concert

Roger Waters maakt indruk, vooral na de pauze

Hij is zeker niet de meest spraakmakende artiest ter wereld, toch gaan controverse en Roger Waters prima hand in hand. Van de uitvoerig gedocumenteerde bandruzies en het roemruchte spuugincident (1977, Montreal) tot zijn nadrukkelijke sympathie voor het Palestijnse volk; de 74-jarige zanger/bassist neemt doorgaans geen blad voor de mond. En dat siert hem. De vraag is alleen, hoe – en hoe scherp – hij tijdens zijn huidige Us & Them Tour stelling zal nemen. 

Nog iets om naar uit te kijken: een avond met Roger Waters staat, net als bij zijn oude werkgever en bij de laatste The Wall-shows, garant voor visueel spektakel. Het eerste deel van de set is voor zijn doen echter opvallend ingetogen. Centraal staat een immens, podiumbreed scherm waarop een mix van oude (o.a. Gerald Scarfe) en vooral veel nieuwe, eigentijdse video’s en animaties wordt vertoond. Omdat hierin slechts subtiele politieke hints zijn verwerkt, ligt de nadruk vooral op de muziek. Na opener Breathe schudt One Of These Days de boel meteen wakker met een dubbele bas van Waters en Gus Seyffert, plus een weergaloze solo van Jon Carin op steel guitar. In The Great Gig In The Sky ligt de vocale aandacht bij Jess Wolfe en Holly Laessig (uit de indiepopband Lucius), die ook samen het monumentale origineel (van Clare Torry) niet kunnen benaderen.

De eerste drie songs van Waters’ soloalbum Is This The Life We Really Want? uit 2017 (Deja Vu, The Last Refugee, Picture That) komen opvallend goed en gepassioneerd uit de verf. Dat betekent nog niet dat we ook op ouder solowerk mogen rekenen, want dat wordt volledig genegeerd. Wijzer geworden door commerciële tegenvallers in de jaren tachtig en negentig, ligt de nadruk op de Pink Floyd-catalogus en niemand die daar moeite mee heeft. Deel één wordt afgesloten met Another Brick In The Wall Part 2 & 3, waarbij een twaalftal Amsterdamse kids in oranje Guantanamo Bay-overalls en met zwarte kappen over hun hoofd roerloos op het podium staan. Als na een paar minuten die confronterende overalls uitgaan, mogen zij in t-shirts met opdruk ‘resist’ de dansjes verzorgen.

Na de pauze gooit Waters het over een andere boeg. Over de volle lengte van de zaal komt een aantal doeken voor projecties en rokende schoorstenen uit het plafond gezakt. Niet veel later vliegt het vertrouwde varken door de zaal en aan het eind verschijnt een fraaie, 3D-laserpiramide boven het publiek. Alle visuele registers gaan open, maar ook inhoudelijk wordt de show venijniger. In messcherpe uitvoeringen van Dogs en Pigs laat Waters met een aaneenschakeling van levensgrote cartoons, quotes, video’s en stills zien waar zijn sympathieën liggen en – vooral – waar niet. ‘Trump is een varken’ krijgt veel bijval vanuit de zaal, maar ook Wilders, Erdogan en Le Pen krijgen ervan langs. Makkelijk scoren? Vooruit. Maar er zijn weinig muzikanten die zich op een dergelijke prominente, in-your-face manier presenteren en er nog mee wegkomen ook. Wat dat betreft heeft Waters met zijn rijke muzikale erfenis veel krediet opgebouwd. 

Via onder andere Money, Us And Them en Brain Damage blijft het engagement continu aanwezig, terwijl Waters’ begeleidingsband de oude Floyd-sound akelig dicht weet te benaderen. Wat daarbij helpt, is dat hij met Dave Kilminster en Jonathan Wilson door twee vaardige gitaristen wordt ondersteund. Alleen op vocaal gebied wordt David Gilmour een enkele keer gemist en zeker wanneer Wilson een paar tonen omhoog schiet en het zo lijkt alsof hij per abuis Supertramps’ Roger Hodgson lijkt te vervangen.

Het nadeel van dit strak geregisseerde Us & Them-circus, is dat ruimte voor improvisatie ontbreekt. Net als de interactie met de zaal, al spoort de gastheer met grootse armgebaren wel regelmatig het publiek tot bewegen aan. Pas aan het begin van de eerste toegift pakt hij de microfoon. Wat begint als een vlammend betoog over lot van de Palestijnen en waarom hij vooral geen antisemiet wil worden genoemd, verliest gaandeweg aan kracht wanneer hij over zijn nieuwe plaat begint. De drie nieuwe songs die, gelet op eerdere Europese shows, verrassend worden toegevoegd, testen het geduld van de Floyd-fans, komen ook het tempo van het slotstuk niet ten goede en voelen daarom als een anticlimax. Gelukkig wordt geheel in stijl en herkenbaar afgesloten met publieksfavoriet Comfortably Numb. Zo komt er een gewenst einde aan een avond waarbij de rockveteraan met een rake emotionele, muzikale en visuele boodschap vooral in het tweede deel diepe indruk achterlaat.        

Fotografie: Bert Treep

Gezien: 18 juni 2018, Ziggo Dome, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Ayreon in 013: kasteelheer Lucassen verbindt werelden
concert

Ayreon in 013: kasteelheer Lucassen verbindt werelden

Zijn glimlach aan het eind van de avond had niet breder kunnen zijn. Het was er een van grote tevredenheid ...
The Tallest Man On Earth
Club OOR
The Tallest Man On Earth

The Tallest Man On Earth

Lees alle inter­views, achter­grond­verhalen, recensies, columns en agenda­tips van OOR nu ook op OOR.NL. Exclusief voor abonnees. ABONNEE EN WIL ...
Charli
album
Charli XCX

Charli

Dat het bedenken van catchy popnummertjes zo makkelijk nog niet is, blijkt maar weer eens op Charli, het nieuwe album ...

Recensie: Roger Waters maakt indruk, vooral na de pauze (concert) | OOR