Devoldere. ‘Weet je hoeveel koppels er tijdens onze shows uit elkaar gegaan zijn? De teller staat op zeven!’ Om vervolgens Fall In Love With Me in te zetten. Hij preekt bezwerend onder begeleiding van de perfect op elkaar ingespeeld band. En het instrumentale Beaches – aangekondigd als ‘are you ready for some fake jazz?!’ krijgt het volledige publiek aan het dansen. Terwijl het podium de kleur krijgt van een zonsondergang, dirigeert Warhaus Werchter een nacht vol verlangen in. (VS)

De midzomerbries van Aurora

Door Klub C waait een Scandinavische midzomerbries, het kan niet anders dan dat Aurora (do 21.15, Klub C) op het podium staat. De Noorse neemt de zaal mee in een droomvlucht, met haar Kate Bush-achtige vocalen en kinderlijke onschuld. De lichten achter haar representeren het noorderlicht, wat een rustgevende sfeer geeft aan het hele tafereel. Of ze nu hitjes als Runaway en Cure For Me of iets minder mainstream nummers als Daydreamer of A Dangerous Thing speelt, het publiek gaapt haar met open mond aan terwijl ze over het podium zwiert. Tussen de niummer door bedankt ze ons voor de aanwezigheid, met een dik maar aandoenlijk Noors accent. Krachtig en toch vol tederheid, in een witte jurk en met de elegantie van een hertje. (LD)

Foto Ben Houdijk

Christine and the Queens daalt neer op aarde

‘This is a ritual.’ Redcar, de alias van Christine And The Queens (zo 19.55, The Barn), bezweert het publiek vanaf de eerste seconde. In een broekpak met gilet en ontbloot bovenlijf zwiert hij door de eerste nummers heen. De show is niet voor degenen met een positief uitkijk op het leven en al helemaal niet voor de casual luisteraars. De muziek op Redcars nieuwste album Paranoia, Angels, True Love, waar de gehele setlist op leunt, is ook mijlenver verwijderd van de dansbare electropop waarmee hij ooit beroemd werd. De set is als een Shakespeariaanse solovoorstelling of Griekse tragedie – geen dansers, geen muzikanten, slechts een aantal rekwisieten (waaronder grote engelenvleugels) en een kledingrek waarmee Redcar tijdens de set van outfit wisselt. Zang wordt afgewisseld met soms paranoïde aandoende monologen. Over aartsengel Michaël en berichten uit de hemel. Redcar werpt intense blikken de zaal in, maar ziet niemand. Door zijn verwilderde haar en uitgelopen make-up lijkt het alsof we naar een neergedaalde aartsengel kijken, die al het kwaad van de mensheid heeft gezien én gevoeld. Intrigerend, maar te intiem voor een massale festivalshow. (VS)

Op de tenen bij Arctic Monkeys

Dat de Arctic Monkeys (zo 23.20, Main Stage) nog muziek maken onder die naam is eigenlijk verrassend; gevoelsmatig kijken we zondag naar de grote Alex Turner-show. De voorman, die helemaal opgaat in zijn crooner-imago, maakt het ons onmogelijk om mee te zingen met een goed deel van die heerlijke nummers, door lak te hebben aan het tempo waarin hij de liedjes ooit heeft opgenomen. Dat maakt het optreden er echter niet minder om, het houdt het publiek op haar tenen. Een leeuwendeel van de hits komt voorbij, denk aan 505 (dat helaas wel minder goed uit de verf komt doordat de band de toonhoogte en het tempo verlaagt) en een goed deel van het populaire album AM. Ook fan-favorieten als Don’t Sit Down ‘Cause I’ve Moved Your Chair en Crying Lightning krijgen een plekje op de setlist. Tijdens jazzy nummers van The Car en Tranquillity Base Hotel & Casino kakt het publiek wat in, het is wel duidelijk wat de favorieten zijn. Het laatste album lijkt er beslist niet voor geschreven, maar de Monkeys weten nog steeds hoe ze een festival moeten afsluiten. (LD)

Gezien: 29 juni t/m 2 juli 2023, Festivalpark Werchter

Zomeractie!

Speciale zomeractie! Als je nu een jaar­abonnement op OOR neemt betaal je geen 66,95 maar slechts 50 euro. En je maakt tevens kans op een originele Epiphone ES-335 gitaar! Meld je hier aan.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

De nieuwe OOR is uit! Bestel 'm nu in onze shop of lees digitaal
oor-shop

De nieuwe OOR is uit! Bestel ‘m nu in onze shop of lees digitaal

Met Muziek & AI, Johnny Cash, Goldband, Khruangbin, Patti Smith, Kneecap, Cassandra Jenkins, Abel & Sef, Danny Brown, Personal Trainer ...
The War On Drugs geeft Groningen een voorkeursbehandeling
concert
the war on drugs

The War On Drugs geeft Groningen een voorkeursbehandeling

The War On Drugs en Nederland hebben een bijzondere band. Voor het derde jaar op rij is de band in ...
De documentaire 'Zappa' toont unieke beelden van een unieke man
film
frank zappa

De documentaire ‘Zappa’ toont unieke beelden van een unieke man

Documentairemaker Alex Winter moest over verschillende hordes springen voor zijn filmportret van Frank Zappa, held én criticus van de hippiegeneratie ...

Rock Werchter: een bewogen editie in 11 hoogtepunten