Het Britse powerrockduo Royal Blood is onlangs gestart aan zijn lang uitgestelde tournee. Niet gek, er is nogal wat gaande in de wereld, maar van schroom bleek woensdagavond geen enkele sprake in AFAS Live. Knallen, raggen en beuken, het kan weer. Zónder beperkingen.
Fotografie Luuk Denekamp
Mike Kerr en Ben Thatcher zetten deze week voor het eerst in lange tijd weer voet op Europees vasteland. Na de kick off in het Welshe Swansea zou Zénith Parijs decor zijn voor de tweede show, maar daar kwam het niet van. Franse truckers blokkeerden de toegangswegen rondom de stad en zo vonden ook de trucks van Royal Blood geen doorgang. Jammer, geen show in de Franse hoofdstad. Na de hervatting eergisteren in Antwerpen, was het nu de beurt aan Amsterdam.
De mannen hadden geen betere dag kunnen plannen. Precies deze dag kan iedereen weer zonder test naar concerten toe. Het voelt als een nieuw normaal. Nieuwig, maar ook vertrouwd, want de verwachting is dat de drammende gitaarriffs van Kerr – zoals gewoonlijk – op ons middenrif zullen afstevenen. Toch is er een onmogelijke cocktail van gevoelens aanwezig in de hoofdstad. Want naast de verdwijnende coronacrisis, het voorval in de Franse hoofdstad en het impulsieve nieuwe materiaal van de band, overheerst één thema ook hier de aanloop naar het concert: de oorlog in Oekraïne.
Met een palmares dat zorgvuldig is opgebouwd, bestormt het tweetal weer het strijdtoneel. Na lange tijd stationair draaien moet het toch lekker zijn om die brullende Mustang weer op z’n staart te trappen. Het leren jack van zanger/gitaarvirtuoos Mike Kerr is verruild voor een uitbundige blouse met korte mouwen. Het heeft wat weg van de stijl van Bruno Mars.
De eerste nummers doen zijn outfit eer aan. Het ‘nieuwe’ werk van bijna een jaar oud, schalt voor het eerst live door een Nederlandse zaal. Typhoons en Boilermaker zijn dansbaarder dan eerder werk, and it shows. Je moet van goeden huize komen om je ledematen in bedwang te houden. Voor fans van Queens Of The Stone Age is het nieuwe album als een pot honing. Kerr en Thatcher hebben namelijk levende rocklegende Josh Homme gevraagd hun derde album Typhoons (2021) te produceren. Die weet al jaren rock dansbaar te maken.
De show leunt op de ijzersterke nummers van die nieuwe plaat en Kerr en Thatcher strooien rijkelijk met riffs en roffels, bijzonder knap voor een show van twee man. Twee man? Dat is niet helemaal waar. Sinds kort heeft het duo een bonusspeler op het podium in de vorm van Darren James. Kerr zegt nog: ‘If you hear anything good, it’s his fault.’ Steek die maar in je zak, Darren. Een welkome versterking.
Het tweetal produceert al jaren muziek alsof er vier man op het podium staat, maar het bestaan van een duo kent ook beperkingen. Je kunt immers moeilijk drummen en piano spelen tegelijkertijd. Blijkbaar kan Thatcher wel een bericht sturen naar Kerr: ‘I just got a message from Ben: can the people in the back stand up.’ En alsof zich bijbelse taferelen voltrekken in de AFAS Live staat de complete zittribune op.
Het zelfvertrouwen van de mannen uit Brighton is kenmerkend en werkt hypnotiserend. Wát ze ook doen, je gelooft het. Kerr bespeelt nog een keer het publiek. Als een poppenspeler dwingt hij de mensenmassa tot het maken van maximaal kabaal. Op deze woensdagavond gaat, net als de week, ook de zaal vakkundig door midden. Als dan ook de cirkelpit zijn herintreding doet tijdens Ten Tonne Skeleton is de show compleet.
Of compleet… Er is nog één paarse olifant in de kamer: de nieuwe single Honeybrains. Waar het publiek in Antwerpen werd getrakteerd op de nieuwe track moeten wij het ‘helaas’ doen met albumtrack Blood Hands van debuutalbum Royal Blood (2014). Leuk om weer te horen, maar als je een nieuw speeltje hebt, wil je daar toch mee spelen zou je zeggen? Ook in de toegift is er geen ruimte voor gevonden. Enfin, Honeybrains laat nog even op zich wachten, maar dat Royal Blood weer een stevige sta(m)p op Nederlands grondgebied heeft gezet, is meer dan duidelijk.
Gezien: woensdag 23 maart in AFAS Live, Amsterdam
