Elke kunsthistoricus weet dat de achterkant van een schilderij soms meer zegt over een kunstwerk dat de voorkant ervan. Op de achterkant zie je immers alle merkjes, alle transportstickers, de reizen die een kunstwerk voor tentoonstellingen over de wereld heeft gemaakt. De achterkant van het canvas dat Rosalía bij de start van het concert aan haar publiek laat zien, is nog blanco, op haar handtekening in de hoek na. Alsof de reis van háár leven nog beschreven moet worden.

Niet helemaal, blijkt uit de songtekst van Reliquia, het tweede nummer dat Rosalía deze avond brengt. Over de hele wereld heeft ze stukjes van zichzelf verloren. Haar glimlach in het Verenigd Koninkrijk, een vriendin in Bangkok. Je zou er de nadelige gevolgen van haar beroemdheid in kunnen lezen, die in de afgelopen jaren vertienvoudigd is. Van flamenco-artieste naar Spaanstalige popster die mensenmassa’s over de hele wereld weet te beroeren. Maar ze bleef altijd bijleren, altijd transformeren. Zo ook met Lux, haar laatste album uit 2025 dat bewierookt werd in de media.

De lyrics uit Saoko die haar zo goed beschrijven – yo me transformo – neemt Rosalía in de Ziggo Dome heel letterlijk. Van een prima ballerina (ze danst zelfs een paar passen zingend en pointe), poseert ze als de Mona Lisa en maakt ze referenties naar de Venus van Milo in La Perla. De verwijzingen liggen er dik bovenop, en waar zoiets snel te clichématig kan worden, is dat bij Rosalía niet het geval. Ze is een meester in het stileren van een popshow, tot in perfectie, zagen we ook al tijdens de Motomami-shows, maar het voelt nooit afstandelijk.

Naast elke danspas en beweging die strak afgemeten is, zoals in een dansvoorstelling, zie je óók hoeveel de muziek met de popster zelf doet. Door het camerawerk zien zelfs de allerlaatste rijen in de Ziggo Dome de tranen in haar ogen tijdens de intense ballads. Zo ook de brede lach als ze ziet hoeveel mensen uit het publiek de nummers van Motomami (2022) nog kennen.

Behalve de zoektocht naar het lichte en het goddelijke, gaat Lux óók over de menselijke drang naar extase, naar totale overgave. Die twee tegenpolen botsen tijdens Rosalía’s show telkens, als – om maar in ballettermen te blijven – de strijd van de witte zwaan tegen de zwarte zwaan in Het zwanenmeer. Na het breekbaar mooie en deels in het Italiaans gezongen Mio Cristo Piange Diamanti, waarvoor Rosalía zichzelf in een witte sjaal hult, volgt het overdadige Berghain. Het nummer werd vorig jaar een hit die niemand zag aankomen.

De explosieve mix tussen pop en opera smaakt nog steeds goed, blijkt ook wanneer de zaal in luid gegil uitbarst zodra de strijkers van Berghain herkend worden. Rosalía verschijnt gehuld in gevederde duivelshoorns en laat haar stem tot operateske hoogtes zinderen, terwijl haar dansers rond haar heen stuiven. Veel tijd om bij te komen van die apotheose gunt Rosalía het publiek niet. Zodra de laatste noten van Berghain wegsterven, wordt onmiddellijk een rave-versie van het nummer ingezet. Wie nog niet uit zijn comfortzone gehaald was, weet Rosalía vliegensvlug binnen te hengelen in haar muzikale cult.

Het is de toevoeging van het Britse Heritage Orchestra die de show – en Rosalía – definitief boven zichzelf uit laat stijgen. Rosalía is de onbetwiste ster van het optreden, inderdaad de prima ballerina die moeiteloos alle aandacht opeist in haar solo’s. Maar samen met het orkest en de dansers, wordt het optreden een kunstwerk dat discipline en kunde ádemt. Zodra Rosalía na slotnummer Magnolias in een zee van goud licht van het podium verdwijnt, realiseer je dat haar wens uit Reliquia werkelijk geworden is. Iederéén in het publiek neemt een stukje van Rosalía mee, als een relikwie van een herinnering die nog lang zal bijblijven.

Gezien: 22 april 2026 in Ziggo Dome, Amsterdam.

Fotografie: Christian Bertrand